குறள் 1Kural 1
எல்லா எழுத்துகளும் அகரத்தில் தொடங்கும்!
உலகம் எல்லாம் ஆதிபகவனில் தொடங்கும்!
அகரமே எழுத்துகள் அனைத்துக்கும் முதல்!
ஆதிபகவனே இந்த உலகுக்கு முதல்!
• எழுத்து எல்லாம் = உலகில் உள்ள எல்லா எழுத்துக்களும்
• அகர முதல = 'அ' என்னும் முதலெழுத்தைத் தொடக்கமாகவும் அடிப்படையாகவும் கொண்டு இயங்குகின்றன;
• உலகு = அதுபோலவே, இந்த உலகமும் உயிர்களும்
• ஆதி பகவன் முதற்றே = முதற்கடவுளாகிய ஆதிபகவனைத் தொடக்கமாகவும் முதன்மையாகவும் கொண்டு இயங்குகின்றன.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
ஆற்று மணலில் எழுதிய முதல் எழுத்தும் அகிலத்தின் மூலமும்
திண்ணைப் பள்ளிக்கூடத்தின் முதிய ஆசிரியர் நக்கீரனார், ஆற்றங்கரையின் நிழலில் தரையில் பரப்பிய தூய வெண்மணலில் அமர்ந்து, கல்வி கற்க வந்த சிறுமி மதிவதனிக்கு எழுதக் கற்றுக் கொடுத்தார். சிறுமியின் மெல்லிய விரல்களைத் தன் கனிவான கைகளில் பற்றி, 'அ' என்ற முதல் தமிழ் எழுத்தை மணலில் சுழித்துக் காட்டினார். 'குழந்தாய்! இந்த 'அ' என்ற உயிரெழுத்துத் தோன்றிய பிறகே மற்ற மெய்யெழுத்துக்களும் சொற்களும் பிறந்து இயங்குகின்றன; 'அ' இல்லையென்றால் மொழியே இயங்க முடியாது' என்றார் (அகர முதல எழுத்தெல்லாம்). சிறுமி கண்களில் வியப்பு பொங்க, 'ஐயா! இந்த எழுத்தைப் போல இந்த உலகத்திற்கும் ஏதேனும் ஒன்று முதலாக இருக்குமா?' என்று ஆர்வத்தோடு கேட்டாள். ஆசிரியர் மகிழ்ந்து புன்னகைத்தார்: 'ஆம் அம்மா! மொழியின் அனைத்து எழுத்துகளுக்கும் 'அ' எப்படி முதலாக விளங்குகிறதோ, அதுபோலவே இந்த விசாலமான உலகத்தில் உள்ள கோடானுகோடி உயிர்களும் பிறந்து இயங்குவதற்கு மூல முதலாக விளங்குபவன் முழுமுதற் கடவுளாகிய ஆதிபகவனே ஆவான்' (ஆதி பகவன் முதற்றே உலகு) என்று பேரண்டத்தின் உண்மையை எளிமையாக உணர்த்தினார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 2Kural 2
மெய்யறிவு இறைவனைத் தொழாமல்!
அவன் திருவடியை வணங்காமல்!
கற்றதனால் ஆன பயன்தான் என்ன?
எல்லா நூலும் கற்றும் பயன்தான் என்ன?
• வால் அறிவன் = தூய மெய்யறிவின் வடிவாக விளங்கும் இறைவனுடைய
• நல் தாள் = நன்மைகள் அருளும் திருவடிகளை
• தொழாஅர் எனின் = மனதார வணங்கிப் பணியாமல் இருப்பார்களானால்,
• கற்றதனால் ஆய பயன் என்கொல் = அவர்கள் பல நூல்களைக் கற்ற கல்வியினால் உண்டான பயன் என்ன? (ஒரு பயனும் இல்லை).
