திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள்

மனிதர்கள் எத்தனையோ மாற்றுத் தொழில்களைச் செய்து உலகம் முழுதும் சுற்றித் திரிந்தாலும், இறுதியில் பசியைப் போக்கும் உணவுக்காக ஏர் பிடிக்கும் உழவனின் பின்னேதான் வந்து நிற்க வேண்டியுள்ளது; ஆகையால், எத்தனை உடல் வருத்தங்கள் ஏற்பட்டாலும் உழவுத் தொழிலே உலகத்தின் தலையாய தொழிலாகும்.

• சுழன்றும் = பல தொழில்களைச் செய்து உலகம் சுற்றித் திரிந்தாலும்,

• ஏர்ப்பின்னது உலகம் = முடிவில் உணவுக்காக ஏரின் பின்னால்தான் (உழவின் பின்) வந்து நிற்க வேண்டியுள்ளது;

• அதனால் = ஆகையால்,

• உழந்தும் = எவ்வளவு உடல் வருத்தங்கள் பட்டாலும் கூட,

• உழவே தலை = தொழில்களில் எல்லாம் தலையாய முதன்மைத் தொழில் உழவுத் தொழிலேயாகும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

முதிய நெல் உழவரும் வெளிநாட்டு வர்த்தகத்தில் ஏமாந்த வணிகனும்The elder paddy farmer and the world's eternal foundation

ஆற்றுப் படுகையின் செழிப்பான வயல்வெளியில் ஐம்பது ஆண்டுகளாக ஏர் பிடித்து நெல் பயிரிட்டு வந்த முதிய உழவர் மருதமுத்துவின் வரப்பில், கடல் வர்த்தகத்தில் கப்பலை இழந்து பெரும் கடனாளியாகிப் பசியால் வாடிய வெளிநாட்டு ரத்தின வணிகன் ரத்தினம் சோர்ந்து அமர்ந்தான். பல நாடுகளில் ஆடம்பரமாக வாழ்ந்த அவன், உண்ண உணவின்றி மருதமுத்துவின் கைகளில் இருந்த பழைய சோற்றுக் கலயத்தைப் பார்த்துக் கண்கலங்கினான். தன் ஏர் மாடுகளை நிறுத்திவிட்டு வரப்புக்கு வந்த மருதமுத்து, அந்த மண் கலயத்தில் இருந்த குளிர்ந்த நீராகாரத்தையும் சின்ன வெங்காயத்தையும் ரத்தினத்திடம் நீட்டினார். அதை அவசரமாகக் குடித்த ரத்தினத்தைப் பார்த்து மருதமுத்து அமைதியாகப் பேசினார். "வணிகரே, மனிதர்கள் எத்தனையோ பெருந்தொழில்களைச் செய்து கடல் கடந்து உலகம் முழுதும் சுற்றித் திரிந்தாலும், இறுதியில் பசியைப் போக்கும் உணவுக்காக ஏர் பிடிக்கும் உழவனின் பின்னேதான் வந்து நிற்க வேண்டியுள்ளது; ஆகையால், எத்தனை உடல் வருத்தங்கள் ஏற்பட்டாலும் உழவுத் தொழிலே உலகத்தின் தலையாய தொழிலாகும் (சுழன்றும்ஏர்ப் பின்னது உலகம் அதனால் உழந்தும் உழவே தலை). தங்கக் கட்டிகளை எவரும் மென்று தின்ன முடியாது" என்றார். ரத்தினம் கலயத்தைக் கீழே வைத்துவிட்டுத் தன் பட்டுத் துண்டை இடையில் கட்டிக் கொண்டான்; மருதமுத்துவின் பக்கத்து வயலில் நின்ற மற்றொரு மர ஏர்க் கலப்பையின் கைப்பிடியைப் பிடித்துக் கொண்டு சேற்று நிலத்தில் காலடி எடுத்து வைத்தான்.

Along the fertile river delta where veteran farmer Maruthamuthu had ploughed black alluvial soil for fifty years, a ruined maritime gemstone trader named Rathinam collapsed upon the grassy field ridge. Having lost his entire merchant fleet to a coastal storm, Rathinam was starving, staring with hollow eyes at the humble clay pot of cold fermented rice resting beneath the shade of a neem tree. Halting his white draft bullocks in the furrow, Maruthamuthu stepped onto the ridge and handed the terracotta pot of cold rice congee and crushed shallots to the destitute trader. Watching Rathinam swallow the nourishing broth greedily, Maruthamuthu spoke with rustic wisdom: "Merchant, humanity may sail across vast oceans, trade in precious gems, and pursue ten thousand lucrative crafts; yet in the end, every living soul must turn back and stand behind the farmer's plough for their daily sustenance. Therefore, despite all bodily weariness and sweat, agriculture remains the supreme, foremost vocation of this earth (சுழன்றும்ஏர்ப் பின்னது உலகம் அதனால் உழந்தும் உழவே தலை). Gold cannot be chewed when hunger strikes." Setting the earthen bowl aside, Rathinam tied his silk sash firmly around his waist. Stepping barefoot into the cool, wet mud, he grasped the wooden stilt of the second plough alongside Maruthamuthu.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

உழவுத் தொழிலைச் செய்ய முடியாமல் பிற தொழில்களை நாடிச் செல்லும் உலகத்து மனிதர்கள் அனைவரையும் உணவளித்துக் காப்பாற்றித் தாங்கி நிற்பதால், நிலத்தை உழுது பயிரிடும் உழவர்களே இந்த உலகமாகிய தேரை இயக்கும் அச்சாணி போன்றவர்கள் ஆவர்.

