குறள் 301Kural 301
தன் அதிகாரம் பலிக்கும் எளியவர்களிடத்தில் கோபத்தை அடக்குபவனே மெய்யாகக் கோபத்தை வென்றவன் ஆவான்; அதிகாரம் பலிக்காத வலிமை மிக்கவர்களிடத்தில் அச்சத்தினால் கோபத்தை அடக்கினாலும் பயன் இல்லை, அடக்காவிட்டாலும் பயனில்லை.
• செல் இடத்து = தன் அதிகாரம் செல்லுபடியாகும் இடத்தில் (தன்னை விட எளியவர்களிடம்)
• சினம் காப்பான் = கோபம் கொள்ளாமல் அடக்கிக் காப்பவனே
• சினம் காப்பான் = உண்மையாகச் சினத்தை வென்ற சான்றோன் ஆவான்;
• அல் இடத்து = தன் அதிகாரம் செல்லாத இடத்தில் (தன்னை விட வலியவர்களிடம்)
• காக்கின் என் = பயத்தினால் கோபத்தை அடக்கினால் என்ன?
• காவாக்கால் என் = அடக்காமல் வெளிப்படுத்தினால் தான் என்ன? (அங்கு அடக்குவது பெருமை ஆகாது).
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
அதிகாரக் கசையடியும் சாந்தத்தின் மெய்ப் பெருமையும்
நெசவாலை முதலாளி பழனிவேலு, அரண்மனை அதிகாரிகளிடமும் வரி வசூலிப்பாளர்களிடமும் பணிந்து கைகட்டி, அவர்கள் அவமதித்தாலும் அச்சத்தால் புன்னகைத்துத் தன் கோபத்தை விழுங்கி அடக்கினார். ஆனால் ஆலைக்கு வந்ததும், தண்ணீர் தவறி சிந்தியதற்காக எளிய தொழிலாளி சிறுவன் முருகனை ஆத்திரத்தோடு கன்னத்தில் அறைந்து பிரம்பால் அடிக்கப் பாய்ந்தார். ஆலை மூத்த நெசவாளர் கந்தசாமி முதலாளியின் கையைத் தடுத்துப் பேசினார்: ஐயா! அதிகாரமும் படையும் உள்ள அதிகாரியிடம் நீங்கள் கோபத்தை அடக்குவது அச்சத்தால் வந்தது; ஆனால் எதித்துப் பேச முடியாத எளிய அனாதைச் சிறுவனிடம் உங்கள் சினத்தைக் காட்டுவது கோழைத்தனம்! தன் கோபம் எடுபடக்கூடிய, தன்னை விட எளிய மனிதர்களிடத்தில் சினத்தை எழாமல் அடக்குபவனே உண்மையாகச் சினத்தை வென்ற சான்றோன் ஆவான் என்றார். பழனிவேலு தன் சிறுமையை உணர்ந்து பிரம்பைக் கீழே போட்டார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 302Kural 302
தன்னை விட வலிமை மிகுந்தவர்களிடத்தில் கோபம் கொண்டால் அது உடனே தனக்கே அழிவைத் தரும்; தன்னை விட எளியவர்களிடத்தில் கோபம் கொண்டு கொடுமை செய்தாலும் அதை விடக் கொடிய பாவம் வேறு எதுவும் இல்லை (ஆகவே எவ்விடத்தும் சினம் கொள்ளலாகாது).
