திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1265

பட்டறையில் வெண் சங்கை மரப் பிடியில் பொருத்திப் பிறை வாளால் வளையல்களாக அறுத்துக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் கனிமொழி, தன் மெலிந்த தோள்களைப் பார்த்து ஏக்கமுற்றாள். வாளை மரப் பலகையில் வைத்த கனிமொழி, அவர் வருகின்ற செய்தி கிடைத்த பின்னரும் உன் தோளின் வாட்டம் ஏன் இன்னும் நீங்கவில்லை என்று கேட்ட மூத்த தோழி செண்பகவல்லியிடம் தன் விருப்பத்தைக் கூறினாள். "தோழி, வெறும் செய்தியைக் கேட்பதால் மட்டும் என் பிரிவு நோய் தீராது; என் காதலரை என் கண்கள் குளிரக் காண்பேனாக; அவ்வாறு என் ஆசைதீர அவரைக் கண்ட பிறகு, என் மெல்லிய தோள்களில் படர்ந்துள்ள இந்த வாட்டமும் பசலை நிறமும் தானாகவே மறைந்து போய்விடும் (காண்கமன் கொண்கனைக் கண்ணாரக் கண்டபின் நீங்கும்என் மென்தோள் பசப்பு)!" என்று கூறினாள். செண்பகவல்லி அறுத்து எடுத்த வெண் சங்கு வளையங்களை ஆற்று மணலால் தேய்த்து மெருகேற்றினார்; வழவழப்பான சங்கு வளையங்களை மரப் பெட்டியில் வரிசையாக அடுக்கினார்.

Clamping a white sea-conch firmly in a wooden vise to saw slender bangles with a curved crescent blade in the atelier, young artisan Kanimozhi looked down wistfully at her thin, pale shoulders. Resting her saw upon the workbench, Kanimozhi explained her inner yearning to her elder companion, Shenbagavalli, who had wondered why the yellow pallor on her arms had not yet vanished despite rumors of her husband's return: "My friend, merely hearing messages through messengers can never cure this soul-deep malady; let me feast my starving eyes upon my beloved until they are fully sated; for only when I behold his face in living reality will this wasting pallor effortlessly melt away from my soft shoulders (காண்கமன் கொண்கனைக் கண்ணாரக் கண்டபின் நீங்கும்என் மென்தோள் பசப்பு)!" Shenbagavalli polished the freshly sawed white conch bracelets smoothly with damp river sand. Arranging the lustrous bangles in neat rows inside a carved wooden trinket box, she latched the metal clasp.