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
பண்டிதரின் பட்டோலைச் சுருள்களும் ஞானியின் திருவடியில் கண்ட மெய்க்கல்வியும்
பண்டிதர் சர்வஜித், நாற்பது ஆண்டுகள் இலக்கணம், தருக்கம், வானியல், வானசாஸ்திரம் என அனைத்து சாஸ்திர நூல்களையும் கசடறக் கற்றுத் தேர்ந்து, அரசவையில் பல நூறு பண்டிதர்களை வாதத்தில் வென்று பொற்கிழிகளைப் பரிசாகப் பெற்றார்; 'என்னை விடப் படித்த அறிவாளி இந்த நாட்டில் எவருமில்லை' என்ற தலைக்கனத்தோடு, தன் நூல்களையே சுமக்கப் பத்து சீடர்களை வைத்துக்கொண்டு நகர்வலம் வந்தார். வழியில், ஆற்றங்கரையில் எந்தப் புத்தகங்களும் இன்றி, கண்களை மூடி இறைவனின் பேரொளியில் திளைத்திருந்த முதிய ஞானி ஒருவரைக் கண்டு ஏளனமாகச் சிரித்தார். ஞானி மெல்லக் கண்களைத் திறந்து கேட்டார்: 'பண்டிதரே! ஆயிரமாயிரம் நூல்களைக் கற்றுக் குவித்த உமது உள்ளத்தில் அமைதியும், உயிர்கள் மீதான கருணையும், இறைவனைப் போற்றும் பணிவும் உண்டாகியிருக்கிறதா?' பண்டிதர் திடுக்கிட்டார்; அகந்தையால் கொதித்த தன் மனத்தில் ஒரு துளி அமைதி கூட இல்லாததை உணர்ந்து நடுங்கினார். ஞானி அறிவுறுத்தினார்: 'தூய மெய்யறிவின் வடிவமான இறைவனின் நற்றாளைத் தொழுது அகந்தையை ஒழிக்காத போது, நீங்கள் கற்ற அத்தனை நூல்களாலும் என்ன பயன்?' (கற்றதனால் ஆய பயனென்கொல் வாலறிவன் நற்றாள் தொழாஅரெனின்). பண்டிதர் தன் தலைக்கனம் உடைந்து, ஏட்டுச் சுவடிகளை இறக்கிவைத்துவிட்டு ஞானியின் திருவடிகளில் விழுந்து மெய்யான பணிவைக் கற்றுக் கொண்டார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 3Kural 3
மனமெனும் மலரில் வீற்றிருக்கும் இறைவன்!
அவன் திருவடியை எப்போதும் நினைப்பவர்!
அவர் இந்த உலகத்தில் நீண்ட காலம் வாழ்வார்!
இன்ப உலகிலும் என்றென்றும் நிலைத்து வாழ்வார்!
• மலர்மிசை ஏகினான் = அன்பர்களின் மனமாகிய தாமரை மலரின் மீது வீற்றிருக்கும் இறைவனுடைய,
• மாண் அடி சேர்ந்தார் = பெருமை பொருந்திய சிறந்த திருவடிகளை இடைவிடாது நினைத்துப் பற்றி நிற்பவர்கள்,
• நிலமிசை = இவ்வுலகிலும் மேலான வீட்டுலகிலும்
• நீடு வாழ்வார் = அழியாத இன்பத்தோடும் புகழோடும் நெடுங்காலம் நிலைத்து வாழ்வார்கள்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
தாமரை மலரும் இதயக் கோவிலில் கண்ட அழியாத பேரின்பமும்
நகரத்து வணிகர் சோமசுந்தரம், பெரும் சொத்துக்களைச் சேர்த்து வைத்திருந்தும், எந்நேரமும் வியாபார நஷ்டம் வருமோ என்ற அச்சத்திலும், மனக்கவலையிலும் இரவில் தூக்கமின்றித் தவித்தார்; அமைதியைத் தேடிப் பல ஆலயங்களுக்குச் சென்று தங்கக் காசுகளைக் கொட்டிப் பிரார்த்தனைகள் செய்தும் அவரது மனக்குழப்பம் தீரவில்லை. ஒருநாள், கிராமத்து எல்லையில் ஒரு சிறிய குடிசையில் வசித்த முதிய நெசவாளர் சிவநேசனைச் சந்தித்தார். சிவநேசனிடம் எந்தப் பெருஞ்செல்வமும் இல்லை; ஆனால் அவரது முகத்தில் எப்போதும் ஒரு தெய்வீகப் பேரமைதியும் புன்னகையும் பிரகாசித்துக் கொண்டிருந்தது. சோமசுந்தரம் வியப்புடன், 