குறள் 621Kural 621
துன்பங்களும் சோதனைகளும் வரும்போது மனம் கலங்கி விடாமல் புன்னகையோடு எதிர்கொள்ள வேண்டும்; அந்தத் துன்பத்தை விரட்டியடித்து வெற்றிபெற அம்மகிழ்ச்சியான மன உறுதியைத் தவிர வேறு சிறந்த வழி இல்லை.
• இடுக்கண் வருங்கால் நகுக = துன்பம் வரும்போது மனம் கலங்காமல் புன்னகையோடு எதிர்கொள்க;
• அதனை அடுத்தூர்வது அஃதொப்பதில் = அந்தத் துன்பத்தை வெல்லும் ஆற்றல் அந்த மனமகிழ்ச்சியைப் போல் வேறெதற்கும் இல்லை.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
தீப்பிடித்த மண்பாண்டக் கூடமும் புன்னகையோடு மீண்ட குயவனும்
கோயில் திருவிழாவிற்காக இரவு பகலாகச் செய்து உலர வைக்கப்பட்டிருந்த ஐநூறு மண்பாண்டங்கள், எதிர்பாராத தீ விபத்தில் நொறுங்கிச் சாம்பலானபோது, குயவன் வேதநாயகம் சற்றும் அழுது புலம்பவில்லை. முகத்தில் படிந்த கரியைப் புன்னகையோடு துடைத்துக் கொண்டு, 'களிமண்ணும் சக்கரமும் நம் கைகளும் அப்படியேதானே இருக்கின்றன!' என்று கூறியபடி உடனடியாகச் சக்கரத்தைச் சுழற்றத் தொடங்கினான் (இடுக்கண் வருங்கால் நகுக); அவனது புன்னகையைக் கண்டு உற்சாகமடைந்த சீடர்கள் இரவோடு இரவாக உழைத்து, விழா தொடங்குவதற்குள் இரட்டிப்புப் பாண்டங்களைச் செய்து முடித்தனர். இதைப் பார்த்த ஊர்ப் பெரியவர் சோமசுந்தரம் பாராட்டினார்: 'வேதநாயகம்! துன்பங்களும் சோதனைகளும் வரும்போது மனம் கலங்கி விடாமல் புன்னகையோடு எதிர்கொள்ள வேண்டும் (இடுக்கண் வருங்கால் நகுக); ஏனெனில் அந்தத் துன்பத்தை நெருங்கி விரட்டியடித்து வெற்றி கொள்ளத்தக்க பேராற்றல், அந்தப் புன்னகை மற்றும் மனமகிழ்ச்சியைப் போல் வேறெதற்கும் இல்லை!' (அதனை அடுத்தூர்வது அஃதொப்பது இல்). வேதநாயகம் ஈரக் களிமண் உருண்டையைச் சுழலும் மரச் சக்கரத்தின் மையத்தில் பதித்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 622Kural 622
வெள்ளம் போலக் கரைபுரண்டு வரும் பெருந்துன்பமும் கூட, விவேகம் உடைய மனிதன் தன் மனத்தால் அதன் நிலையற்ற இயல்பை உணர்ந்து அமைதியோடு ஆராய்ந்த மாத்திரத்திலேயே அழிந்து போகும்.