• செல்லா இடத்து = தன் அதிகாரம் செல்லாத வலியவர்களிடத்தில்
• சினம் தீது = கோபம் கொண்டால் அது தனக்கே அழிவைத் தரும் தீங்காகும்;
• செல் இடத்தும் = தன் அதிகாரம் செல்லுபடியாகும் எளியவர்களிடத்தில் கோபம் கொண்டாலும்
• அதனின் தீய பிற இல் = அந்தச் சினத்தை விடக் கொடிய பாவம் வேறு எதுவும் இல்லை.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
படைத்தளபதியின் சவுக்கடியும் பண்ணையாரின் ஆத்திரமும்
பண்ணையார் முத்துசாமி, அரசரின் படைத்தளபதியிடம் தன் ஆத்திரத்தைக் காட்டி விவாதித்ததால், தளபதியால் சவுக்கால் அடிக்கப்பட்டுப் பெரும் அபராதத்திற்கும் ஆளானார்; வலிமை மிகுந்தவரிடம் காட்டிய சினம் அவருக்கு உடனடி அழிவைத் தந்தது. அந்த அவமானத்தைத் தாங்க முடியாத முத்துசாமி, ஆத்திரத்தோடு தன் வீட்டிற்கு வந்து, சிறிதும் காரணமின்றித் தன் எளிய பணியாளன் ராமனைத் தடியால் தாக்கிக் காயப்படுத்தினார். இந்த அக்கிரமத்தைக் கண்ட கிராமப் பஞ்சாயத்து முத்துசாமியை ஊரை விட்டே ஒதுக்கி வைத்தது. கிராமப் பெரியவர் கூறினார்: முத்துசாமி! வலிமையான தளபதியிடம் சினம் காட்டியதால் உனக்கு அடி விழுந்தது; எளிய பணியாளனிடம் சினம் காட்டி வன்முறை செய்ததால் உனக்குப் பெரும் பாவமும் ஊரறியும் பழியும் உண்டானது! வலியோரிடம் சினம் கொண்டால் தனக்கே கேடு; மெலியோரிடம் சினம் கொண்டால் அதைவிடக் கொடிய பாவம் வேறில்லை என்றார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 303Kural 303
யாரிடத்திலும் கோபம் கொள்வதை அறவே மறந்துவிட வேண்டும்; ஏனெனில் மனித வாழ்க்கையில் துன்பங்களும் பாவங்களும் ஏற்படுவதற்குக் கோபம் ஒன்றே மூலகாரணமாக இருக்கிறது.
• யார் மாட்டும் = வலியவர், எளியவர், சமமானவர் என யாரிடத்திலும்
• வெகுளியை மறத்தல் = கோபம் கொள்வதை அடியோடு மறந்துவிட்டு விட்டுவிட வேண்டும்;
• தீய பிறத்தல் = மனிதனுக்கு நேரும் எல்லாவிதமான தீமைகளும் பழிகளும்
• அதனான் வரும் = அந்தக் கோபத்தினால் மட்டுமே உண்டாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
எரியூட்டிய பந்தமும் அழிந்துபோன பாய்மரக் கப்பலும்
வணிகக் கப்பலின் தலைமை மாலுமி ஜெயபாலன், துறைமுக அதிகாரிகள், சக மாலுமிகள், வேலைக்காரர்கள் என யாரிடமும் சிறு விஷயத்திற்குக்கூடப் பொறுமையிழந்து ஆத்திரப்பட்டு எரிந்து விழுவதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தான். ஒருநாள் நடுக்கடலில் புயல் வீசியபோது, பாய்மரக் கயிற்றை அவிழ்க்கத் தாமதமான எளிய மாலுமி மீது ஆவேசம் கொண்டு, தன் கையிலிருந்த தீப்பந்தத்தை அவன்மீது வீசியெறிந்தான். அந்தப் பந்தம் கப்பலின் தார் பீப்பாயில் விழுந்து தீப்பற்றி, அடுத்த சில நிமிடங்களில் பல்லாயிரம் பொன் மதிப்புள்ள முழு வணிகக் கப்பலும் கடலிலேயே எரிந்து சாம்பலானது; அனைவரும் ஒரு தீவில் அனாதையாய்த் தஞ்சம் புகுந்தனர். மூத்த வழிகாட்டி ஜெயபாலனிடம் கூறினார்: ஜெயபாலா! எந்தவொரு மனிதனிடமும் சினம் கொள்வதை மறந்துவிட வேண்டும்; மனிதனுக்கு வரும் எல்லாவிதமான அழிவுகளும், இழப்புகளும், கொடிய பாவங்களும் கோபத்தினால் மட்டுமே பிறக்கின்றன என்றார். ஜெயபாலன் தன் வாழ்நாளில் சினத்தை அடியோடு மறக்க சபதம் செய்தான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 304Kural 304
முகத்தில் தோன்றும் புன்னகையையும், உள்ளத்தில் மலரும் மகிழ்ச்சியையும் அடியோடு கொன்று அழிக்கும் சினத்தை விட, ஒரு மனிதனுக்குக் கொடிய கொடூரமான எதிரி இந்த உலகத்தில் வேறு எதுவுமே இல்லை.