'ஐயா! என்னிடம் இத்தனை செல்வமிருந்தும் நான் நிம்மதியின்றித் தவிக்கிறேன்; நீங்கள் எப்படி இவ்வளவு ஆனந்தமாக வாழ்கிறீர்கள்?' என்று கேட்டார். சிவநேசன் தன் கையைத் தன் இதயத்தின் மீது வைத்து மென்மையாகக் கூறினார்: 'வணிகரே! வெளி உலகக் கோயில்களை விடப் புனிதமானது நம் அன்பான உள்ளமாகிய தாமரை மலர்; அந்த மலர் மீது வீற்றிருக்கும் இறைவனின் மாட்சிமை பொருந்திய திருவடிகளை எப்போதும் நினைத்துச் சரணடைபவர்கள், உலகத் துன்பங்களைக் கடந்து இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் அழியாத பேரின்பத்தோடு நீடு வாழ்வார்கள்' (மலர்மிசை ஏகினான் மாணடி சேர்ந்தார் நிலமிசை நீடுவாழ்வார்) என்று விளக்கினார். சோமசுந்தரம் தன் அகக்கண்களைத் திறந்து இதயக் கோவிலில் இறைவனைத் தியானித்து மெய்யான அமைதியைப் பெற்றார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 4Kural 4
விருப்பு வெறுப்பற்ற இறைவன் அடியார்க்கு!
அவன் திருவடியை என்றும் நினைப்பவர்க்கு!
எந்தக் காலத்திலும் துன்பம் வருவதே இல்லை!
எந்த இடத்திலும் துன்பம் வருவதே இல்லை!
• வேண்டுதல் வேண்டாமை இலான் = எதன் மீதும் விருப்போ வெறுப்போ இல்லாத இறைவனுடைய
• அடி சேர்ந்தார்க்கு = திருவடிகளை இடைவிடாது தியானித்துச் சரணடைந்தவர்களுக்கு,
• யாண்டும் = எக்காலத்திலும் எவ்விடத்திலும்
• இடும்பை இல = எந்தவொரு துன்பமும் உண்டாவதில்லை.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
புயல் காற்றில் ஆடிய படகும் விருப்பு வெறுப்பற்ற ஆன்ம அமைதியும்
பெருநதியில் சரக்குப் படகு ஓட்டிச் சென்ற இளம் படகோட்டி மாறன், காலை வேளையில் படகை விரைவாகச் செலுத்த உதவிய தென்றல் காற்றைக் கண்டு ஆனந்தக் கூத்தாடினான்; ஆனால் மாலையில் திடீரெனக் காற்று எதிர்திசையில் சுழன்றடித்துப் புயலாக மாறியதும், 'இந்தக் கொடிய காற்று என் படகைக் கவிழ்க்கப் பார்க்கிறதே!' என்று ஆத்திரமடைந்து காற்றையும் வானத்தையும் சபித்து அலறினான். அவனோடு படகில் அமைதியாக அமர்ந்திருந்த முதிய படகோட்டி சுந்தரனார், சற்றும் பதற்றமின்றித் துடுப்பை லாவகமாகப் பிடித்துப் படகை நிலைநிறுத்தினார். அவர் மாறனின் தோளைத் தொட்டுப் புன்னகையோடு கூறினார்: 'தம்பி! காலைத் தென்றல் மீது நாம் காட்டிய அளவுகடந்த விருப்பமும் (வேண்டுதல்), மாலைப் புயல் மீது நாம் காட்டும் கடும் வெறுப்பும் (வேண்டாமை) தான் நம்மைத் துன்பத்தில் ஆழ்த்துகிறது; இயற்கையிலோ இறைவனிடத்திலோ எந்த விருப்போ வெறுப்போ இல்லை! எதிலும் விருப்பு வெறுப்பு இல்லாத இறைவனின் திருவடிகளை மனதில் பற்றிக்கொள்பவனுக்கு, எக்காலத்திலும் எந்தத் துன்பமும் நெருங்குவதில்லை' (வேண்டுதல் வேண்டாமை இலானடி சேர்ந்தார்க்கு யாண்டும் இடும்பை இல) என்றார். மாறன் தன் கோபத்தை விட்டுவிட்டு, விருப்பு வெறுப்பற்ற மனப் பக்குவத்தோடு துடுப்பைப் பிடித்தான்; படகு அமைதியாகக் கரை சேர்ந்தது!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 5Kural 5
இறைவன் புகழை நாளும் போற்றுபவரிடம்!