• உழுவார் = நிலத்தை உழுது பயிரிடும் உழவர்களே,

• உலகத்தார்க்கு ஆணி = இந்த உலகத்து மனிதர்களைத் தாங்கி நிற்கும் அச்சாணி போன்றவர்கள் ஆவர்;

• அஃது ஆற்றாது = உழவுத் தொழிலைச் செய்ய முடியாமல்,

• எழுவாரை எல்லாம் = வேறு தொழில்களை நோக்கிச் செல்லும் மற்ற மனிதர்கள் அனைவரையும்,

• பொறுத்து = தம் உணவு உற்பத்தியால் தாங்கி நிற்பதால்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

முதிய சோள விவசாயியும் கிராமச் சக்கரத் திருவிழாவும்The elder millet farmer and the axle-pin of the world

கிராமத்துத் தேர்த் திருவிழாவின் போது, தட்டாரும் பட்டு வியாபாரியும் இரும்பு வியாபாரியும் கூடி நின்று, "நாங்கள்தான் உலகத்திற்கு ஆடம்பரத்தையும் செல்வத்தையும் கொண்டு வருகிறோம்" என்று செம்மண் நிலத்து முதிய சோள உழவர் கருப்பனைப் பார்த்து ஏளனமாகப் பேசினர். அதே சமயம் பிரம்மாண்டமான திருத்தேரின் அச்சாணி முறிந்து சக்கரங்கள் சேற்றில் நகர முடியாமல் தேங்கி நின்றது. கருப்பன் உடனே தன் வண்டியிலிருந்து உறுதியான கருவேல மர அச்சாணியை எடுத்து வந்து தேரின் சக்கரக் குடத்தில் பொருத்திச் சம்மட்டியால் இறுக அடித்தார்; தேர் மீண்டும் நகரத் தயாரானது. கூடியிருந்த கைவினைஞர்களைப் பார்த்து கருப்பன் அமைதியாகப் பேசினார். "தோழர்களே, இந்தத் தேரில் தங்கக் கலசமும் பட்டுச் சீலைகளும் இருக்கலாம்; ஆனால் ஒரு சிறிய அச்சாணி இல்லாவிட்டால் இந்தத் தேர் ஓர் அங்குலம் கூட நகராது. உழவுத் தொழிலைச் செய்ய முடியாமல் பிற தொழில்களை நாடிச் செல்லும் உலகத்து மனிதர்கள் அனைவரையும் உணவளித்துக் காப்பாற்றித் தாங்கி நிற்பதால், நிலத்தை உழுது பயிரிடும் உழவர்களே இந்த உலகமாகிய தேரை இயக்கும் அச்சாணி போன்றவர்கள் ஆவர் (உழுவார் உலகத்தார்க்கு ஆணிஅஃ தாற்றாது எழுவாரை எல்லாம் பொறுத்து). ஏர் முடங்கினால் உங்கள் தொழில்கள் எதுவுமே வாழாது" என்றார். கருப்பனின் சொற்களைக் கேட்ட வணிகர்கள் தலைகுனிந்தனர்; பட்டு வியாபாரியும் தட்டாரும் ஊர் மக்களுடன் இணைந்து தேரின் கனமான வடத்தைப் பிடித்து இழுத்துத் திருவிழாவைத் தொடர்ந்தனர்.

During the annual temple car festival, a goldsmith, a silk merchant, and an ironmonger gathered near the square, boasting that their specialized trades created the real wealth and culture of the region, sneering at elder dryland millet farmer Karuppan who stood resting by his grain sacks. Just then, a sudden snap echoed through the square: the giant temple chariot's wooden axle-pin had fractured, locking the massive wheels immovably in the mud. Stepping forward calmly, Karuppan drew a seasoned, hand-hewn babul-wood axle-pin from his cart and drove it deep into the chariot's wheel hub with a heavy mallet, instantly restoring the axle. Turning to the astonished craftsmen, Karuppan spoke: "Friends, observe this towering chariot; though adorned with gold finials and silk pennants, it cannot advance a single cubit without a sturdy axle-pin. Because they produce the grain that sustains all people who are unable to till the soil, the farmers who plough the earth are the essential linchpin holding together the chariot of this entire world (உழுவார் உலகத்தார்க்கு ஆணிஅஃ தாற்றாது எழுவாரை எல்லாம் பொறுத்து). If the farmer's hands stop, every civilization grinds to a halt." Silenced by the farmer's unshakeable truth, the merchants bowed their heads. Grasping the heavy coir ropes alongside Karuppan and the villagers, they hauled the temple car smoothly through the crowded streets.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

நிலத்தை உழுது அதனால் கிடைக்கும் தானியங்களை உண்டு சுயமரியாதையோடு வாழ்கின்ற உழவர்களே உண்மையாக வாழ்பவர்கள் ஆவர்; மற்றவர்கள் அனைவரும் உணவுக்காகப் பிறரை வணங்கி, அவர் கொடுப்பதை உண்டு, அவர்கள் பின்னே செல்ல வேண்டியவர்களாகவே இருக்கின்றனர்.

• உழுது உண்டு வாழ்வாரே வாழ்வார் = நிலத்தை உழுது அதனால் விளையும் உணவை உண்டு வாழ்பவர்களே தன்மானத்தோடு வாழ்கின்ற மனிதர்கள் ஆவர்;

• மற்று எல்லாம் = உழவு அல்லாத மற்ற தொழில்களைச் செய்வோர் அனைவரும்,

• தொழுது உண்டு = உணவுக்காகப் பிறரை வணங்கிக் கையேந்திப் பெற்று,

• பின் செல்பவர் = அவர்களுக்குப் பின்னால் கைகட்டிச் செல்பவர்களே ஆவர்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

முதிய கரும்பு விவசாயியும் அரண்மனை அதிகாரத்தின் ஏவலாளர்களும்The elder sugarcane farmer and the freedom of the soil