• நகையும் = முகத்தின் இனிய புன்னகையையும்,
• உவகையும் = உள்ளத்தின் ஆழ்ந்த மகிழ்ச்சியையும்
• கொல்லும் = இரக்கமின்றி அழித்துக் கொல்லுகின்ற
• சினத்தின் = சினத்தைக் காட்டிலும் கொடிய
• பகையும் = ஒரு மனிதனுக்குத் தீங்கு செய்யும் கொடிய பகை
• பிற உளவோ = உலகில் வேறு ஏதேனும் உண்டோ? (இல்லை).
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
தொலைந்துபோன புன்னகையும் உள்ளத்து மகிழ்ச்சியும்
பெருஞ்செல்வந்தர் ஆனந்தராவ், மாளிகைகளும் குவியலான தங்கமும் வைத்திருந்தபோதும், காலையிலிருந்து இரவு வரை எதற்கெடுத்தாலும் ஆத்திரப்பட்டு, பணியாளர்களையும் குடும்பத்தினரையும் ஏசித் திட்டுவதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார்; இதனால் அவரது முகத்தில் ஒரு சிறு புன்னகையும் இல்லை, உள்ளத்தில் ஒரு துளி மகிழ்ச்சியும் இன்றி எப்போதும் இறுக்கத்துடனும் இருண்ட மனதுடனும் தவித்தார். ஆனால் தோட்டத்தில் வேலை செய்த எளிய தோட்டக்காரன் கோபாலனோ, நாள் முழுவதும் இன்முகத்தோடு மலர்களைப் பராமரித்து, புன்னகையோடு பாடி மகிழ்ந்தான். ஆனந்தராவ் அவனிடம், என்னிடம் இவ்வளவு சொத்து இருந்தும் என்னால் ஏன் சிரிக்கவும் மகிழவும் முடியவில்லை என்று ஏக்கத்துடன் கேட்டார். கோபாலன் பணிவுடன் கூறினார்: ஐயா! உங்கள் உள்ளத்தில் குடிகொண்டிருக்கும் தீராத கோபம்தான் உங்கள் முகத்துச் சிரிப்பையும், நெஞ்சத்து மகிழ்ச்சியையும் ஈவிரக்கமின்றித் துடிதுடிக்கக் கொன்று விடுகிறது. மனிதனின் நிம்மதியைக் கொல்லும் சினத்தை விடக் கொடிய பகைவன் இவ்வுலகில் வேறு எவனுமில்லை என்றார். ஆனந்தராவ் தன் ஆத்திரத்தைக் கைவிடத் துவங்கினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 305Kural 305
ஒருவன் துன்பங்கள் வராமல் தன்னைத் தானே காப்பாற்றிக் கொள்ள விரும்பினால், கோபம் வராமல் தடுத்துக் காக்க வேண்டும்; அவ்வாறு காக்காவிட்டால் அந்தக் கோபமே முடிவில் அவனையே அடியோடு அழித்துவிடும்.
