குறள் 191Kural 191
அறிவுடைய சான்றோர்கள் பலரும் கேட்டு வெறுக்கும்படியாகப் பயனற்ற வெற்றுச் சொற்களைப் பேசிக்கொண்டிருப்பவனை, உலகத்தில் உள்ள எல்லா மனிதர்களும் இகழ்ந்து ஒதுக்கிவிடுவார்கள்.
• பல்லார் முனிய = அறிவுடையோர் பலரும் கேட்டு வெறுக்கும்படி
• பயனில சொல்லுவான் = அர்த்தமற்ற வெற்றுச் சொற்களைப் பேசுபவன்,
• எல்லாரும் = எல்லாராலும்
• எள்ளப்படும் = இகழ்ந்து ஒதுக்கப்படுவான்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
கோட்டாற்றுப் பாசன சபை ஆலோசனையும் வம்பளப்பான் சதாசிவத்தின் வெற்றுப் பேச்சால் வந்த பொது அவமதிப்பும்
கோட்டாறு அணைக்கட்டு உடைந்திருந்த இக்கட்டான தருணத்தில், பாசனப் பொறியாளர்களும் மூத்த விவசாயிகளும் ஒன்று கூடி அணை சீரமைப்புக்கான தீவிரத் திட்டங்களை வகுத்துக் கொண்டிருந்தனர். அப்போது அங்கு வந்த சதாசிவம் என்பவன், தற்பெருமை பேசிக்கொண்டு சம்பந்தமில்லாத வேடிக்கைக் கதைகளையும், ஊர் வம்புகளையும் இடைவிடாமல் உளறி அனைவரின் சிந்தனையையும் கலைத்தான் (பல்லார் முனியப் பயனில சொல்லுவான்). பொறியாளர்களும் சான்றோர்களும் முகம் சுளித்து எரிச்சலடைந்தனர். இறுதியில் ஆத்திரமடைந்த ஊர்ப் பெரியவர் மாணிக்கவாசகர் கூட்டத்தை நிறுத்தி, சதாசிவத்தை நோக்கி விரல் நீட்டினார்: 'நாடே தத்தளிக்கும் போது, கற்றோரும் சான்றோரும் மனம் நொந்து வெறுக்கும்படி பயனற்ற வெற்றுப் பேச்சுகளைப் பேசும் ஒருவனை (பயனில சொல்லுவான்), உலகத்தில் உள்ள எல்லாரும் அறிவிலி என்று இகழ்ந்து ஒதுக்குவார்கள்!' (எல்லாரும் எள்ளப்படும்). காவலாளிகள் சதாசிவத்தைக் கூட்டத்திலிருந்து வெளியேற்றி வாயிலைப் பூட்டினர்; ஒட்டுமொத்த ஊராரும் அவனை ஏளனம் செய்து சிரித்தனர்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 192Kural 192
அறிவுடைய சான்றோர்கள் பலர் கூடியுள்ள அவையில் பயனில்லாத வீண்வார்த்தைகளைப் பேசுவது, தன் உயிர்த் தோழர்களுக்குத் துரோகமும் தீமையும் செய்வதை விடவும் மிகக் கொடிய குற்றமாகும்.