அவன் மெய்யான பெருமை பாடுபவரிடம்!
அறியாமை இருளால் வரும் வினை சேராது!
நல்வினையும் தீவினையும் அவரைச் சேராது!
• இறைவன் = முழுமுதற் கடவுளின்
• பொருள் சேர் புகழ் புரிந்தார் மாட்டு = மெய்ம்மையான உண்மைப் புகழை விரும்பி இடைவிடாது போற்றுபவரிடத்தில்,
• இருள் சேர் = அறியாமை இருளினால் உண்டாகக்கூடிய
• இருவினையும் = நல்வினை, தீவினை என்னும் இருவகைக் கர்ம வினைகளும்
• சேரா = ஒருபோதும் வந்து பற்றுவதில்லை.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
பொன்னும் இரும்பும் போன்ற விலங்குகளும் மெய்ப்புகழில் கண்ட ஆன்ம விடுதலையும்
செல்வந்தர் தர்மலிங்கம், தான் செய்யும் தான தர்மங்களின் பலனாக அடுத்த பிறவியில் சொர்க்கபோகங்களை அடைய வேண்டும் என்ற சுயநல ஆசையோடு வாழ்ந்தார்; அதே நேரத்தில், தன் வணிகப் போட்டியாளர்கள் செய்த துரோகங்களை நினைத்து வன்மத்தோடு பழிவாங்கத் துடித்தார். இன்பத்தைத் தேடும் ஆசையினாலும், துன்பத்தைத் தரும் பகையினாலும் அவரது மனம் சதா அலைக்கழிக்கப்பட்டு அமைதியின்றித் தவித்தது. ஒருநாள் ஆசிரமத்திற்கு வந்த அவர், ஞானி அருணகிரியாரிடம் தன் மன அமைதியின்மையைக் கூறி முறையிட்டார். ஞானி அவருக்கு ஒரு தங்கச் சங்கிலியையும் ஒரு இரும்புச் சங்கிலியையும் காட்டினார்: 'தர்மலிங்கம்! இரும்புச் சங்கிலி தீவினை என்றால், தங்கச் சங்கிலி நல்வினையாகும்; ஆனால் இரண்டுமே ஆன்மாவை உலக மாயையில் கட்டிப்போடும் விலங்குகளே ஆகும்! எப்போது நீ பலனை எதிர்பார்த்துச் செய்யும் நல்வினை, தீவினை என்ற அறியாமை இருளைக் கடந்து, முழுமுதற் கடவுளின் மெய்ம்மையான உண்மைப் புகழை மட்டுமே விரும்பி தியானிக்கிறாயோ (பொருள்சேர் புகழ்புரிந்தார்), அப்போது உன்னை எந்தக் கர்ம வினைகளும் பிணைக்க முடியாது' (இருள்சேர் இருவினையும் சேரா) என்று உபதேசித்தார். தர்மலிங்கம் சுயநலப் பற்றுகளைத் துறந்து இறைவனின் திருவடிகளில் மனதை நிலைநிறுத்தினார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 6Kural 6
ஐம்புலன் ஆசை அறுத்த இறைவன் நெறியில்!