• வெள்ளத்தனைய இடும்பை = வெள்ளம் போல் பொங்கி வரும் துன்பமும்,
• அறிவுடையான் உள்ளத்தின் உள்ளக் கெடும் = அறிவுடையவன் மனத்தால் அதன் இயல்பை ஆராய்ந்து பார்த்த மாத்திரத்திலேயே அழிந்துவிடும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூழ்கிய வணிகக் கப்பலும் விவேகியின் மன அமைதியும்
பெருங்கடலில் புயல் வீசி விலைமதிப்பற்ற பட்டு மற்றும் வாசனைத் திரவியங்கள் நிரம்பிய வணிகக் கப்பல் மூழ்கியபோது, தலைமை வணிகன் ஜெயச்சந்திரனின் இளம் கணக்கர்கள் கரைபுரண்டு வந்த நட்டத்தைக் கண்டு கதறி அழுதனர். ஆனால், விவேகியான ஜெயச்சந்திரனோ தன் மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி, 'பொருள்தான் போனதே தவிர நமது தொழில் நுட்பமும், நற்பெயரும், அறிவும் அப்படியேதான் உள்ளன!' என்று ஆழமாகச் சிந்தித்து அமைதி பெற்றான் (உள்ளத்தின் உள்ள); அவனது தெளிவான சிந்தனையால் புதிய கடல் வணிக வழிகள் உருவாகி மூன்று ஆண்டுகளில் இரு மடங்கு செல்வம் மீண்டும் சேர்ந்தது. அவனது நிதானத்தைக் கண்ட முதிய கணக்கர் ராமநாதன் கூறினார்: 'ஐயா! வெள்ளம் போலக் கரைபுரண்டு வரும் பெருந்துன்பமும் கூட (வெள்ளத் தனைய இடும்பை), அறிவுடைய மனிதன் தன் உள்ளத்தால் அதன் நிலையற்ற தன்மையை அமைதியாக ஆராய்ந்து எண்ணிய மாத்திரத்திலேயே (அறிவுடையான் உள்ளத்தின் உள்ள), தன் வலிமையை இழந்து சுவடு தெரியாமல் மறைந்துவிடும்!' (கெடும்). ஜெயச்சந்திரன் புதிய கடல்வணிகக் கணக்கு ஏட்டைச் சுருட்டிப் பட்டு நாடாவால் கட்டினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 623Kural 623
துன்பம் வரும்போது அதற்காக மனம் வருந்திக் கலங்காத மன உறுதி கொண்டவர்கள், தமக்கு வந்த அந்தத் துன்பத்திற்கே துன்பத்தை உண்டாக்கி அதனைத் தோற்கடித்து விடுவார்கள்.
• இடும்பைக்கு இடும்பை படாஅதவர் = வரும் துன்பத்திற்கு மனம் தளராத உறுதியுடையவர்,
• இடும்பைக்கு இடும்பை படுப்பர் = அந்தத் துன்பத்திற்கே துன்பத்தை உண்டாக்கி வெற்றி பெறுவர்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
தீக்காயமடைந்த தச்சனும் கோபுரத் திருத்தேர் உருவாக்கமும்
பிரம்மாண்டமான அறுபது அடி கோயில் திருத்தேரின் இறுதிக்கட்டப் பணிகளின்போது, கொதிக்கும் மர அரக்கு கை கால்களில் சிந்திப் படுகாயமடைந்தான் தலைமைத் தச்சன் வடிவேலு. கடுமையான உடற்காயம் ஏற்பட்டபோதும் சற்றும் துவண்டு போகாமல் (இடும்பைக்கு இடும்பை படாமல்), கட்டுப்போட்ட கைகளுடன் மரக்காலில் நின்று முப்பது தச்சர்களுக்கு நுணுக்கமான வழிகாட்டித் திருவிழா நாளுக்குள் திருத்தேரை முழுமையாக முடித்துக் கொடுத்தான். கம்பீரமாக நின்ற திருத்தேரைக் கண்டு தலைமை அர்ச்சகர் சுவாமிநாதன் வியந்து கூறினார்: 'வடிவேலு! தமக்குத் துன்பம் வரும்போது அதற்காக மனம் வருந்திக் கலங்கித் தளராத அசைக்க முடியாத மன உறுதி கொண்டவர்கள் (இடும்பைக்கு இடும்பை படாஅதவர்), தமக்கு வந்த அந்தத் துன்பத்திற்கே பெருந்துன்பத்தை உண்டாக்கி அதனை அடியோடு தோற்கடித்து வெற்றி காண்பார்கள்!' (இடும்பைக்கு இடும்பை படுப்பர்). வடிவேலு மரச் சுத்தியலால் தேரின் தேக்கு மர அச்சில் பித்தளைப் பூட்டு ஆணியைத் தட்டிப் பொருத்தினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 624Kural 624
சேறும் பள்ளமுமான கடின பாதையிலும் தளராமல் வண்டியை இழுக்கும் காளையைப் போல தடைகளை வென்று முன்னேறும் மனிதனைத் தாக்கிய துன்பமே அவனது உறுதியைக் கண்டு துன்பப்பட்டுத் தோற்று அழியும்.