• பயனில = பயனற்ற வெற்றுச் சொற்களை
• பல்லார்முன் சொல்லல் = அறிவுடைய சான்றோர் பலர் முன் பேசுவது,
• நயனில = விரும்பத்தகாத தீய செயல்களை
• நட்டார்கண் செய்தலின் = தன் நண்பர்களுக்குச் செய்வதை விடவும்
• தீது = மிகக் கொடிய தீமையாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
சோழர் ராஜசபையில் வீண்வார்த்தை பேசிய பெருந்தேவன் அடைந்த அவமானமும் ஆசான் இளங்கோவின் கண்டிப்பும்
புகழ்பெற்ற உறையூர் அரசவையில், மன்னரும் பெரும் புலவர்களும் கூடியிருந்த மாபெரும் அறிவார்ந்த விவாத அரங்கு நடைபெற்றது. நாட்டின் பஞ்சத்தை நீக்குவதற்கான வழிமுறைகளை அறிஞர்கள் ஆராய்ந்து கொண்டிருந்த போது, அமைச்சரின் இளம் மைத்துனன் பெருந்தேவன் அவையின் நடுவே எழுந்து நின்றான். அவன் பஞ்சத்தைப் பற்றிப் பேசாமல், தனது குதிரையின் விலை, வேட்டைக்குச் சென்றபோது நடந்த வீண் வம்புகள், கேளிக்கைகள் போன்ற அர்த்தமற்ற குப்பைப் பேச்சுகளை உரக்கப் பேசி அவையின் மாண்பைக் குலைத்தான் (பயனில பல்லார்முன் சொல்லல்). அரசவை அதிர்ந்து அமைதியானது; தலைமைப் புலவர் இளங்கோ எழுந்து அவனைக் கண்டித்தார்: 'அறிவிலியே! சான்றோர்கள் நிறைந்த பெருமதிப்புமிக்க அவையில் பயனில்லாத வெற்றுச் சொற்களை உளறி அவையின் கவனத்தைச் சிதறடிப்பது, தன் ஆருயிர் நண்பர்களுக்குத் துரோகமும் தீங்கும் செய்வதை விடவும் மிகக் கொடிய பாவமாகும்!' (நயனில நட்டார்கண் செய்தலிற் றீது). பெருந்தேவனின் ஆணவம் உடைந்து போனது; அரசர் அவனைக் குனிந்த தலையோடு அவையிலிருந்து வெளியேற்றினார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 193Kural 193
பயனற்ற அற்ப விஷயங்களை ஒருவன் நீட்டி முழக்கி விரிவாகப் பேசும் அந்த வெற்றுப் பேச்சே, அவன் அறநெறியும் நீதியும் இல்லாத வீணன் என்பதை உலகுக்கு அப்பட்டமாக வெளிப்படுத்திவிடும்.
• பயனில = பயனற்ற வெற்றுச் செய்திகளை
• பாரித்து உரைக்கும் உரை = ஒருவன் விரித்துப் பேசும் அந்தப் பேச்சே,
• நயனிலன் என்பது = 'இவன் தர்மமும் நீதியும் அற்றவன்' என்பதை
• சொல்லும் = உலகுக்கு வெளிப்படுத்திக் காட்டிவிடும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வைகைச் சந்தையில் தரகர் மாரீசனின் நீட்டி முழக்கிய வெற்றுரையும் பேரறிஞர் சுந்தரனாரின் தீர்க்கமான கணிப்பும்
வைகைக் கரைச் சந்தைத் திடலில், தானியத் தரகனான மாரீசன் பல மணி நேரமாகத் தன் கைகளை வீசி, அடுத்த ஊர்க் கோழிகளின் சண்டை, உப்பு வண்டியின் நிறம், தேவையில்லாத அரட்டைக் கதைகளை மணிக்கணக்காக நீட்டி முழக்கி விரிவாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தான் (பயனில பாரித்து உரைக்கும் உரை). அங்கு புதிய வணிக ஒப்பந்தம் செய்ய வந்திருந்த இளம் வணிகன் மணிவண்ணன், 'இவ்வளவு அடுக்கு மொழியில் விரிவாகப் பேசும் மாரீசனிடம் நாம் தானியக் கொள்முதல் ஒப்பந்தம் செய்யலாமா?' என்று தன் வழிகாட்டியான பேரறிஞர் சுந்தரனாரிடம் கேட்டான். சுந்தரனார் அவனது கையைப் பிடித்துத் தடுத்துக் கூறினார்: 'தம்பி! பயனற்ற வீண் விஷயங்களை ஒருவன் கூச்சமின்றி இவ்வளவு விரித்து நீட்டி முழக்குகிறான் என்றால், அவன் பேசும் அந்த வெற்று உரையே அவன் நீதி, தர்மம், பொறுப்புணர்ச்சி அற்ற போலி மனிதன் என்பதை உலகறியக் காட்டிவிடும்! (நயனிலன் என்பது சொல்லும்). இவனிடம் தொழில் செய்தால் நஷ்டமும் ஏமாற்றமுமே மிஞ்சும்!' என்றார்! சில நாட்களிலேயே மாரீசன் பலரிடம் முன்பணம் வாங்கிக் கடன் ஏய்த்துவிட்டு ஓடிப்போன செய்தி வந்து சுந்தரனாரின் வாக்கின் உண்மையை நிரூபித்தது!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 194Kural 194
பயனற்றதும் நற்பண்பில்லாததுமான சொற்களைப் பலர் கூடியுள்ள அவையில் ஒருவன் பேசுவானானால், அச்சொற்கள் நீதியோடு சேராமல் அவனை நற்குணங்களிலிருந்தும் நன்மைகளிலிருந்தும் முற்றிலுமாகப் பிரித்துவிடும்.