• தன்னைத் தான் காக்கின் = ஒருவன் துன்பங்கள் நேராமல் தன்னைத் தானே காப்பாற்றிக் கொள்ள விரும்பினால்,
• சினம் காக்க = தன் உள்ளத்தில் கோபம் எழாதவாறு அடக்கிக் காக்க வேண்டும்;
• காவாக்கால் = அவ்வாறு சினம் வராமல் காத்துக் கொள்ளாவிட்டால்,
• சினம் = அந்தக் கோபமே முடிவில்
• தன்னையே கொல்லும் = அவனது நற்பெயரையும், ஆரோக்கியத்தையும், உயிரையும் அடியோடு அழித்துக் கொன்றுவிடும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வாள்வீரனின் ஆவேசமும் படுகுழியின் மரணமும்
வாள்வீரன் சத்ருஜித், எத்தனையோ போர்களில் பகைவர்களை வென்ற தலைசிறந்த வீரன்; ஆனால் அவனிடம் கட்டுக்கடங்காத ஆத்திரமும் முன்கோபமும் இருந்தது. ஒருநாள் உணவு விடுதியில் வழிப்போக்கன் ஒருவனின் கை தவறுதலாக அவன்மீது பட்டதற்காகக் கடும் ஆவேசம் கொண்டான்; அவன் மன்னிப்புக் கேட்டும் கேளாமல், ஆத்திரத்தில் தன் வாளை உருவிக்கொண்டு அவனை வெட்டப் பாய்ந்தான். கோப வெறியில் கண்மண்ணு தெரியாமல் ஓடிய சத்ருஜித், எதிரில் இருந்த பாறைப் பாதாளக் குன்றின் விளிம்பைக் கவனிக்காமல் கால் வழுக்கிப் படுகுழியில் விழுந்து பாறைகளில் மோதி மாண்டான். அவனது உடலைக் கண்ட வாள் ஆசான் பெருமூச்சுடன் கூறினார்: சத்ருஜித் தன் உடலை எதிரிகளின் வாள்களிலிருந்து காத்துக் கொள்ளக் கற்றிருந்தான்; ஆனால் தன் சொந்தக் கோபத்திலிருந்து தன்னைக் காத்துக் கொள்ளத் தவறிவிட்டான். ஒருவன் தன்னைத்தானே காப்பாற்ற விரும்பினால் சினம் வராமல் காக்க வேண்டும்; இல்லாவிட்டால் அந்தச் சினமே அவனைக் கொன்று முடித்துவிடும் என்றார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 306Kural 306
தன்னை அடைக்கலமாகக் கொண்டவனையே அழித்துவிடும் 'சினமாகிய நெருப்பு', துன்பக் கடலிலிருந்து அவனைக் காக்க உதவும் சுற்றத்தார், உற்றார் மற்றும் நண்பர்கள் என்னும் பாதுகாப்பான தெப்பத்தையும் சேர்த்துச் சுட்டெரித்து நாசமாக்கும்.
• சினம் என்னும் சேர்ந்தாரைக் கொல்லி = தன்னைத் தன்னகத்தே கொண்டவனையே அடியோடு அழிக்கும் 'கோபம்' என்னும் காட்டுத்தீயானது,
• இனம் என்னும் = அவனைக் கரையேற்றிப் பாதுகாக்கும் உற்றார், உறவினர், நண்பர்கள் என்னும்
• ஏமப் புணையை = பாதுகாப்பான பாதுகாப்புக் கப்பலையும் (தெப்பத்தையும் கூட)
• சுடும் = அடியோடு சுட்டெரித்துச் சாம்பலாக்கிவிடும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
சேர்ந்தாரைக் கொல்லும் தீயும் தகர்ந்த பாதுகாப்புத் தெப்பமும்
மூத்த சகோதரன் குணசேகரன், திறமைசாலியாக இருந்தபோதும் எதற்கெடுத்தாலும் கொழுந்துவிட்டு எரியும் ஆத்திரக் குணம் கொண்டிருந்தான். அவன் பலமுறை வணிகத்தில் நஷ்டமடைந்தபோதும், அவனது அன்புத் தம்பிகளும், மனைவியும், உயிர் நண்பர்களும் ஒரு பாதுகாப்பான தெப்பம் போல அவனுக்குப் பக்கபலமாக நின்று உதவினர். ஆனால் குணசேகரனோ, சிறு ஏமாற்றங்களின் போது தன் கோபத் தீயை அவர்கள் மீதே உமிழ்ந்து, தம்பிகளை இழிவாகப் பேசி, நண்பர்களைக் கடுமையாக அவமதித்து விரட்டினான். அவன் காட்டிய நச்சுச் சினத்தைத் தாங்க முடியாமல், அவனைத் தாங்கி நின்ற உறவினர்களும் நண்பர்களும் ஒவ்வொருவராக விலகிச் சென்றனர். மீண்டும் பெரும் வியாபாரச் சரிவு ஏற்பட்டபோது, உதவிக்கு எவருமின்றித் தனிமரமாய் அனாதையாக நின்று அழுதான் குணசேகரன். ஊர்ப் பெரியவர் சுட்டிக் காட்டினார்: கோபம் என்பது தன்னை அடைந்தவனையே கொல்லும் நெருப்பு; அது தன்னோடு நிற்காமல், தன்னைக் காக்க வந்த சுற்றமும் நட்பும் என்னும் பாதுகாப்பான தெப்பத்தையும் சேர்த்துச் சாம்பலாக்கிவிடும் என்றார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 307Kural 307
கடினமான தரையைக் கையால் ஓங்கி அடித்தவன் கை வலி தாங்காமல் காயப்படுவதைப் போல, சினத்தைத் தன் பெருமைக்குரிய குணமாகக் கருதி வாழ்பவன் தவறாமல் அழிவையும் கடுமையான வேதனையையும் அடைவான்.