பொய் சிறிதும் இல்லாத நல்லொழுக்க நெறியில்!
அதில் நிலைத்து நிற்பவர் நீண்ட காலம் வாழ்வார்!
என்றென்றும் நிலையான நல்வாழ்வு பெற்று வாழ்வார்!
• பொறி வாயில் ஐந்து அவித்தான் = மெய், வாய், கண், மூக்கு, செவி என்னும் ஐம்பொறிகளின் வழியே எழும் ஆசைகளை அறுத்த இறைவனுடைய,
• பொய் தீர் ஒழுக்க நெறி நின்றார் = பொய்யற்ற மெய்யான அறநெறியில் நிலைத்து நிற்பவர்கள்,
• நீடு வாழ்வார் = பிறவித்துன்பம் இன்றி அழியாத முக்தி நிலையைப் பெற்று எக்காலத்தும் நிலைத்து வாழ்வார்கள்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
நஞ்சுப் பழத்தின் கவர்ச்சியும் மெய்யான ஒழுக்க நெறியில் நிலைத்த சீடனும்
அடர்ந்த காட்டின் வழியாகத் தன் சீடர்களோடு சென்று கொண்டிருந்தார் முதிய ஞானி சதாசிவர். வழியில், கண்களைப் பறிக்கும் வண்ணத்துடனும், நாவூறும் நறுமணத்துடனும் பளபளவென மின்னிய காட்டுப் பழக் கொத்துக்களைக் கண்டு, இளஞ்சீடன் விமலன் ஆசையோடு பறித்து உண்ண ஓடினான். மற்ற சீடர்களும் அந்தப் பழங்களின் தோற்றத்தில் மயங்கி நின்றனர். ஆனால் சதாசிவர் விமலனின் கையைப் பிடித்து மென்மையாகத் தடுத்தார்: 'விமலா! கண், நாக்கு, மூக்கு என்ற ஐம்பொறிகளுக்கு இன்பமாகத் தோன்றும் எத்தனையோ கவர்ச்சிகள், உண்மையில் உயிரைக் கொல்லும் நஞ்சாக இருக்கக்கூடும்; இந்தப் பழம் நச்சுத்தன்மை கொண்ட எட்டிக்காய்! ஐம்பொறிகளின் வழியே தோன்றும் சிற்றின்ப மயக்கங்களை அறுத்த முழுமுதற் கடவுள் காட்டிய, பொய்யற்ற நல் ஒழுக்க நெறியில் வழுவாது நிற்பவர்களே மாயைகளில் இருந்து தப்பித்து என்றும் அழியாத மெய்வாழ்வை வாழ்வார்கள்' (பொறிவாயில் ஐந்தவித்தான் பொய்தீர் ஒழுக்க நெறிநின்றார் நீடுவாழ்வார்) என்று அறிவுறுத்தினார். சீடர்கள் அனைவரும் புறக்கவர்ச்சிகளை நம்பாமல், இறைவனின் அறநெறியில் உறுதியாக நிற்க உறுதிபூண்டனர்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 7Kural 7
தன்னிகர் இல்லாத இறைவனை நினைக்காமல்!
அவன் திருவடியை நெஞ்சால் பற்றிக் கொள்ளாமல்!
மனதில் உள்ள கவலை தீர்வது அரிது!
மனக்கவலை மாற்றுவது மிக அரிது!