• பயன்சாரா = நற்பயனோடு சேராத
• பண்பில் சொல் = நற்குணமற்ற அற்பச் சொற்களை
• பல்லார் அகத்து = பலர் கூடியுள்ள இடத்தில் ஒருவன் பேசினால்,
• நயன் சாரா = அவை நீதியோடு பொருந்தாமல் போய்
• நன்மையின் நீக்கும் = அவனை நற்குணங்கள் மற்றும் நன்மைகளிலிருந்து விலக்கிவிடும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
திருவாரூர் திருவிழா மண்டபத்தில் இளைஞன் சோமநாதனின் வரம்பற்ற கேலியும் மூத்த குருவின் கண்டிப்பும்
திருவாரூர்த் தியாகராஜர் கோயில் திருவிழா மண்டபத்தில், பல்லாயிரக்கணக்கான பக்தர்கள் மற்றும் சான்றோர்கள் குழுமியிருந்த வேளையில், இளைஞன் சோமநாதன் அனைவரின் கவனத்தையும் ஈர்க்கும் மலிவான ஆசையில் நடுவே நின்றான். அவன் ஆன்மீக விழாவுக்குச் சிறிதும் பொருந்தாத ஆபாசமான இரட்டை அர்த்தக் கதைகளையும், கேலிப் பேச்சுகளையும் பலத்த குரலில் கூச்சலிட்டுப் பேசினான் (பயன்சாராப் பண்பில்சொல் பல்லார் அகத்து). மக்கள் முகம் சுளித்து விலகினர்; சான்றோர் முகம் சிவந்தது. அப்போது முதிய துறவி மாறன் அவனருகே வந்து அவன் தோளைத் தொட்டு உரைத்தார்: 'அப்பனே! பயனில்லாததும் பண்பற்றதுமான இத்தகைய ஈனச் சொற்களைப் பலரும் கூடியுள்ள இடத்தில் கூச்சமின்றிப் பேசுவது, உன்னை நீதியோடு சேரவிடாமல் தடுத்து, உன்னிடமுள்ள நற்பண்புகளையும் நன்மைகளையும் அடியோடு அழித்துவிடும்!' (நயன்சாரா நன்மையின் நீக்கும்). தன் இழிவான வார்த்தைகள் தன் நற்பெயரையே பாழாக்கி விட்டதை உணர்ந்த சோமநாதன் வெட்கித் தலைகுனிந்து மன்னிப்புக் கேட்டான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 195Kural 195
நற்பண்புகளும் தகுதியும் உடைய பெரியவர்கள் கூடப் பயனில்லாத வெற்றுச் சொற்களைப் பேசுவார்களேயானால், அவர்களுடைய உயர்ந்த பெருமையும் புகழும் உடனே அவர்களை விட்டு மறைந்துவிடும்.