ஆற்றுப் படுகைக் கரும்புத் தோட்டத்தில் பனைவெல்லம் காய்ச்சி வாழ்ந்து வந்த முதிய உழவர் வேலாயுதத்தின் தோப்பிற்கு வந்த அவரது தம்பி மகன் சோமு, அரண்மனையில் அமைச்சருக்குக் கணக்கனாகப் பணியாற்றி வந்தான். பட்டு அங்கி உடுத்தியிருந்த சோமு தன் பதவியைப் பெருமையாகப் பேசினாலும், அரண்மனை அமைச்சர்களின் கடுமையான ஏச்சுகளுக்கும் அச்சங்களுக்கும் ஆளாகி நிம்மதியின்றி வாழ்ந்து வந்தான். ஒரு செழுமையான கரும்பை அரிவாளால் வெட்டிச் சாறு பிழிந்து தேங்காய்க் சிரட்டையில் ஊற்றிச் சோமுவிடம் கொடுத்த வேலாயுதம், அமைதியான கம்பீரத்தோடு பேசினார். "சோமு, நீ பட்டு உடுத்தியிருக்கலாம்; ஆனால் ஒவ்வொரு வாய் சோற்றுக்கும் அதிகாரிகளின் காலில் விழுந்து கை கட்டி நிற்க வேண்டியிருக்கிறது. நிலத்தை உழுது அதனால் கிடைக்கும் தானியங்களை உண்டு சுயமரியாதையோடு வாழ்கின்ற உழவர்களே உண்மையாக வாழ்பவர்கள் ஆவர்; மற்றவர்கள் அனைவரும் உணவுக்காகப் பிறரை வணங்கி, அவர் கொடுப்பதை உண்டு, அவர்கள் பின்னே செல்ல வேண்டியவர்களாகவே இருக்கின்றனர் (உழுதுண்டு வாழ்வாரே வாழ்வார்மற் றெல்லாம் தொழுதுண்டு பின்செல் பவர்). என் நிலம் எந்த எஜமானுக்கும் அடிபணியாமல் என் பசியை மரியாதையோடு போக்குகிறது" என்றார். கரும்புச் சாற்றை அருந்திய சோமு, தன் அரண்மனை அங்கியை மடித்துப் பையில் வைத்தான்; தன் கையில் ஒரு மண்வெட்டியை எடுத்துக்கொண்டு கரும்புப் பாத்திகளுக்குத் தண்ணீர் பாய்ச்சும் வாய்க்காலைச் சீரமைக்கத் தொடங்கினான்.

In a lush riverside sugarcane plantation where veteran farmer Velayutham boiled fragrant palm jaggery, his cousin Somu arrived wearing fine silk robes. Somu served as a clerk under a haughty court minister, boasting of his administrative status yet privately trembling with constant anxiety over volatile political intrigues and public reprimands from his superiors. Severing a thick stalk of purple sugarcane with his curved sickle and crushing it to extract frothy green juice into a fresh coconut shell, Velayutham offered the drink to his cousin with serene dignity. "Somu, you wear court silks, yet you must bow subserviently for every grain of rice you eat. Those who till the earth and eat the harvest earned by their own hands are the only ones who live with sovereign dignity; all others merely bow to benefactors, eat what is handed to them, and follow behind in dependent servitude (உழுதுண்டு வாழ்வாரே வாழ்வார்மற் றெல்லாம் தொழுதுண்டு பின்செல் பவர்). My soil demands no flattery to yield its abundance." Drinking the fresh juice, Somu folded his court robe into his satchel. Picking up a wooden shovel, he stepped barefoot into the furrows to clear irrigation channels alongside his cousin.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

நெற்கதிர் விளையும் வயல் வளமும், இரப்போர்க்கு உணவளிக்கும் தண்ணருளும் கொண்ட உழவர்கள், உலகத்தில் உள்ள பல நாடுகளின் மன்னர்களுடைய ஆட்சி நிழல்களையும் தம் நாட்டு மன்னனின் குடை நிழலின் கீழ் கொண்டு வந்து நிறுத்தும் பெரும் வலிமை படைத்தவர்கள் ஆவர்.

• அலகு உடை நீழலவர் = நெற்கதிர்ச் செல்வமும் அதனால் விளைந்த தண்ணருளும் கொண்ட உழவர்கள்,

• பல குடை நீழலும் = பல நாடுகளின் அரசர்களுடைய குடை நிழல்களையும்,

• தம் குடைக்கீழ் காண்பர் = தம் நாட்டு மன்னனின் செங்கோல் குடை நிழலின் கீழ் கொண்டு வந்து நிறுத்தும் ஆற்றல் பெற்றவராவர்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

முதிய நெற்களஞ்சிய உழவரும் அண்டை நாட்டுப் பஞ்சத்தின் அமைதியும்The elder grain producer and the conquest of peace

அண்டை நாட்டில் கடுமையான பஞ்சம் ஏற்பட்டதால், அந்நாட்டு மன்னன் பசியால் தவித்த தன் படைகளைத் திரட்டி எல்லையைக் கடந்து கொள்ளையடிக்கப் போர் தொடுக்க வந்தான். இதையறிந்த எல்லைப் பகுதி உழவர் சங்கத் தலைவர் முதிய கந்தசாமி, போரிட வாள்களை எடுக்காமல், நூறு மாட்டு வண்டிகளில் பொன்னிற நெல் மூட்டைகளையும் விதை நெல்லையும் ஏற்றிக்கொண்டு வெள்ளைக் கொடியோடு எல்லைக்குச் சென்றார். எல்லையில் பசியால் வாடி நின்ற எதிரி நாட்டுப் படைவீரர்களுக்கு நெல் மூட்டைகளைப் பிரித்து உணவளித்த கந்தசாமி, அவர்களின் தளபதிகளைப் பார்த்து அமைதியாகப் பேசினார். "தளபதிகளே, வாள் மனிதர்களைக் கொல்லும்; ஆனால் உழவனின் தானியமோ உயிரைக் கொடுத்து பகைமையை நட்பாக்கும். நெற்கதிர் விளையும் வயல் வளமும், இரப்போர்க்கு உணவளிக்கும் தண்ணருளும் கொண்ட உழவர்கள், உலகத்தில் உள்ள பல நாடுகளின் மன்னர்களுடைய ஆட்சி நிழல்களையும் தம் நாட்டு மன்னனின் குடை நிழலின் கீழ் கொண்டு வந்து நிறுத்தும் பெரும் வலிமை படைத்தவர்கள் ஆவர் (பலகுடை நீழலும் தங்குடைக்கீழ்க் காண்பர் அலகுடை நீழ லவர்). உழவின் வளமே போரின்றி உலகை ஆள வல்லது" என்றார். கந்தசாமியின் கருணையைக் கண்டு நெகிழ்ந்த தளபதிகள் தங்கள் வாள்களைத் தரையில் வைத்தனர்; இரு நாட்டு மன்னர்களும் அமைதி ஒப்பந்தம் செய்து கொள்ள, வீரர்கள் நெல் மூட்டைகளை எல்லைக் கிடங்குகளில் இறக்கி வைத்தனர்.

