திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1036

மலைச் சரிவுத் தோட்டங்களில் கிழங்குகளையும் கீரைகளையும் பயிரிட்டு வந்த முதிய உழவர் வேலனின் தோட்டத்திற்கு அருகே இருந்த குகையில் தங்கியிருந்த சந்நியாசி ஒருவர், "நான் உலகப் பற்றுகள் அனைத்தையும் துறந்துவிட்டேன்; எனக்கு இந்த உழைப்பாளிகளோ உலகமோ தேவையில்லை" என்று பொதுவெளியில் இறுமாப்போடு பேசி வந்தார். ஆனால் கடுமையான ஆலங்கட்டி மழையால் நான்கு நாட்கள் போக்குவரத்து முடங்கி உணவு கிடைக்காமல் போன போது, பசியால் நடுக்கமுற்ற அந்தச் சந்நியாசி மலைப்பாதையில் மயங்கி வேலனின் தோட்டத்து வாசலில் விழுந்தார். அவரைத் தூக்கி வந்து சூடான சர்க்கரைவள்ளிக் கிழங்கையும் எள்ளுத் துவையலையும் கொடுத்துப் பசியாற்றிய வேலன், அமைதியாகப் பேசினார். "சுவாமி, மனிதன் தங்கத்தையும் பதவியையும் துறக்கலாம்; ஆனால் பசியைத் துறக்க முடியாது. உழவு செய்யும் உழவரின் கைகள் உழவு செய்யாமல் சோர்ந்து முடங்கிப் போனால், 'உலகத்து ஆசைகள் அனைத்தையும் நாங்கள் துறந்துவிட்டோம்' என்று பெருமை பேசும் முனிவர்களுக்கும் துறவிகளுக்கும் கூட இந்த உலகில் நிலைத்து வாழ வழி இருக்காது (உழவினார் கைம்மடங்கின் இல்லை விழைவதூஉம் விட்டேம்என் பார்க்கும் நிலை). உழவனின் கைதான் உங்கள் தவத்தையும் தாங்கி நிற்கிறது" என்றார். அந்தச் சந்நியாசி தன் இறுமாப்பைக் கைவிட்டுத் தலையசைத்தார்; திண்ணையில் இருந்த துடைப்பத்தை எடுத்து முற்றத்தில் கிடந்த இலைகளைக் கூட்டிப் பெருக்கிவிட்டு, வேலனின் தோட்டத்து நாற்றுப் பாத்திகளுக்குக் குடத்தால் தண்ணீர் ஊற்ற உதவினார்.

In a terraced mountain valley where elder farmer Velan cultivated sweet tubers and greens, a wandering ascetic residing in a hillside cave proclaimed in the village square: "I have renounced all worldly desires, possessions, and kin; I am entirely transcendent and owe nothing to the sweat of mundane laborers." When a severe four-day hailstorm blocked the mountain trails and cut off foraging, the famished ascetic grew weak with hunger, stumbled down the rocky slope, and collapsed at Velan's farm gate. Carrying him onto the shaded veranda, Velan fed him hot steamed sweet potatoes and roasted sesame paste. Looking at the recovering hermit, Velan spoke with serene truth: "Swami, one may renounce wealth and royal titles, but no mortal can renounce hunger. If the hands of the farmers who till the soil were to fold in weary inaction, even the sages and ascetics who proclaim 'we have renounced every desire' would find no ground to sustain their spiritual discipline or their very breath (உழவினார் கைம்மடங்கின் இல்லை விழைவதூஉம் விட்டேம்என் பார்க்கும் நிலை). The farmer's toil sustains the ascetic's sanctuary." Discarding his pride, the hermit bowed his head. Picking up a palm-leaf broom from the porch, he swept the fallen twigs from the courtyard and carried earthen pitchers of water to irrigate Velan's vegetable nursery.