• நீர்மையுடையார் = நற்குணங்களும் பெருந்தன்மையும் கொண்ட சான்றோர்
• பயனில சொலின் = பயனற்ற வெற்றுச் சொற்களைப் பேசுவாரானால்,
• சீர்மை = அவரது உயர்ந்த பெருமையும்
• சிறப்பொடு = அதனால் உண்டான மதிப்பும் மரியாதையும்
• நீங்கும் = உடனே அவரை விட்டு அகன்றுவிடும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மருதூர் நீதிபதி சதாசிவ அய்யரின் சறுக்கலும் நழுவிப்போன பெருமதிப்பும்
மருதூர் ஊரின் பெருமதிப்பிற்குரிய நீதிபதியான சதாசிவ அய்யர், நாற்பது ஆண்டுகளாகத் தனது நீதியான தீர்ப்புகளாலும் அமைதியான நற்குணத்தாலும் ஊரார் அனைவராலும் தெய்வம்போல் போற்றப்பட்டு வந்தார். ஒரு நாள் மாலை ஊர் பொதுச் சாவடியில் அமர்ந்திருந்த போது, அங்கிருந்த சிலர் பேசிய அற்பமான குடும்பச் சண்டைகள் மற்றும் ஊர் வதந்திகளில் ஈடுபட்டு, தானும் தரம் தாழ்ந்து பல பயனற்ற வெற்று வார்த்தைகளைப் பேசிச் சிரித்தார் (பயனில நீர்மையுடையார் சொலின்). அதைக் கண்ட ஊர் மக்கள் அதிர்ச்சியடைந்தனர்; 'இவ்வளவு பெரிய சான்றோரா இப்படித் தரம் தாழ்ந்து வெட்டிப் பேச்சு பேசுகிறார்?' என்று அவரைக் குறைத்து மதிப்பிடத் தொடங்கினர். அவரது ஆருயிர் நண்பர் முத்தையன் அருகில் வந்து மெல்லக் கூறினார்: 'ஐயா! நாற்பதாண்டு காலம் உழைத்து ஈட்டிய நற்பெயரும் மதிப்பும், நற்குணம் படைத்த உங்களைப் போன்றோர் பயனற்ற வீண் பேச்சைப் பேசிய அந்த ஒரு கணத்திலேயே காற்றோடு போய்விட்டதே!' (சீர்மை சிறப்பொடு நீங்கும்). சதாசிவ அய்யர் தன் நாவடக்கம் தவறியதை நினைத்து நெஞ்சம் உருகி வருந்தினார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 196Kural 196
பயனற்ற வீண் வார்த்தைகளையே எப்போதும் விரும்பிப் பேசுபவனை மனிதன் என்று மதிக்கக் கூடாது; உள்ளே அரிசி இல்லாத வெற்றுப் பதர் போன்றவன் என்றே கருத வேண்டும்.
• பயனில் சொல் = நற்பயனற்ற வெற்றுச் சொற்களையே
• பாராட்டுவானை = விரும்பிப் பலமுறை பேசுகின்றவனை,
• மகன் எனல் = ஒரு மனிதன் என்று சொல்லாதீர்கள்;
• மக்கட் பதடி எனல் = மனிதர்களுள் வெறும் 'பதர்' என்றே சொல்லுங்கள்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
தஞ்சை உழவர் களத்தில் பெரியவர் பண்ணையாரின் தானியப் பாடம் மற்றும் சோம்பேறி சொக்கனின் திருந்தல்
தஞ்சாவூர் நெற்களத்தில், முதிய உழவர் பண்ணையார் தர்மலிங்கம் காற்றில் முறத்தால் தானியத்தைத் தூற்றிப் பதரையும் மணியையும் பிரித்துக் கொண்டிருந்தார். அப்போது எப்போதும் எவ்வித வேலையும் செய்யாமல், நாள் முழுவதும் ஊர் வம்புகளையும் பயனற்ற வெற்று அரட்டைகளையும் பேசிக் களிக்கும் சோம்பேறி இளைஞன் சொக்கன் அங்கு வந்து வாயாடிக்கொண்டே நின்றான் (பயனில்சொல் பாராட்டுவான்). தர்மலிங்கத்தின் பேரன் வேந்தன், 'தாத்தா, காற்றில் பறக்கும் இந்தத் தவிடு போன்ற குப்பையை ஏன் எவரும் எடுப்பதில்லை?' என்று கேட்டான். பண்ணையார் புன்னகைத்துச் சொக்கனைப் பார்த்துக் கூறினார்: 'வேந்தா! உள்ளே அரிசியின்றி வெறும் தோலாகக் காற்றில் பறக்கும் இந்தக் கூளத்தை நாம் பதர் என்கிறோம். அதேபோல, அறிவும் பயனுமுள்ள செயலின்றி எப்போதும் வெற்று வீண் பேச்சுகளையே பேசித் திரியும் சொக்கன் போன்றவர்களை மனிதர்கள் என்று அழைக்கக் கூடாது; மனிதர்களுள் வெறும் பதர் என்றே அழைக்க வேண்டும்!' (மகன்எனல் மக்கட் பதடி யெனல்). பண்ணையாரின் சுளீரென்ற சொல் சொக்கனின் நெஞ்சில் சாட்டையாய் விழுந்தது; தன் உள்ளீடற்ற வீண் வாழ்வை மாற்றிக்கொண்டு அவன் அன்றே களத்தில் இறங்கி உழைக்கத் தொடங்கினான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 197Kural 197
சான்றோர்கள் அறத்தோடு பொருந்தாத சொற்களைத் தவறுதலாகச் சொன்னால்கூடப் பொறுத்துக் கொள்ளலாம்; ஆனால் எந்தப் பயனும் இல்லாத வெற்றுச் சொற்களை ஒருபோதும் பேசாமல் இருப்பதே அவர்களுக்குப் பெருமை தரும் நன்மையாகும்.