When a severe famine devastated a neighboring kingdom, its desperate monarch mobilized an army of five thousand starving troops along the border, preparing to invade and plunder the harvest. Learning of the impending war, elder cooperative farming steward Kandasamy refused to call for swords. Instead, he loaded a hundred bullock wagons with golden grain and high-yield seed paddy, driving directly to the border under peace pennants. Distributing sacks of milled rice to the famished frontline soldiers, Kandasamy addressed the hostile commanders with serene moral authority: "Commanders, steel leaves only widows in its wake, but grain breathes life and turns enmity into lasting friendship. Farmers who possess bountiful fields of golden grain and wide, compassionate generosity have the power to bring the sovereignty of multiple kingdoms under the single protective royal parasol of their own righteous monarch (பலகுடை நீழலும் தங்குடைக்கீழ்க் காண்பர் அலகுடை நீழ லவர்). Bread achieves without bloodshed what armies can never conquer." Disarmed by the farmer's magnanimity, the commanders lowered their weapons. A treaty of perpetual peace was signed between the two monarchs, and the soldiers worked together to unload the grain wagons into the frontier relief storehouses.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

தம் சொந்தக் கைகளால் உழுது பயிரிட்டு உணவு தேடி உண்ணும் உழைப்பாளிகள் யாரிடமும் சென்று ஒருபோதும் கையேந்திப் பிச்சை கேட்க மாட்டார்கள்; மாறாக, தம்மிடம் யாசித்து வருவோர்க்கு இல்லை என்று மறைக்காமல் தாராளமாகக் கொடுத்து உதவுவார்கள்.

• கை செய்து ஊண் மாலையவர் = தம் சொந்தக் கைகளால் உழுது உணவு தேடி உண்ணும் இயல்புடைய உழவர்கள்,

• இரவார் = யாரிடமும் சென்று ஒருபோதும் கையேந்த மாட்டார்கள்;

• இரப்பார்க்கு = தம்மிடம் வந்து கையேந்தும் ஏழைகளுக்கு,

• ஒன்று கரவாது ஈவர் = இல்லை என்று மறைக்காமல் தம்மிடம் உள்ள உணவைத் தந்து உதவுவார்கள்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

முதிய சிறுதானிய விவசாயியும் ஊர்த் திருடனின் மனமாற்றமும்The elder dryland farmer and the unbegrudging harvest

மானாவாரி செம்மண் நிலத்தில் கம்பு, கேழ்வரகு போன்ற சிறுதானியங்களைத் தன் சொந்த உழைப்பால் விளைவித்து வாழ்ந்து வந்த முதிய உழவர் ஆறுமுகத்தின் களத்தில், திருடிப் பிழைத்து வந்த மாயன் என்பவன் நள்ளிரவில் தானிய மூட்டையைத் திருட முயன்ற போது பிடிபட்டான். ஆனால் ஆறுமுகம் அவனைக் காவல்துறையிடம் ஒப்படைக்காமல், அன்போடு தடுத்து நிறுத்தினார். ஒரு புதிய கோணிப்பையில் முழு தானியத்தை அள்ளி நிரப்பி மாயனின் கைகளில் கொடுத்த ஆறுமுகம், அவனிடம் ஒரு புதிய மண்வெட்டியையும் விதை தானியத்தையும் நீட்டினார். "மாயா, பணக்காரர்களிடம் கையேந்திப் பிச்சையெடுப்பதோ அல்லது இரவில் திருடுவதோ மானமுள்ள மனிதனுக்கு அழகல்ல. தம் சொந்தக் கைகளால் உழுது பயிரிட்டு உணவு தேடி உண்ணும் உழைப்பாளிகள் யாரிடமும் சென்று ஒருபோதும் கையேந்திப் பிச்சை கேட்க மாட்டார்கள்; மாறாக, தம்மிடம் யாசித்து வருவோர்க்கு இல்லை என்று மறைக்காமல் தாராளமாகக் கொடுத்து உதவுவார்கள் (இரவார் இரப்பார்க்கொன்று ஈவர் கரவாது கைசெய்தூண் மாலை யவர்). இந்தக் கம்பை உன் குழந்தைகளுக்கு உணவாக்கு; இந்த மண்வெட்டியைக் கொண்டு உன் நிலத்தை உழுது சுயமரியாதையோடு வாழ்" என்றார். ஆறுமுகத்தின் கருணையைக் கண்ட மாயன், அந்தத் தானிய மூட்டையையும் மண்வெட்டியையும் சுமந்து கொண்டு தன் வறண்ட நிலத்திற்குச் சென்றான்; அதிகாலையிலேயே நிலத்தில் இருந்த முட்களை வெட்டி அகற்றிவிட்டு ஏர் உழுவதற்கான பாத்திகளை வெட்டத் தொடங்கினான்.

On an arid red-loam plateau where elder dryland farmer Arumugam cultivated pearl millet and sorghum by the sweat of his own brow, a desperate thief named Maya was caught red-handed at midnight attempting to hoist a harvest sack from the threshing floor. Rather than summoning the village watchmen, Arumugam laid a calming hand upon the fugitive's trembling shoulder. Filling a sturdy coir sack to the brim with prime threshing grain, Arumugam handed it directly to Maya alongside a newly forged iron hoe and a pouch of seed millet. "Maya, begging at the gates of opulent mansions or stealing in darkness dishonors human life. Those whose noble habit is to eat food produced by the labor of their own hands will never stretch out their palms in begging to anyone; and when someone asks for food, they give generously without hiding a single grain (இரவார் இரப்பார்க்கொன்று ஈவர் கரவாது கைசெய்தூண் மாலை யவர்). Take this grain to nourish your family, and use this hoe to cultivate your own soil with honor." Deeply moved, Maya accepted the gifts. Carrying the sack and the iron hoe to his neglected ancestral red patch, he cleared away wild briars and began trenching the soil for sowing at daybreak.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

உழவு செய்யும் உழவரின் கைகள் உழவு செய்யாமல் சோர்ந்து முடங்கிப் போனால், 'உலகத்து ஆசைகள் அனைத்தையும் நாங்கள் துறந்துவிட்டோம்' என்று பெருமை பேசும் முனிவர்களுக்கும் துறவிகளுக்கும் கூட இந்த உலகில் நிலைத்து வாழ வழி இருக்காது.