• மடுத்தவாயெல்லாம் பகடன்னான் = தடைபட்ட பாதைகளிலும் பாரத்தை இழுக்கும் எருது போன்ற மனிதனை,
• உற்ற இடுக்கண் இடர்ப்பாடு உடைத்து = தாக்கிய துன்பமே அவனைக் கண்டு துன்பப்பட்டு அழியும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
பெருமழைக் கணவாயும் பாரவண்டியை மீட்ட உழவனும்
கடும் மழைக்காலத்தில் சேறும் சகதியுமான மலைக்கணவாயில் தானிய வண்டிகளின் அச்சுகள் வரை புதைந்து நின்றபோது, மற்ற வண்டிக்காரர்கள் அழுது புலம்பி வண்டிகளை அங்கேயே கைவிட்டு ஓட நினைத்தனர். ஆனால், உழவன் முத்துசாமியோ சேற்றில் இறங்கித் தடைகளை முட்டித் தள்ளும் வலிமைமிக்க பாரக் காளையைப் போலத் தன் தோள்களைக் கொடுத்து (மடுத்தவாயெல்லாம் பகடன்னான்), பாறைகளை அகற்றி இருபது வண்டிகளையும் ஒவ்வொன்றாகத் தள்ளிப் பாதுகாப்பான உலர் சாலைக்குக் கொண்டு சேர்த்தான். அவனது தளராத உழைப்பைக் கண்ட வணிகக் குழுத் தலைவர் சுந்தரவடிவேல் கூறினார்: 'முத்துசாமி! சேறும் பள்ளமுமான கடின பாதையிலும் சற்றும் தளராமல் வண்டியை இழுத்துச் செல்லும் வலிமைமிக்க எருதைப் போலத் தடைகளை வென்று முன்னேறும் மனிதனை (மடுத்தவா யெல்லாம் பகடன்னான்), வந்து தாக்கிய துன்பமே அவனது அசாத்திய மன உறுதியைக் கண்டு தானாகத் துன்பப்பட்டுத் தோற்று அழியும்!' (உற்ற இடுக்கண் இடர்ப்பாடுடைத்து). முத்துசாமி தன் இரு வெள்ளைக் காளைகளின் நுகத்தடியைக் கழற்றிப் பச்சைப் புல் கட்டுகளை முன்னே வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 625Kural 625
துன்பங்கள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகத் தொடர்ந்து அடுக்கடுக்காக வந்தாலும் கூட, மனம் தளராமல் உறுதியோடு நிற்கும் மனிதனைத் தாக்கிய துன்பங்களே தாமே துன்பப்பட்டுத் தோற்று அழியும்.
• அடுக்கி வரினும் = துன்பங்கள் அடுக்கடுக்காக வந்தாலும்,
• அழிவிலான் உற்ற இடுக்கண் = மனம் தளராதவனைத் தாக்கிய துன்பங்கள்,
• இடுக்கட்படும் = அவனது மன உறுதியைக் கண்டு தாமே துன்பப்பட்டு அழியும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
தொடர் சோதனைகளை வென்ற நெசவுத் தலைவனும் கலங்காத நெஞ்சமும்
ஒரே ஆண்டிற்குள் பட்டுச் சேமிப்புக் கிடங்கில் தீ விபத்து, நெசவுக் கூடத்தைச் சூழ்ந்த பெருவெள்ளம், பெருவணிகரின் கடன் ஏமாற்றம் என அடுத்தடுத்துத் தொடர் துன்பங்கள் தாக்கியபோதும் சற்றும் மனம் தளராமல் நின்றான் நெசவுத் தலைவர் வைத்தியநாதன் (அழிவிலான்). நெசவாளர் குடும்பங்களைத் திரட்டி, காட்டு மூலிகைகளைக் கொண்டு புதுமையான இயற்கைச் சாயப் பட்டுச் சேலைகளை உருவாக்கி ஏற்றுமதி செய்து மாபெரும் வெற்றி பெற்றான். அவனது அசைக்க முடியாத மன உறுதியைப் பாராட்டி மூத்த வணிகர் சௌந்தரராஜன் கூறினார்: 'மக்களே! துன்பங்கள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகத் தொடர்ந்து அடுக்கடுக்காக வந்தாலும் கூட (அடுக்கி வரினும்), மனம் தளராமல் தளராத உறுதியோடு நிற்கும் மனிதனைத் தாக்கிய துன்பங்கள் (அழிவிலான் உற்ற இடுக்கண்), அவனது அசைக்க முடியாத மன வலிமையைக் கண்டு தாமே துன்பப்பட்டுத் தோற்று அழியும்!' (இடுக்கண் இடுக்கட்படும்). வைத்தியநாதன் மர மேசையின் மீது பளபளக்கும் பச்சை நிறப் பட்டுத் துணியை விரித்துப் பிடித்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 626Kural 626
செல்வம் சேர்ந்திருந்த காலத்தில் 'இதை அடைந்தோமே' என்று கஞ்சத்தனத்தோடு பூட்டிப் பாதுகாக்காத தாராள குணம் கொண்டவர்கள், வறுமை வந்த காலத்தில் 'எல்லாவற்றையும் இழந்துவிட்டோமே' என்று மனம் கலங்கித் துயரப்பட மாட்டார்கள்.