• தனக்கு உவமை இல்லாதான் = தனக்கு நிகரோ ஒப்பீடோ இல்லாத ஒப்பற்ற இறைவனுடைய
• தாள் சேர்ந்தார்க்கு அல்லால் = திருவடிகளைப் பற்றிச் சரணடைந்தவர்களைத் தவிர,
• மனக்கவலை = மற்றவர்களால் தங்கள் மனதில் எழும் தீராத கவலைகளையும் துயரங்களையும்
• மாற்றல் அரிது = நீக்குவது இயலாத காரியமாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
நடுக்கடலின் சூறாவளியும் ஒப்பற்ற இறைவனின் திருவடியில் கண்ட பேரமைதியும்
பெருங்கடல் வணிகர் செழியன், தன் விலைமதிப்பற்ற நவரத்தினக் கப்பல்கள் புயலில் சிக்கிய செய்தியைக் கேட்டது முதல், உணவு உண்ணாமல், தூங்காமல், தலையில் கைவைத்தபடி தன் மாளிகையில் அழுது புலம்பிக் கொண்டிருந்தார்; மருத்துவர்கள் கொடுத்த மூலிகைகளும், நண்பர்கள் சொன்ன ஆறுதல் வார்த்தைகளும் அவரது தீராத மனக்கவலையை ஒரு துளியும் குறைக்க முடியவில்லை. அப்போது அவரிடம் வந்த அவரது முதிய தந்தை அவரை அமைதியான பூசை அறைக்கு அழைத்துச் சென்றார். 'மகனே! உலகப் பொருட்கள் எல்லாமே அழியக்கூடியவை; அவற்றின் மீதான தீவிரப் பற்றே உனக்கு இந்தத் தீராத நரக வேதனையைத் தருகிறது. உனக்கு நிகர் இல்லாத, எந்தப் பொருளோடும் ஒப்பிட முடியாத ஒப்பற்ற முழுமுதற் கடவுளின் திருவடிகளில் உனது பாரங்களையும் கவலைகளையும் ஒப்படைத்துச் சரணடைவாயாக!' என்றார். செழியன் தன் அகந்தையை விடுத்து, மனதார இறைவனின் திருவடிகளைத் தியானித்துத் தன் பாரங்களை ஒப்படைத்த அந்த நொடியே, அவரது நெஞ்சில் இருந்த தீராத இருளும் பயமும் பனி போல விலகி, முகம் பேரமைதியில் மலர்ந்தது. தந்தை கூறினார்: 'தனக்கு உவமை இல்லாத இறைவனின் திருவடிகளைச் சரணடைபவர்களைத் தவிர, மற்ற எவராலும் மனக்கவலையை முழுமையாக மாற்ற முடியாது' (தனக்குவமை இல்லாதான் தாள்சேர்ந்தார்க்கல்லால் மனக்கவலை மாற்றல் அரிது) என்பதைச் செழியன் உணர்ந்தார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 8Kural 8
அறக்கடல் இறைவனை நினைக்காதவர்க்கு!
அவன் திருவடிப் படகைப் பற்றாதவர்க்கு!
பொருள் இன்பக் கடலைக் கடப்பது அரிது!
பிறவிப் பெருங்கடல் நீந்துவது அரிது!