• உழவினார் கை மடங்கின் = உழவுத் தொழில் செய்யும் உழவர்களின் கைகள் சோர்ந்து மடங்கி நிற்குமானால்,

• விழைவதூஉம் விட்டேம் என்பார்க்கும் = 'உலகத்துப் பற்றுக்கள் அனைத்தையும் நாங்கள் துறந்துவிட்டோம்' என்று கூறும் துறவிகளுக்கும் கூட,

• நிலை இல்லை = இவ்வுலகில் வாழ்வதற்கு வழியில்லாமல் போய்விடும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

முதிய காய்கறி விவசாயியும் மலைக்குகையின் துறவியும்The elder vegetable farmer and the hermit's sustenance

மலைச் சரிவுத் தோட்டங்களில் கிழங்குகளையும் கீரைகளையும் பயிரிட்டு வந்த முதிய உழவர் வேலனின் தோட்டத்திற்கு அருகே இருந்த குகையில் தங்கியிருந்த சந்நியாசி ஒருவர், "நான் உலகப் பற்றுகள் அனைத்தையும் துறந்துவிட்டேன்; எனக்கு இந்த உழைப்பாளிகளோ உலகமோ தேவையில்லை" என்று பொதுவெளியில் இறுமாப்போடு பேசி வந்தார். ஆனால் கடுமையான ஆலங்கட்டி மழையால் நான்கு நாட்கள் போக்குவரத்து முடங்கி உணவு கிடைக்காமல் போன போது, பசியால் நடுக்கமுற்ற அந்தச் சந்நியாசி மலைப்பாதையில் மயங்கி வேலனின் தோட்டத்து வாசலில் விழுந்தார். அவரைத் தூக்கி வந்து சூடான சர்க்கரைவள்ளிக் கிழங்கையும் எள்ளுத் துவையலையும் கொடுத்துப் பசியாற்றிய வேலன், அமைதியாகப் பேசினார். "சுவாமி, மனிதன் தங்கத்தையும் பதவியையும் துறக்கலாம்; ஆனால் பசியைத் துறக்க முடியாது. உழவு செய்யும் உழவரின் கைகள் உழவு செய்யாமல் சோர்ந்து முடங்கிப் போனால், 'உலகத்து ஆசைகள் அனைத்தையும் நாங்கள் துறந்துவிட்டோம்' என்று பெருமை பேசும் முனிவர்களுக்கும் துறவிகளுக்கும் கூட இந்த உலகில் நிலைத்து வாழ வழி இருக்காது (உழவினார் கைம்மடங்கின் இல்லை விழைவதூஉம் விட்டேம்என் பார்க்கும் நிலை). உழவனின் கைதான் உங்கள் தவத்தையும் தாங்கி நிற்கிறது" என்றார். அந்தச் சந்நியாசி தன் இறுமாப்பைக் கைவிட்டுத் தலையசைத்தார்; திண்ணையில் இருந்த துடைப்பத்தை எடுத்து முற்றத்தில் கிடந்த இலைகளைக் கூட்டிப் பெருக்கிவிட்டு, வேலனின் தோட்டத்து நாற்றுப் பாத்திகளுக்குக் குடத்தால் தண்ணீர் ஊற்ற உதவினார்.

In a terraced mountain valley where elder farmer Velan cultivated sweet tubers and greens, a wandering ascetic residing in a hillside cave proclaimed in the village square: "I have renounced all worldly desires, possessions, and kin; I am entirely transcendent and owe nothing to the sweat of mundane laborers." When a severe four-day hailstorm blocked the mountain trails and cut off foraging, the famished ascetic grew weak with hunger, stumbled down the rocky slope, and collapsed at Velan's farm gate. Carrying him onto the shaded veranda, Velan fed him hot steamed sweet potatoes and roasted sesame paste. Looking at the recovering hermit, Velan spoke with serene truth: "Swami, one may renounce wealth and royal titles, but no mortal can renounce hunger. If the hands of the farmers who till the soil were to fold in weary inaction, even the sages and ascetics who proclaim 'we have renounced every desire' would find no ground to sustain their spiritual discipline or their very breath (உழவினார் கைம்மடங்கின் இல்லை விழைவதூஉம் விட்டேம்என் பார்க்கும் நிலை). The farmer's toil sustains the ascetic's sanctuary." Discarding his pride, the hermit bowed his head. Picking up a palm-leaf broom from the porch, he swept the fallen twigs from the courtyard and carried earthen pitchers of water to irrigate Velan's vegetable nursery.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

உழுத நிலத்தின் மண்ணானது, ஒரு பலம் எடையுள்ள புழுதி காற்பலமாக வற்றிப் பொடியாகும் அளவிற்கு வெயிலில் நன்கு காயும்படி பலமுறை உழப்பட்டால், ஒரு கைப்பிடி அளவு எருவும் இடாமலேயே அந்த நிலத்தில் பயிர்கள் மிகச் செழித்து வளரும்.