• சினத்தை = கோபப்படுவதை
• பொருள் என்று கொண்டவன் = தன் வீரத்தைக் காட்டும் ஒரு தகுதியான குணமாகக் கொண்டு வாழ்பவனின்
• கேடு = அழிவு மற்றும் வேதனையானது,
• நிலத்து அறைந்தான் = கடினமான தரையின் மீது தன் கையால் ஓங்கி அடித்தவனுடைய
• கை பிழையாதற்று = கையானது வலியாலும் காயத்தாலும் தப்பாமல் வேதனைப்படுவதைப் போலத் தவறாமல் வந்து சேரும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
தரை அறைந்த முஷ்டியும் ஆத்திரத்தின் சொந்தக் கேடும்
முரட்டுப் பயில்வான் மாரப்பன், பயங்கரமாகக் கோபப்படுவதே ஒரு வீரனின் பெருமைக்குரிய வலிமை என்று கர்வத்தோடு நம்பினான்; எவராவது தனக்கு மாறுபட்ட கருத்தைச் சொன்னால் உடனே ஆத்திரமடைந்து மிரட்டுவான். ஒருநாள் விவேக ஆசிரியர் சுந்தரனாரிடம் விவாதித்தபோது, தன் ஆவேசத்தைக் காட்டுவதற்காகப் பாறைத் தரையின் மீது தன் இரும்பு போன்ற முஷ்டியால் ஓங்கி அறைந்தான்; ஆனால் பாறை அசையாமல் அப்படியே நிற்க, மாரப்பனின் மணிக்கட்டு எலும்புகள் உடைந்து அவனது கையே நொறுங்கிப் போனது; தாள முடியாத வலியால் துடித்தான். ஆசிரியர் சுந்தரனார் கூறினார்: மாரப்பா! கடினமான நிலத்தை ஆத்திரத்தோடு அறைந்தவனின் கை காயப்படுவதில் இருந்து எப்படித் தப்ப முடியாதோ, அதுபோலவே சினத்தைத் தன் வீரமாகக் கருதி வாழ்பவனும் வேதனையிலிருந்தும் பேரழிவிலிருந்தும் ஒருபோதும் தப்ப முடியாது என்றார். மாரப்பன் தன் அறியாமையை உணர்ந்து தலைகுனிந்தான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 308Kural 308
பெருநெருப்பில் விழுந்து சுட்டெரிப்பது போன்ற தாங்க முடியாத கொடிய துன்பங்களை ஒருவன் நமக்குச் செய்த போதிலும், அவன் மீது கோபம் கொள்ளாமல் மனத்தை அடக்க முடிந்தால் அதுவே ஒருவனுக்கு மேலான நன்மையைத் தரும்.