• அற ஆழி அந்தணன் = தர்மத்தின் பெருங்கடலாகவும் பேரருளாளனாகவும் விளங்கும் இறைவனுடைய
• தாள் சேர்ந்தார்க்கு அல்லால் = திருவடிகளைத் துணையாகப் பற்றிக்கொண்டவர்களைத் தவிர,
• பிற ஆழி = பொருள், இன்பம் மற்றும் பிறவி என்னும் மற்ற கடல்களை
• நீந்தல் அரிது = நீந்திக் கடப்பது மற்றவர்களால் இயலாததாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
சுழல்களின் பெருங்கடலும் தர்மப் பெருவழியின் அழியாத தெப்பமும்
இளம் மாலுமி வேந்தன், தன் வலிமையிலும் நீச்சல் திறமையிலும் மட்டுமே அதீத நம்பிக்கை கொண்டு, 'எந்தப் பெருங்கடலையும் என் கைகளால் நீந்திக் கடந்துவிடுவேன்' என்று தற்பெருமை பேசினான்; தன் படகை விட்டு இறங்கி, பொருள், காமம் என்ற சிற்றின்ப அலைகள் கொந்தளித்த நடுக்கடலின் சுழல்களில் நீந்திக் குதித்தான். ஆனால் அடுத்த சில நிமிடங்களிலேயே, ஆழ்கடல் சுழல்களும் சுறாக்களும் அவனது கால்களை இழுக்க, மூச்சுத் திணறி மரணத்தின் வாயிலில் அலறினான். அப்போது அவனது முதிய தலைமை கப்பல் தளபதி சோமசுந்தரர், தன் உறுதியான தேவதாரு மரத் தெப்பத்தை அவனுக்கு அருகில் வீசி அவனைக் காப்பாற்றிக் கப்பலில் ஏற்றினார். கப்பல் தளபதி கூறினார்: 'வேந்தா! உலக ஆசைகள், பேராசை, காமம் என்னும் கொந்தளிக்கும் பிறவிக் கடல்களை மனிதன் தன் சொந்த அகந்தையாலும் பலத்தாலும் ஒருபோதும் நீந்திக் கடக்க முடியாது! அறக்கடலாக விளங்கும் இறைவனின் திருவடி என்னும் தர்மத் தெப்பத்தைப் பற்றிக்கொள்பவர்களைத் தவிர, மற்றவர்களால் பிறவிக் கடல்களை நீந்திக் கரை சேரவே முடியாது' (அறவாழி அந்தணன் தாள்சேர்ந்தார்க்கல்லால் பிறவாழி நீந்தல் அரிது) என்று அறிவுறுத்தினார். வேந்தன் தன் அறியாமையை உணர்ந்து தர்மத்தின் திருவடிகளைச் சரணடைந்தான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 9Kural 9
இறைவன் திருவடி வணங்காத தலை!
எட்டு குணத்தவன் முன் குனியாத தலை!
பார்க்காத கண்ணைப் போல அது பயன் இல்லை!
கேட்காத காதைப் போல அது பயன் இல்லை!
• எண்குணத்தான் = எட்டு வகையான தெய்வீக நற்குணங்களை உடைய இறைவனுடைய
• தாளை வணங்காத் தலை = திருவடிகளைப் பணிந்து வணங்காத தலைகள்,
• கோள் இல் பொறியில் = பார்க்காத கண், கேட்காத செவி போன்ற செயலற்ற புலன்களைப் போல,
• குணம் இலவே = எந்தப் பயனும் இல்லாத வெற்றுப் பொருட்களேயாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மரப் பொம்மையும் அகந்தை கொண்டு பணிய மறுத்த அரசனும்
செங்கோல் ஏந்திய சிற்றரசன் ஒருவன், 'நான் யாருக்கும் தலைவணங்க மாட்டேன்; என் தலை எப்போதுமே நிமிர்ந்துதான் இருக்கும்' என்று அகந்தையோடு மார்தட்டினான்; திருக்கோயிலுக்குச் சென்ற போதும் இறைவனின் சந்நிதியில் தன் தலையை வணங்க மறுத்து விறைப்பாக நின்றான். இதைக் கண்ட அரசவைக் கலைஞர், அரசனிடம் மிக நேர்த்தியாகச் செதுக்கப்பட்ட, தங்கக் கிரீடம் சூட்டப்பட்ட ஒரு மரப் பொம்மையைக் கொண்டுவந்து காட்டினார். அந்தப் பொம்மைக்குக் கூரிய கண்கள், விரிந்த காதுகள், அழகிய மூக்கு என அனைத்தும் இருந்தன. அரசன் வியந்து, 'கலைஞரே! இந்தப் பொம்மை மிக அழகாக இருக்கிறது; ஆனால் இதனால் பார்க்கவோ, கேட்கவோ முடியுமா?' என்று கேட்டான். கலைஞர் பணிவோடு கூறினார்: 'மன்னா! பார்வை இல்லாத கண், கேட்காத செவி போன்ற உறுப்புகள் இருந்தும் எப்படி எந்தப் பயனும் இல்லையோ, அதுபோலத்தான் எண்குணங்களை உடைய இறைவனின் திருவடிகளைப் பணிந்து வணங்காத மனிதனின் தலையும் வெறும் மரக்கட்டை போன்றதே தவிர, அதனால் எந்தப் பயனும் இல்லை' (கோளில் பொறியின் குணமிலவே எண்குணத்தான் தாளை வணங்காத் தலை) என்றார்! அரசன் தன் அகந்தையை உணர்ந்து, பணிவே மனிதத் தலைக்கு உண்மையான கிரீடம் என்பதை உணர்ந்து இறைவனின் முன் தலைவணங்கினான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 10Kural 10
இறைவன் திருவடியைப் பற்றுபவர்!