• தொடிப் புழுதி = ஒரு பலம் (ஏறத்தாழ 35 கிராம்) எடையுள்ள உழுத மண்ணின் கட்டியானது,

• கஃசா உணக்கின் = காற்பலம் (கால் பங்கு) எடையாகும் வரை வெயிலில் காயும்படி நன்கு உழுதால்,

• பிடித்து எருவும் வேண்டாது = ஒரு கைப்பிடி அளவு உரம் கூட இட வேண்டிய அவசியமின்றி,

• சாலப் படும் = அந்நிலத்தில் பயிர்கள் தழைத்துச் செழிப்பாக விளையும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

முதிய பருத்தி விவசாயியும் நிலத்தை உழுது காயப்போட்ட மகனும்The elder cotton farmer and the science of sun-baked soil

கரிசல் மண் நிலத்தில் பருத்தி பயிரிட்டு வந்த இளம் விவசாயி முத்து, நிலத்தைச் சரியாக உழுது காயவைக்காமல், அதிகப் பணம் கொடுத்து வாங்கிய எருவை ஈரக் கட்டிகள் நிறைந்த மண்ணில் கொட்டிப் பயிரிட்டதால் அவனது பயிர்கள் கருகி வளர்ச்சி குன்றிப் போயின; "என் நிலம் மலடாகிவிட்டது" என்று முத்து புலம்பினான். அவனது பக்கத்து நிலத்தில், கோடை வெயிலில் ஐந்து முறை நிலத்தை ஆழமாக உழுது புழுதியாக்கியிருந்த முதிய உழவர் சதாசிவம், ஆள் உயரத்திற்குப் பூத்துக் குலுங்கிய தன் வெள்ளை வெளேர் பருத்திக் காட்டை முத்துவுக்குக் காட்டினார். தன் உள்ளங்கையில் பட்டுப் போல மிளிர்ந்த வெயில் காய்ந்த நுண் புழுதியை அள்ளிக் காட்டிய சதாசிவம், அன்போடு பேசினார். "முத்து, வெறும் எரு மட்டும் பயிரை வளர்க்காது. உழுத நிலத்தின் மண்ணானது, ஒரு பலம் எடையுள்ள புழுதி காற்பலமாக வற்றிப் பொடியாகும் அளவிற்கு வெயிலில் நன்கு காயும்படி பலமுறை உழப்பட்டால், ஒரு கைப்பிடி அளவு எருவும் இடாமலேயே அந்த நிலத்தில் பயிர்கள் மிகச் செழித்து வளரும் (தொடிப்புழுதி கஃசா உணக்கின் பிடித்தெருவும் வேண்டாது சாலப் படும்). சூரியனின் வெயிலும் ஏரின் ஆழமுமே நிலத்திற்கு மிகப்பெரிய உயிர் உரம்" என்றார். முத்து தன் ஏர் மாடுகளை ஓட்டி வந்து கலப்பையைப் பூட்டினான்; தன் கரிசல் நிலத்தில் இருந்த மண்ணைக் கட்டி உடைத்து வெயிலில் காயப்போட ஏர் உழத் தொடங்கினான்.

On black-cotton soil tracts, a novice farmer named Muthu spent his savings purchasing expensive manures, dumping them onto clod-heavy, un-aerated damp soil without adequate tilling. When his cotton seedlings turned yellow and stunted, Muthu despaired, declaring his parcel cursed by fate. Elder farmer Sadhasivam, whose adjoining field had been ploughed five consecutive times under the peak summer heat until the soil pulverized into silky powder, showed Muthu his shoulder-high crop laden with snow-white cotton bolls. Letting the warm, fine soil dust slip effortlessly through his fingers, Sadhasivam spoke: "Muthu, dumping fertilizer upon compacted soil achieves nothing. If ploughed earth is tilled repeatedly and dried under the sun until an ounce of clod shrinks to a quarter-ounce of fine, sun-baked powder, abundant crops will flourish luxuriantly without needing a single handful of added manure (தொடிப்புழுதி கஃசா உணக்கின் பிடித்தெருவும் வேண்டாது சாலப் படும்). The scorching sun and deep furrowing are nature's most potent nourishment." Nodding in agreement, Muthu hitched his draft oxen to his iron-tipped wooden plough. Stepping into his hard field, he began turning the heavy clods to bake beneath the blazing afternoon sun.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

பயிருக்கு ஏர் உழுதலை விட உரம் இடுதல் சிறந்தது; களைகளை முழுமையாகப் பறித்தெடுத்த பிறகு, பயிருக்குத் தண்ணீர் பாய்ச்சுவதை விடவும் அதனை அழிவுகள் நேராதபடி கண்ணும் கருத்துமாகக் காவல் காப்பதே மிகவும் சிறந்ததாகும்.

• ஏரினும் = நிலத்தை ஏர் உழுவதைக் காட்டிலும்,

• எரு இடுதல் நன்று = தகுந்த உரம் இடுதல் மிகவும் நல்லது;

• கட்ட பின் = களைகளைப் பறித்து எடுத்த பிறகு,

• நீரினும் = பயிருக்கு நீர் பாய்ச்சுவதைக் காட்டிலும்,

• அதன் காப்பு நன்று = விலங்குகள் மற்றும் பூச்சிகளிடமிருந்து அப்பயிரைப் பாதுகாத்துக் காவல் புரிவது மேலானது.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

முதிய நிலக்கடலை விவசாயியும் இரவுப் பயிர்க் காவலும்The elder peanut cultivator and the vigilant crop guard

மணல் கலந்த செம்மண் நிலத்தில் நிலக்கடலை பயிரிட்ட இளம் உழவன் மருதன், நிலத்தை உழுது, உரம் போட்டு, களைகளை எடுத்துவிட்டு, வாய்க்கால் நீரையும் பாய்ச்சிவிட்டு நிம்மதியாக வீட்டில் தூங்கச் சென்றான். ஆனால் நள்ளிரவில் புகுந்த காட்டுப் பன்றிகளும் மாடுகளும் அவனது செழுமையான நிலக்கடலைப் பயிர்களை மிதித்துத் தோண்டி அழித்துவிட்டன; காலையில் வந்து பார்த்த மருதன் அழுது நின்றான். தன் நிலத்தின் நடுவே மூங்கில் பரண் அமைத்து, இரவெல்லாம் கையில் தீப்பந்தத்தோடும் வெண்கல மணியோடும் விழித்திருந்து பயிரைப் பாதுகாத்த முதிய உழவர் தங்கவேல், மருதனுக்கு ஆறுதல் கூறிப் பேசினார். "மருதா, தண்ணீர் பாய்ச்சிவிட்டால் உழவனின் வேலை முடிந்துவிடாது. பயிருக்கு ஏர் உழுதலை விட உரம் இடுதல் சிறந்தது; களைகளை முழுமையாகப் பறித்தெடுத்த பிறகு, பயிருக்குத் தண்ணீர் பாய்ச்சுவதை விடவும் அதனை அழிவுகள் நேராதபடி கண்ணும் கருத்துமாகக் காவல் காப்பதே மிகவும் சிறந்ததாகும் (ஏரினும் நன்றால் எருவிடுதல் கட்டபின் நீரினும் நன்றதன் காப்பு). காவல் இல்லாத பயிர் அறுவடைக்கு வராது" என்றார். தங்கவேலின் சொற்களைக் கேட்ட மருதன், தன் கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டான்; உடனே காட்டில் இருந்து மூங்கில் கம்புகளையும் பனை ஓலைகளையும் கொண்டு வந்து தன் வயலின் வரப்பில் உயரமான காவல் பரணை அமைத்து அதன் உச்சியில் எண்ணெய் விளக்கை ஏற்றி வைத்தான்.