• பெற்றேமென்று ஓம்புதல் தேற்றாதவர் = செல்வம் வந்தபோது பேராசையுடன் பூட்டிப் பாதுகாக்காதவர்கள்,
• அற்றேமென்று அல்லற்படுபவோ = வறுமை வந்த காலத்தில் இழந்தோமே என்று கலங்கித் துயர்ப்படுவார்களா? (படமாட்டார்கள்).
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வள்ளல் சடையப்பரின் எளிய குடிசையும் மாறாத மன அமைதியும்
செல்வம் கொழித்த இளமைக் காலத்தில் உழவர்களுக்காக ஏரிகளை வெட்டி, அறச்சாலைகளை நிறுவி, ஏழைகளுக்கு வாரி வழங்கிப் பொருளைப் பேராசையோடு பூட்டி வைக்காமல் வாழ்ந்தார் வள்ளல் சடையப்பர் (பெற்றேமென்று ஓம்புதல் தேற்றாதவர்). பிற்காலத்தில் தொடர் வறட்சியால் செல்வம் முற்றிலும் கரைந்து எளிய ஓலைக் குடிசையில் வாழ நேர்ந்தபோதும், சடையப்பர் பேரமைதியோடும் மகிழ்ச்சியோடும் வாழ்ந்தார். அவரது எளிய நிலையைக் கண்டு வருந்தி அழுத மருமகன் மாணிக்கத்திடம் சடையப்பர் புன்னகையுடன் கூறினார்: 'மாணிக்கம்! செல்வம் சேர்ந்திருந்த காலத்தில் அதை அடைந்தோமே என்று பேராசையோடு பூட்டிப் பாதுகாக்காத தாராள மனமுடையவர்கள் (பெற்றேமென்று ஓம்புதல் தேற்றாதவர்), வறுமை வந்த காலத்தில் அனைத்தையும் இழந்துவிட்டோமே என்று கூறி ஒருபோதும் அல்லல்பட்டுத் துயரப்பட மாட்டார்கள்!' (அற்றேமென்று அல்லற்படுபவோ). சடையப்பர் பித்தளைக் கூசாவிலிருந்து குளிர்ந்த சுனைநீரை ஊற்றி மாணிக்கத்தின் கைக் கிண்ணத்தில் தந்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 627Kural 627
'இந்த மானிட உடம்பானது துன்பங்களுக்கும் சோதனைகளுக்கும் உரிய இயற்கை இலக்கு' என்பதை உணர்ந்த மேன்மக்கள், துன்பம் வரும்போது மனம் கலங்குவதை ஒருபோதும் தமக்குரிய நெறியாகக் கொள்ளமாட்டார்கள்.