பிறவிப் பெருங்கடலை நீந்துபவர்!
இறைவன் திருவடியைப் பற்றாதவர்!
பிறவிப் பெருங்கடலை நீந்தாதவர்!
• இறைவன் அடி சேர்ந்தார் = இறைவனின் திருவடிகளைத் தஞ்சம் புகுந்து பற்றியவர்கள்
• பிறவிப் பெருங்கடல் நீந்துவர் = பிறவி என்னும் எல்லையற்ற பெருங்கடலை எளிதில் நீந்திக் கடந்து முக்தி அடைவர்;
• அடி சேராதார் = அந்தத் திருவடிகளைப் பற்றாத மற்றவர்களோ
• நீந்தார் = பிறவிக் கடலில் மூழ்கித் தவிப்பார்களே தவிர ஒருபோதும் கடக்க மாட்டார்கள்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
நடுக்கடலின் பிரம்மாண்டப் புயலும் முக்தியளித்த இறைவனின் திருவடித் தோணியும்
பெருங்கடலில் வீசிய கடும் புயலில் வணிகக் கப்பல் பாறையில் மோதிச் சுக்குநூறாக உடைந்தது; மரண பயத்தில் கப்பலில் இருந்த பயணிகள் அனைவரும் தங்க நகைகளையும் பணப் பைகளையும் கட்டிக்கொண்டு கடலில் குதித்தனர். அவர்களில் பெரும்பாலோர், தங்களின் தங்கத்தின் கனத்தாலும், சுய பலத்தின் மீதான அகந்தையாலும் நீந்த முடியாமல், ஆழ்கடல் சுழல்களிலும் திமிங்கலங்களின் வாய்களிலும் சிக்கி மூழ்கி மாண்டனர். ஆனால், இளந்துறவி சாந்தன், தன்னிடம் இருந்த உலகப் பற்றுகள் அனைத்தையும் உதறிவிட்டு, இறைவனின் புனிதமான திருவடிகளை மட்டுமே தன் உயிருக்கு ஒரே புகலிடமாக நம்பித் தியானித்தான். ஆச்சரியப்படும் விதமாக, உடைந்த கப்பலின் உறுதியான மரத் தெப்பம் ஒன்று அவன் கைக்குக் கிட்டியது; அதை உறுதியாகப் பற்றிக்கொண்டு, கொந்தளித்த அலைகளை அமைதியாகக் கடந்து, மறுநாள் காலையில் பத்திரமாக முக்திக் கரையை அடைந்தான்! கரையில் நின்ற சான்றோர்கள் போற்றினர்: 'அளவிட முடியாத பிறவிப் பெருங்கடலை, இறைவனின் திருவடி என்னும் தெப்பத்தைப் பற்றிக்கொண்டவர்கள் மட்டுமே எளிதில் நீந்திக் கடப்பார்கள்; அந்தத் திருவடிகளைப் பற்றாதவர்களோ உலக மாயைக் கடலிலேயே மூழ்கி அழிவார்கள்' (பிறவிப் பெருங்கடல் நீந்துவர் நீந்தார் இறைவன் அடிசேராதார்) என்ற வான்மறை உண்மை மெய்ப்பிக்கப்பட்டது!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
திருக்குறள் 1: முருகா பாடல்
1 / 10