On sandy-loam soil, a novice farmer named Marudhan tilled his parcel, added organic manure, eradicated weeds, and flooded the furrows with irrigation water. Assuming his labor was complete, he returned to the village to sleep soundly. That midnight, a sounder of wild boars and stray cattle invaded the unprotected plot, uprooting and devouring more than half of the ripening groundnut harvest. Elder farmer Thangavel, who maintained a raised bamboo watchtower in the center of his own field and stood vigilant with torches and a brass gong every night, helped Marudhan salvage the remaining perimeter rows. Stepping down from his platform, Thangavel spoke with seasoned wisdom: "Marudhan, farming is not finished when the irrigation sluice is opened. Applying proper manure is better than merely tilling; and once weeds are cleared, guarding and protecting the crop against destruction is far more critical than merely watering it (ஏரினும் நன்றால் எருவிடுதல் கட்டபின் நீரினும் நன்றதன் காப்பு). An unguarded field feeds only the wild beasts." Wiping away his tears, Marudhan gathered sturdy bamboo posts and palm thatch. Constructing a tall watchtower upon his field boundary, he hoisted a burning oil lantern to guard the crops through the night.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

நிலத்திற்குரிய உழவன் நாள்தோறும் தன் வயலுக்கு நேரில் சென்று பராமரிக்காமல் சோம்பேறியாக வீட்டிலேயே முடங்கிக் கிடந்தால், தன் மீது அன்பு செலுத்தாத கணவனிடம் மனக்கசப்பு கொண்டு பிணங்கும் மனைவியைப் போல அந்த நிலமும் விளைச்சல் தராமல் வெறுத்துவிடும்.

• கிழவன் செல்லான் இருப்பின் = நிலத்திற்குரிய உழவன் நாள்தோறும் தன் வயலுக்குச் சென்று பார்க்காமல் சோம்பி இருப்பானானால்,

• நிலம் = அந்த நிலமானது,

• இல்லாளின் = அன்பு காட்டாத கணவனிடம் பிணங்கி நிற்கும் மனைவியைப் போல,

• புலந்து ஊடிவிடும் = உள்ளுக்குள் வெறுத்துப் பயிரை விளைவிக்காமல் பிணங்கிக் கொள்ளும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

முதிய மாந்தோப்பு உரிமையாளரும் சோம்பல் கொண்ட இளங்கோவும்The elder mango orchardist and the neglected grove

நான்கு ஏக்கர் செழுமையான மாந்தோப்பைப் பரம்பரையாகப் பெற்ற இளம் நில உரிமையாளர் இளங்கோ, தன் நிலத்திற்கு நேரில் சென்று கவனிக்காமல், ஊர்த் திண்ணைகளில் அமர்ந்து பகடை ஆடிக்கொண்டும் சோம்பேறியாகப் பொழுதுபோக்கிக் கொண்டும் இருந்தான்; கூலியாட்களை மட்டுமே நம்பி விட்டுவிட்டதால் அவனது மரங்களில் பூச்சிகள் அரித்து ஒரு மாம்பழம் கூடக் காய்க்காமல் தோப்பே பாழடைந்து நின்றது. தினமும் அதிகாலையிலேயே தன் தோப்பிற்குச் சென்று ஒவ்வொரு மரத்தையும் தொட்டுப் பராமரித்துத் தேன் வழியும் மாங்கனிகளை அறுவடை செய்த முதிய தோட்டக்கலைஞர் குருநாதன், இளங்கோவை அழைத்துத் தன் செழுமையான தோப்பைக் காட்டினார். பக்கத்தில் காய்ந்து கிடந்த இளங்கோவின் மரங்களைச் சுட்டிக்காட்டிய குருநாதன், ஆழமாகப் பேசினார். "இளங்கோ, தொலைவில் இருந்து உத்தரவு போடுவதால் நிலம் விளையாது. நிலத்திற்குரிய உழவன் நாள்தோறும் தன் வயலுக்கு நேரில் சென்று பராமரிக்காமல் சோம்பேறியாக வீட்டிலேயே முடங்கிக் கிடந்தால், தன் மீது அன்பு செலுத்தாத கணவனிடம் மனக்கசப்பு கொண்டு பிணங்கும் மனைவியைப் போல அந்த நிலமும் விளைச்சல் தராமல் வெறுத்துவிடும் (செல்லான் கிழவன் இருப்பின் நிலம்புலந்து இல்லாளின் ஊடி விடும்). நிலம் தன் உரிமையாளனின் பாசமான பாதங்களை எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கிறது" என்றார். குருநாதனின் சொற்களைக் கேட்ட இளங்கோ, தன் கையில் இருந்த பகடைக் காய்களை வீசி எறிந்தான்; ஒரு புதிய கவாத்துக் கத்தியையும் இயற்கை உரக் கூடையையும் எடுத்துக்கொண்டு தன் மாந்தோப்பிற்குள் இறங்கி மரப் பட்டைகளில் படிந்திருந்த பூஞ்சைகளைச் செதுக்கிச் சீரமைக்கத் தொடங்கினான்.