• சான்றோர் = உயர்ந்த நற்குணம் கொண்ட சான்றோர்கள்
• நயனில சொல்லினும் சொல்லுக = அறத்தோடு பொருந்தாத சொற்களைச் சொன்னாலும் சொல்லலாம்;
• பயனில = ஆனால் எவ்விதப் பயனுமற்ற வெற்றுச் சொற்களை
• சொல்லாமை நன்று = பேசாமல் தவிர்ப்பதே மிகச் சிறந்த நன்மையாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வஞ்சி மாநகர தலைமை மருத்துவர் கபிலரின் கசப்பான எச்சரிக்கையும் பயனற்ற பேச்சைத் தவிர்த்த மாண்பும்
சேர நாட்டின் வஞ்சி மாநகரத் தலைமை மருத்துவரான கபிலர், அரண்மனைப் படைத்தளபதி சேந்தனின் கடுமையான உடற்பருமன் மற்றும் கட்டுப்பாடற்ற மதுப் பழக்கத்தைக் கண்டிக்கும் போது, முகத்தில் அடித்தாற்போல் மிகக் கசப்பான, கடுஞ்சொற்களைப் பேசி அவனது உயிருக்கிருக்கும் பேராபத்தை எச்சரித்தார் (நயனில சொல்லினும் சொல்லுக). தளபதி அதிர்ச்சியடைந்தாலும் சிகிச்சைக்கு ஒப்புக்கொண்டான். ஆனால், அதே வேளையில் அரண்மனைச் சேவகர்கள் அடுத்த நாட்டு அரசியலின் அந்தரங்க வதந்திகளைப் பற்றி அரட்டையடிக்க வந்தபோது, கபிலர் ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசாமல் முற்றிலுமாக மவுனம் சாதித்தார். மருத்துவரின் இளம் சீடன் எழில், 'ஐயா! தளபதியிடம் அவ்வளவு கொடூரமான கடுஞ்சொற்களைப் பேசிய நீங்கள், சேவகர்களின் எளிய அரட்டையைக் கூடக் கேட்க மறுத்துவிட்டீர்களே, ஏன்?' என்று கேட்டான். கபிலர் புன்னகையுடன் விளக்கினார்: 'எழில்! உயிரைக் காக்கும் அவசியத்தில் சான்றோர்கள் சில நேரம் இனிமையற்ற கடுஞ்சொற்களைப் பேசினாலும் குற்றமில்லை; ஆனால் எந்தப் பயனும் இல்லாத வெற்று அரட்டைகளைப் பேசாமல் முற்றிலுமாகத் தவிர்ப்பதே அறிஞர்களுக்குரிய உன்னத நன்மையாகும்!' (பயனில சொல்லாமை நன்று).
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 198Kural 198
வாழ்வின் அரிய உண்மைகளையும் மேலான நன்மைகளையும் ஆராய்ந்து அறியும் கூரிய அறிவுடையவர்கள், மனித வாழ்க்கைக்குப் பெரிய பலனைத் தராத எந்த ஒரு பயனற்ற சொல்லையும் ஒருபோதும் பேச மாட்டார்கள்.