• உடம்பு இடும்பைக்கு இலக்கமென்று = 'இந்த உடம்பு துன்பத்திற்குரிய இலக்கு' என்று உணர்ந்து,
• கலக்கத்தைக் கையாறாக் கொள்ளாதாம் மேல் = பெரியோர்கள் துன்பம் வரும்போது மனம் கலங்குவதைத் தமக்குரிய நெறியாகக் கொள்ளமாட்டார்கள்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த மருத்துவரும் உடல் பிணியைக் கடந்த முதிய ஞானமும்
மூப்பின் காரணமாகக் கடுமையான மூட்டு வலியும் காய்ச்சலும் வருத்தியபோதும், சற்றும் முகம் சுளிக்காமல் புன்னகையோடு ஏழை மக்களுக்கு மூலிகை மருந்து கொடுத்துக் குணப்படுத்தினார் மூத்த மருத்துவர் சிவப்பிரகாசம். அவரது உடல் தளர்ச்சியையும் வலியையும் கண்டு சீடன் மாறன் கண்கலங்கி நின்றபோது, சிவப்பிரகாசம் அவனுக்கு ஆறுதல் கூறி விளக்கினார். 'மாறா! இந்த மானிட உடம்பானது பிணிகளுக்கும் துன்பங்களுக்கும் அம்பு பாயும் இயற்கை இலக்கு என்பதை உணர்ந்து (இலக்கம் உடம்பிடும்பைக் கென்று), உயர்ந்த சான்றோர்கள் துன்பம் வரும்போது மனம் கலங்குவதை ஒருபோதும் தமக்குரிய நெறியாகக் கொள்ளமாட்டார்கள்!' (கலக்கத்தைக் கையாறாக் கொள்ளாதாம் மேல்). சிவப்பிரகாசம் காய்ந்த வேப்பம்பட்டையையும் மிளகையும் கருங்கல் உரலில் இட்டுக் குழவியால் அரைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 628Kural 628
எப்போதும் சுகபோகங்களையே விரும்பாமல், 'துன்பங்கள் வருவது வாழ்க்கையின் இயல்பே' என்று தெளிவாக உணர்ந்து வாழ்பவன், துன்பங்கள் நேரும்போது ஒருபோதும் மனம் தளர்ந்து துன்பத்தை அடையமாட்டான்.
• இன்பம் விழையான் = சுகபோகங்களை எப்போதும் விரும்பாதவனாய்,
• இடும்பை இயல்பென்பான் = 'துன்பம் வருவது இயற்கைதான்' என்று தெளிந்திருப்பவன்,
• துன்பம் உறுதல் இலன் = துன்பம் வரும்போது மனம் தளர்ந்து துன்பத்தை அடையமாட்டான்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மலையேற்ற வழிகாட்டியும் கொட்டும் பனிமழையின் நிதானமும்
உயர்ந்த மலைப்பாதையில் கடுமையான பனிப்புயல் தாக்கியபோது, குளிராலும் பசியாலும் நடுங்கிய பயணிகள் திகைத்து அழுது புலம்பினர். ஆனால், ஆடம்பரச் சுகங்களை ஒருபோதும் விரும்பாதவனும் (இன்பம் விழையான்), 'உயர்ந்த மலைகளில் பனிப்புயலும் குளிரும் மனித வாழ்வின் இயல்புதானே!' என்று தெளிந்தவனுமான வழிகாட்டி சோமேஷ்வர் (இடும்பை இயல்பென்பான்), சற்றும் பதறாமல் கல் குகையில் தங்குமிடம் அமைத்துச் சுடு கஞ்சி சமைத்துக் கொடுத்து அனைவரையும் காத்தான். சோமேஷ்வரின் அமைதியைக் கண்டு வியந்த பயணி கந்தவேலிடம் அவன் விளக்கினான்: 'பயணியே! எப்போதும் சுகபோகங்களையே நாடாமல் (இன்பம் விழையான்), வாழ்வில் துன்பங்கள் வருவது இயற்கை நியதியே என்று உணர்ந்திருப்பவன் (இடும்பை இயல்பென்பான்), எந்தத் துன்பம் நேர்ந்தாலும் சற்றும் மனம் உடைந்து துன்பத்தை அடையமாட்டான்!' (துன்பம் உறுதல் இலன்). சோமேஷ்வர் காய்ந்த பைன் மரக் கட்டைகளை அடுப்புத் தீயில் இட்டார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 629Kural 629
இன்பம் வரும் காலத்தில் அதில் மயங்கிப் பூரிப்படைந்து விடாத சமநிலை கொண்ட மனிதன், துன்பம் வந்து தாக்கும் காலத்திலும் மனம் கலங்கித் தளர்ந்து போவதில்லை.