• இணர் எரி = கொழுந்துவிட்டு எரியும் பெருநெருப்பில்
• தோய்வு அன்ன = உடலைத் தூக்கிப் போட்டாற் போன்ற தாங்க முடியாத
• இன்னா செயினும் = கொடிய துன்பங்களை ஒருவன் தொடர்ந்து செய்த போதிலும்,
• புணரின் = மனம் பொருந்தி அவனிடம்
• வெகுளாமை நன்று = கோபம் கொள்ளாமல் பொறுமையைக் காக்க முடிந்தால் அதுவே மிகச் சிறந்த நன்மையாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
எரியூட்டப்பட்ட ஆசிரமமும் ஞானியின் பொறுமைப் பெருவெற்றியும்
ஆன்ம சாதகர் மாதவர் மீது கடுமையான பொறாமை கொண்ட நிலப்பிரபு வீரபாகு, அவரது குடிசையை இரவோடு இரவாகத் தீயிட்டுக் கொளுத்தி, ஆசிரமத்தின் குடிநீர் கிணற்றிலும் விஷத்தைக் கலந்து, நெருப்பில் தூக்கிப் போட்டது போன்ற தாள முடியாத பெருந்துன்பங்களை அடுத்தடுத்து விளைவித்தான். சீடர்கள் கொதித்தெழுந்து, குருவே! அவனைப் பழிவாங்க நாம் அரசப் படைகளிடம் செல்வோம் அல்லது சாபமிடுவோம் என்று ஆவேசப்பட்டனர். ஆனால் மாதவரோ கண்களை மூடி, வீரபாகு அறியாமையால் செய்கிறான் என்று கூறிச் சிறிதும் கோபமடையாமல் தன் மனதை அமைதியில் நிலைநிறுத்தினார்; சில நாட்களுக்குப் பின் வீரபாகுவின் மாளிகையில் தானியக் களஞ்சியம் எரிந்தபோது, தாமே ஓடிச்சென்று உணவளித்து அவனைக் காப்பாற்றினார். மாதவரின் எல்லையற்ற சினமற்ற கருணையைக் கண்டு நெக்குருகிய வீரபாகு, கண்ணீர் விட்டு அவர் கால்களில் விழுந்து மன்னிப்புக் கேட்டான். மாதவர் சீடர்களுக்குக் கூறினார்: நெருப்பில் வீழ்த்தியது போன்ற கொடிய துன்பங்களை ஒருவன் செய்தாலும், அவன் மீது சினம் கொள்ளாமல் பொறுமை காப்பதே தலைசிறந்த பெருவெற்றியாகும் என்றார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 309Kural 309
தன் மனதால் கூடக் கோபத்தை நினைக்காமல் சினத்தை அடியோடு வென்றவன், தான் எண்ணிய அனைத்து நற்பேறுகளையும், வெற்றிகளையும் உடனடியாக ஒருங்கே பெற்று மகிழ்வான்.
• உள்ளத்தால் = தன் சொந்த மனதினால் கூட
• வெகுளி உள்ளான் எனின் = கோபத்தை ஒருபோதும் நினைக்காமல் நீக்கி வாழ்வானானால்,
• உள்ளிய எல்லாம் = அவன் தன் உள்ளத்தில் விரும்பிய நற்பேறுகள் மற்றும் நன்மைகள் அனைத்தையும்
• உடன் எய்தும் = ஒருங்கே உடனடியாகத் தவறாமல் அடைந்து வெற்றி பெறுவான்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
சினமற்ற மனமும் கைகூடிய நற்பேறுகளும்