• அரும்பயன் = அறிவதற்கு அரிய மேலான நற்பயன்களை
• ஆயும் = ஆராய்கின்ற
• அறிவினார் = பேரறிவு படைத்த சான்றோர்கள்,
• பெரும்பயன் இல்லாத சொல் = மனித வாழ்க்கைக்குப் பெரும் நன்மை தராத எந்த ஒரு சொல்லையும்
• சொல்லார் = ஒருபோதும் பேச மாட்டார்கள்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
சோழ தேசத்து வானியல் அறிஞர் நீலகண்டரின் மவுனமும் அளந்து பேசிய அரிய பேருரையும்
சோழப் பேரரசின் புகழ்மிக்க வானியல் மற்றும் தத்துவப் பேரறிஞர் நீலகண்டர், வானத்து விண்மீன்களின் சுழற்சியையும் மனித வாழ்வின் அரிய மெய்ஞ்ஞானப் பயன்களையும் இரவும் பகலும் ஆழ்ந்து ஆராய்ந்து வந்தார் (அரும்பயன் ஆயும் அறிவினார்). அரசவையில் அமைச்சர்களும் அதிகாரிகளும் அற்பமான கேளிக்கைப் பேச்சுகளிலும் வீண் வாதங்களிலும் மணிக்கணக்கில் நேரத்தை விரயம் செய்தபோது, நீலகண்டர் ஒரு வார்த்தையும் பேசாமல் முற்றுமுழுதாக அமைதி காத்தார். அவரது சீடன் நற்குணன், 'குருவே! தாங்கள் நினைத்தால் உங்கள் அறிவாற்றலால் அனைவரையும் வியக்க வைக்கலாமே, ஏன் அமைதியாக இருக்கிறீர்கள்?' என்று கேட்டான். நீலகண்டர் அமைதியாகப் பதிலளித்தார்: 'நற்குணா! ஆன்ம விடுதலைக்கும் மக்கள் நல்வாழ்வுக்கும் பெரும்பயன் அளிக்காத எந்த ஒரு வெற்றுச் சொல்லையும் நாவினால் உச்சரிப்பது, நாம் ஈட்டிய மெய்யறிவுக்குச் செய்யும் துரோகமாகும்!' (பெரும்பயன் இல்லாத சொல் சொல்லார்). பின்னர் அவர் பேசிய சில சொற்களே பேரரசுக்கு வரவிருந்த கொடும் பஞ்சத்தைத் தீர்க்கும் அரிய வழியைக் காட்டியது!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 199Kural 199
அறியாமை மயக்கம் நீங்கித் தூய மெய்யறிவு பெற்ற சான்றோர்கள், மறதியினாலோ அல்லது கவனக்குறைவினாலோ கூட நற்பயன் தராத வீண் வார்த்தைகளை ஒருபோதும் பேச மாட்டார்கள்.
• மருள் தீர்ந்த = அறியாமை மயக்கம் நீங்கிய
• மாசு அறு காட்சியவர் = குற்றமற்ற தெளிந்த மெய்யறிவு உடைய சான்றோர்கள்,
• பொச்சாந்தும் = மறதியினாலோ கவனக்குறைவினாலோ கூட,
• பொருள் தீர்ந்த = நற்பயன் அற்ற வெற்றுச் சொற்களை
• சொல்லார் = ஒருபோதும் பேச மாட்டார்கள்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மாமல்லபுர பெருந்தச்சன் குணசேகரனின் விழிப்புணர்வும் மறதியிலும் காக்கப்பெற்ற சொல்லொழுக்கமும்
மாமல்லபுரக் கடற்கரைக் கோயில் மற்றும் பாறைச் சிற்பப் பணியில், தலைமைப் பெருந்தச்சன் குணசேகரன் தொடர்ந்து மூன்று நாட்களாகச் சிற்பங்களின் துல்லியமான ஆகமக் கணக்குகளைச் சரிபார்த்துக் கொண்டிருந்தார் (மருள்தீர்ந்த மாசறு காட்சியவர்). கடுமையான உடல் சோர்வு, பசி, மற்றும் உறக்கமின்மையால் அனைவரும் நிலைதடுமாறிய அவ்வேளையிலும், குணசேகரன் தன் நாவினால் எந்த ஒரு பயனற்ற புலம்பலையோ, பொருளற்ற வீண் வார்த்தையையோ மறதியில்கூட உதிர்க்கவில்லை (பொருள்தீர்ந்த பொச்சாந்தும் சொல்லார்). அவரது தலைமைச் சீடன் இளங்கோவன் வியந்து, 'ஆசானே! இவ்வளவு களைப்பிலும் நள்ளிரவு மயக்கத்திலும் கூட உங்கள் நாவிலிருந்து ஒரு வீண் சொல்லோ அல்லது அவசர வார்த்தையோ தவறிக்கூட வரவில்லையே, இது எப்படி முடிந்தது?' என்று கேட்டான். பெருந்தச்சன் புன்னகையோடு கூறினார்: 'இளங்கோவா! அறியாமை என்னும் மயக்கம் நீங்கித் தெளிந்த மெய்யறிவு பெற்றவர்கள், எத்தகைய உடல் சோர்விலோ மறதியிலோகூடப் பொருளற்ற வெற்றுச் சொற்களைப் பேச மாட்டார்கள். விழிப்புணர்வு என்பது பகலுக்கு மட்டுமல்ல, நம் ஒவ்வொரு மூச்சிலும் சொல்லிலும் நிலைத்திருக்க வேண்டும்!'