• இன்பத்துள் இன்பம் விழையாதான் = இன்பம் வரும்போது அதில் மயங்கி விடாதவன்,
• துன்பத்துள் துன்பம் உறுதல் இலன் = துன்பம் வரும்போதும் மனம் சோர்ந்து துன்பப்படமாட்டான்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
சிற்பியின் புகழும் விமர்சனமும் கடந்த சமநிலைக் கலைப்பணி
கோயில் கருவறைத் தூண்களை அற்புதமாகச் செதுக்கியதற்காக மன்னர் பொற்கிழியும் பாராட்டும் வழங்கியபோது, சிற்பி ராமநாதன் கர்வமோ மயக்கமோ அடையாமல் அடங்கி நின்றான் (இன்பத்துள் இன்பம் விழையாதான்). பிற்காலத்தில் அவனது புதிய கோபுரச் சிற்பங்கள் குறித்து ஒரு சிலர் கடுமையான வீண் விமர்சனங்களை முன்வைத்தபோதும், அவன் சற்றும் மனம் தளராமல் அமைதியாகத் தன் உளிப் பணியைத் தொடர்ந்தான். அவனது சமநிலையைக் கண்டு வியந்த இளம் சீடன் இளங்கோவிடம் ராமநாதன் கூறினார்: 'இளங்கோ! இன்பமும் பாராட்டும் வரும் காலத்தில் அதில் மயங்கிப் பூரிப்படைந்து விடாத நடுநிலை கொண்ட மனிதன் (இன்பத்துள் இன்பம் விழையாதான்), சோதனைகளும் துன்பங்களும் வரும் காலத்திலும் ஒருபோதும் மனம் கலங்கித் துன்பத்தில் தளர்ந்து போவதில்லை!' (துன்பத்துள் துன்பம் உறுதல் இலன்). ராமநாதன் தேய்ப்புக்கல் கொண்டு செதுக்கப்பட்ட கருங்கல் தாமரை இதழை மெருகேற்றினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 630Kural 630
ஒரு நற்செயலைச் செய்யும்போது ஏற்படும் துன்பங்களையும் சிரமங்களையும் தனக்குக் கிடைத்த இன்பமாகவே மனமுவந்து கருதி உழைப்பவனுக்கு, அவனது எதிரிகளும் வியந்து போற்றத்தக்க உயர் சிறப்பு வந்து சேரும்.
• இன்னாமை இன்பம் எனக் கொளின் = கடமையில் வரும் துன்பத்தை இன்பமாகவே கருதி உழைத்தால்,
• தன் ஒன்னார் விழையும் சிறப்பு ஆகும் = பகைவர்களும் பாராட்டி விரும்பத்தக்க உயர் சிறப்பு உண்டாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
எல்லையைக் காத்த தளபதியும் எதிரி மன்னன் பாராட்டிய பெருவீரமும்
பனி படர்ந்த எல்லைக் கோட்டையைக் காக்கும் போரில், பசி, தூக்கமின்மை, கடுங்குளிர், உடற்காயங்கள் என அனைத்துத் துன்பங்களையும் நாட்டு மக்களைக் காக்கும் இன்பமாகவே மனமுவந்து ஏற்று நின்றான் தளபதி ஜெயவர்தன் (இன்னாமை இன்பம் எனக்கொளின்). அவனது அசைக்க முடியாத அசாத்திய மன உறுதியைக் கண்டு வியந்த எதிரி நாட்டு மன்னனே போரை நிறுத்தி, நேரில் வந்து தலைவணங்கிப் பொன்வாளைப் பரிசளித்துப் பாராட்டி அமைதி ஒப்பந்தம் செய்துகொண்டான். இதைக் கண்ட இளம் வீரன் இளஞ்செழியனிடம் ஜெயவர்தன் கூறினார்: 'தம்பி! ஒரு நற்செயலைச் செய்யும்போது ஏற்படும் துன்பங்களையும் சிரமங்களையும் தனக்குக் கிடைத்த இன்பமாகவே மனமுவந்து ஏற்று உழைப்பவனுக்கு (இன்னாமை இன்பம் எனக்கொளின்), அவனது எதிரிகளும் மனதாரப் பாராட்டி விரும்பத்தக்க உயர் சிறப்பும் புகழும் உண்டாகும்!' (ஆகுந்தன் ஒன்னார் விழையுஞ் சிறப்பு). ஜெயவர்தன் முத்திரையிடப்பட்ட சமாதான ஓலையை வெண்கல மேசையின் மீது வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.