Having inherited a prime four-acre mango orchard, a young landowner named Ilango spent his days playing dice on teashop verandas in lazy indolence, leaving the grove entirely to unsupervised day-laborers without ever setting foot in the orchard himself. Within a single season, the irrigation channels silted up, fungal blight infested the trunks, and the neglected trees failed to produce a single blossom. Elder orchardist Gurunathan, who walked his own thriving orchard every dawn to inspect tree health and harvest honey-sweet mangoes, invited Ilango into his fragrant grove. Pointing toward Ilango's barren, weed-choked trees next door, Gurunathan spoke with profound insight: "Ilango, land cannot be nourished by absent commands shouted from a teashop. If the landowner fails to visit his parcel daily to tend to its needs and idles away at home, the land will inwardly resent him and refuse to yield, just like a neglected wife who turns away in cold estrangement from an unloving husband (செல்லான் கிழவன் இருப்பின் நிலம்புலந்து இல்லாளின் ஊடி விடும்). The earth yields its bounty only to the loving presence of its master." Struck by the orchardist's words, Ilango discarded his dice. Purchasing pruning shears and a basket of organic compost, he stepped into his overgrown grove and began scraping away fungal blight from the tree trunks with his own hands.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

'எங்களிடம் ஒன்றுமில்லை; வாழ வழியில்லை' என்று புலம்பிக்கொண்டு உழைக்காமல் சோம்பேறியாக முடங்கிக் கிடப்பவர்களைப் பார்த்தால், உழைத்தால் கொட்டிக் கொடுக்கக் காத்திருக்கும் பூமித்தாய் அவர்களது அறியாமையைக் கண்டு தனக்குள் ஏளனமாகச் சிரிப்பாள்.

• இலம் என்று = 'எங்களிடம் ஒன்றுமில்லை, நாங்கள் பரம ஏழைகள்' என்று கூறி,

• அசைஇ இருப்பாரைக் காணின் = உழைக்காமல் சோம்பி இருப்பவர்களைக் கண்டால்,

• நிலம் என்னும் நல்லாள் = அள்ள அள்ள வளம் தரும் பூமித்தாய் என்னும் உத்தமி,

• நகும் = அவர்களது மடமையைக் கண்டு தனக்குள் ஏளனமாகச் சிரிப்பாள்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

முதிய பூந்தோட்ட விவசாயியும் சோம்பேறி சகோதரர்களும்The elder floriculturist and the laughter of Mother Earth

ஆற்றுப் படுகையில் இரண்டு ஏக்கர் வளமான நிலத்தைச் சொந்தமாக வைத்திருந்தும், உடல்திறன் மிக்க இளைஞர்களான காசியும் வேலுவும் உழைக்காமல் ஆற்றங்கரைப் படிகளில் அழுக்குத் துணியோடு அமர்ந்து, "நாங்கள் பரம ஏழைகள், வாழ வழியில்லை" என்று அவ்வழியே சென்றவர்களிடம் கையேந்திப் பிச்சையெடுத்துக் கொண்டிருந்தனர். அந்த வழியாக நறுமணம் கமழும் மல்லிகைப் பூக்களையும் செவ்வந்திப் பூக்களையும் கூடைகளில் சுமந்து கொண்டு வந்த முதிய பூந்தோட்ட உழவர் சோமு, தன் பூக்கூடையை இறக்கி வைத்துவிட்டு அவர்களிடம் இரண்டு உறுதியான மண்வெட்டிகளையும் மல்லிகைக் கன்றுகளையும் நீட்டினார். "இளைஞர்களே, உங்கள் காலடியில் பொன் விளையும் வளமான பூமி இருக்கும் போது நீங்கள் பிச்சை கேட்பது எவ்வளவு பெரிய மடமை! 'எங்களிடம் ஒன்றுமில்லை; வாழ வழியில்லை' என்று புலம்பிக்கொண்டு உழைக்காமல் சோம்பேறியாக முடங்கிக் கிடப்பவர்களைப் பார்த்தால், உழைத்தால் கொட்டிக் கொடுக்கக் காத்திருக்கும் பூமித்தாய் அவர்களது அறியாமையைக் கண்டு தனக்குள் ஏளனமாகச் சிரிப்பாள் (இலமென்று அசைஇ இருப்பாரைக் காணின் நிலமென்னும் நல்லாள் நகும்). உழைக்கத் துணிந்தால் இந்தப் பூமி உங்கள் வறுமையை விரட்டிச் செல்வத்தைக் கொட்டும்" என்றார். சோமுவின் சொற்களைக் கேட்ட சகோதரர்கள் தங்கள் பிச்சைப் பாத்திரங்களை ஆற்றுப் படியில் எறிந்தனர்; மண்வெட்டிகளைத் தோளில் சுமந்து கொண்டு தங்கள் இரண்டு ஏக்கர் நிலத்திற்குச் சென்று மல்லிகைப் பாத்திகளை வெட்டத் தொடங்கினர்.

Despite inheriting two fertile acres of riverbank loam, two able-bodied young brothers named Kasi and Velu refused to work, sitting in tattered rags upon the riverside bathing steps pleading for copper coins from travelers: "We are destitute paupers with no wealth, no luck, and no means to survive!" Elder floriculturist Somu, carrying baskets of freshly harvested Arabian jasmine and golden chrysanthemums from his fragrant nursery, set his load down and handed each brother a sturdy iron spade alongside bundles of healthy jasmine cuttings. Pointing toward their weed-covered parcel, Somu spoke with unyielding clarity: "Young men, how absurd it is to beg for pennies while standing atop fertile soil capable of yielding boundless wealth! When the generous Lady of the Earth beholds able-bodied men sitting idle in slothful misery whining 'we have nothing and are destitute,' she laughs inwardly at their sheer folly and ignorance (இலமென்று அசைஇ இருப்பாரைக் காணின் நிலமென்னும் நல்லாள் நகும்). Mother Earth is waiting to pour abundance into your hands the moment you choose to dig." Ashamed of their indolence, the brothers cast their begging bowls onto the stone steps. Hoisting the iron spades upon their shoulders, they walked onto their fertile acreage and began preparing irrigation beds for the jasmine saplings.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.