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 200Kural 200
பேசினால் அறமும் நன்மையும் தருகின்ற பயனுள்ள நல்ல சொற்களை மட்டுமே பேச வேண்டும்; எந்த ஒரு நன்மையையும் தராத வீணான வெற்றுச் சொற்களை ஒருபோதும் பேசக் கூடாது.
• சொல்லில் = நாம் பேசும் சொற்களில்
• பயன் உடைய சொல்லுக = அறமும் நன்மையும் தரும் பயனுள்ள சொற்களை மட்டுமே பேச வேண்டும்;
• சொல்லில் = வீணான சொற்களில்
• பயன் இலாச் சொல் = எவ்விதப் பயனும் தராத வெற்றுச் சொற்களை
• சொல்லற்க = ஒருபோதும் பேசாமல் தவிர்த்துவிட வேண்டும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மருந்து வணிகர் சுதர்சனரின் பயனுள்ள அமுத உரையும் வணிக மன்றத்தில் நிகழ்ந்த பெரும் மாற்றமும்
கொங்கு நாட்டு மூலிகை மற்றும் நறுமணப் பொருள் வணிக மன்றத்தில், உறுப்பினர்கள் பயனற்ற வம்புகளிலும் ஒருவரை ஒருவர் குறைசொல்லும் வீண் விவாதங்களிலும் பொன்னான நேரத்தை இழந்து வந்தனர். அப்போது மூத்த மருத்துவர் மற்றும் வணிகத் தலைவர் சுதர்சனர் எழுந்து நின்றார். அவையில் அனைவரும் என்ன பேசப் போகிறார் என்று காத்திருந்தனர். சுதர்சனர் வீண் வார்த்தைகள் எதையும் பேசாமல், ஊரில் பரவிவரும் நோய் நொடிகளைத் தீர்க்கும் புதிய மூலிகைக் கூட்டு முறை மற்றும் ஏழை எளியோருக்கு இலவச மருந்து வழங்கும் திட்டத்தை மட்டுமே சுருக்கமாகவும் தெளிவாகவும் முன்வைத்தார் (சொல்லுக சொல்லிற் பயனுடைய). அவரது பேச்சைக் கேட்ட மற்றொரு வணிகர், 'ஐயா, மற்றவர்கள் பேசிய அற்பக் குற்றச்சாட்டுகளுக்கு நீங்கள் ஏன் பதில் அளிக்கவில்லை?' என்று கேட்டார். சுதர்சனர் கம்பீரமாகப் பதிலளித்தார்: 'மனித வாழ்வின் காலமும் ஆற்றலும் விலைமதிப்பற்றவை. பேசினால் உலகிற்கு நன்மையும் பயனும் தரும் சொற்களை மட்டுமே பேச வேண்டும்; எவ்வித நற்பயனும் தராத வீண் வார்த்தைகளை நாவினால் ஒருபோதும் உச்சரிக்கக் கூடாது!' (சொல்லற்க சொல்லிற் பயனிலாச் சொல்). அவரது பயனுள்ள சொற்கள் மன்றம் முழுவதையும் மாற்றி, பல்லாயிரக்கணக்கான உயிர்களைக் காக்கும் பெரும் அறப்பணியைத் தொடங்க வைத்தது!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.