ஆன்ம சாதகர் சாந்தலிங்கம், எந்த ஒரு சூழ்நிலையிலும் தன் உள்ளத்தால் கூடக் கோபத்தை எண்ணாமல், எப்போதும் தெளிந்த நீர்நிலையைப் போன்ற பேரமைதியோடு வாழ்ந்து வந்தார். கிராமத்தில் பஞ்சம் வந்தபோது மக்கள் நீரின்றித் தவித்ததைக் கண்டு, இங்கு ஒரு நல்ல குளம் வெட்டப்பட வேண்டும் என்று அவர் தன் உள்ளத்தில் நினைத்தார்; ஆச்சரியப்படும் விதமாக, அடுத்த சில மணி நேரங்களிலேயே வெளியூர் வணிகர்கள் சிலர் பெரும் பணமுடனும் உழைப்பாளர்களுடனும் வந்து அங்கே ஒரு குளத்தை வெட்டித் தந்தனர்; மருந்துவமனை மற்றும் அன்னசத்திரம் அமைக்க அவர் நினைத்த காரியங்களும் நினைத்த மாத்திரத்திலேயே கைகூடின. எப்போதும் பதற்றத்துடனும் எரிச்சலுடனும் வாழ்ந்த ஒரு சீடன், குருவே! நீங்கள் நினைப்பதெல்லாம் எப்படி உடனுக்குடன் நிறைவேறுகிறது என்று வியந்து கேட்டான். சாந்தலிங்கம் புன்னகைத்து விளக்கினார்: அன்பனே! உள்ளத்தில் கோபம் என்னும் புகை மூட்டம் இல்லாதபோது, மனம் தெளிந்த கண்ணாடியாய் மாறுகிறது; சினத்தை அறவே நினைக்காத தூய மனம் எதை நினைத்தாலும், அந்தப் பேரருள் அதை உடனடியாக ஒருங்கே கைகூடச் செய்யும் என்றார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 310Kural 310
எல்லையற்ற பெருங்கோபத்தில் ஆழ்பவர்கள் உயிரோடு வாழ்ந்தாலும் செத்த பிணங்களுக்கு ஒப்பாவார்கள்; ஆனால் சினத்தை அடியோடு துறந்தவர்கள் சாவற்ற முக்தி நிலையை அடைந்த உன்னத ஞானிகளுக்கு ஒப்பானவர்கள் ஆவர்.
• இறந்தார் = சினத்தில் எல்லை கடந்து வெறிபிடித்து வாழ்பவர்கள்
• இறந்தார் அனையர் = உடலில் உயிர் இருந்தாலும் செத்துப்போன பிணங்களுக்கு ஒப்பானவர்கள் ஆவர்;
• சினத்தைத் துறந்தார் = கோபத்தை அடியோடு விட்டொழித்த சான்றோர்கள்
• துறந்தார் துணை = பிறவிப் பிணியை ஒழித்து முக்தியடைந்த மேலான துறவியருக்கு ஒப்பானவர்கள் ஆவர்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
நடமாடும் பிணமும் சாவற்ற ஞானியின் முக்தி நிலையும்
படைத்தலைவன் முத்துவீரன், உடலால் அசுர பலம் பெற்று மூச்சு விட்டுக்கொண்டிருந்தாலும், எல்லை மீறிய கொடிய சினத்தாலும் ஆத்திரத்தாலும் எப்போதும் கண்கள் சிவந்து, பற்களைக் கடித்து, மனிதநேயமும் இரக்கமும் இன்றி வாழ்ந்தான்; அவனது உள்ளத்து அறிவு, அன்பு, ஞானம் அனைத்தும் செத்துப்போய் வெறும் நடமாடும் பிணமாகவே ஊர் மக்கள் அவனைக் கண்டு அஞ்சி ஒதுங்கினர். ஆனால் ஊரின் எல்லையில் வாழ்ந்த மெலிந்த துறவி அமிர்தலிங்கமோ, எந்தச் சூழ்நிலையிலும் கோபம் கொள்ளாமல், தன்னை இகழ்ந்தவர்களிடமும் புன்னகையோடு பேரருள் பொழிந்து வாழ்ந்தார்; அவர் உடலில் நரை திரை மூப்பு வந்தபோதும், அவரது உள்ளம் அமரத்துவம் பெற்ற முக்தி நிலையில் பிரகாசித்தது. அரண்மனை மருத்துவர் இருவரையும் சுட்டிக்காட்டிக் கூறினார்: எல்லையற்ற சினம் கொண்டவன் உயிருடன் நடமாடினாலும் அவன் செத்துப்போன பிணமே ஆவான்; ஆனால் சினத்தை அடியோடு துறந்தவனோ மரணத்தை வென்ற தெய்வீக முனிவர்களுக்கு இணையான அமரனாவான் என்றார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.