குறள் 1181Kural 1181
என்னை ஆசையோடு விரும்பிய காதலர் அன்று பொருள்தேடிப் பிரிந்து செல்வதற்கு நானே உடன்பட்டு விடை கொடுத்தேன்; ஆனால் இன்று அவர் பிரிவைத் தாங்க முடியாமல் என் மேனியெல்லாம் பசலை நிறம் படர்ந்து வாடும் இந்த அவல நிலையை நான் வேறு யாரிடம் போய்ச் சொல்வேன்?
• நயந்தவர்க்கு = என்னை ஆசையோடு விரும்பிய காதலர்க்கு,
• நல்காமை நேர்ந்தேன் = அன்று அவர் பிரிந்து செல்வதற்கு நானே சம்மதித்து விடை கொடுத்தேன்;
• பசந்த என் பண்பு = ஆனால் இன்று பிரிவுத் துன்பம் தாங்காமல் என் உடம்பெல்லாம் பசலை படர்ந்து பொலிவிழந்து நிற்கும் இந்த இயல்பை,
• யார்க்கு உரைக்கோ = நான் வேறு யாரிடம் போய் முறையிடுவேன்?
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தோழி மரகதவல்லியும் இளம் கார்த்திகாவும்
பட்டறையில் செப்புப் பாண்டங்களை ஆற்று மணலும் புளித் தண்ணீரும் கொண்டு துலக்கிக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் கார்த்திகா, கடல் கடந்து சென்றிருக்கும் தன் கணவனின் நினைவால் முகம் வாடி மெலிந்தாள். துலக்கும் தேங்காய் நாறைப் பாத்திரத்தில் வைத்த கார்த்திகா, தன் மேனியில் பசலை படர்ந்து நிறம் மாறுவதைக் கண்ட மூத்த தோழி மரகதவல்லியிடம் தன் இயலாமையைக் கூறினாள். "தோழி, என்னை ஆசையோடு விரும்பிய காதலர் அன்று பொருள்தேடிப் பிரிந்து செல்வதற்கு நானே உடன்பட்டு விடை கொடுத்தேன்; ஆனால் இன்று அவர் பிரிவைத் தாங்க முடியாமல் என் மேனியெல்லாம் பசலை நிறம் படர்ந்து வாடும் இந்த அவல நிலையை நான் வேறு யாரிடம் போய்ச் சொல்வேன் (நயந்தவர்க்கு நல்காமை நேர்ந்தேன் பசந்தவென் பண்பியார்க்கு உரைக்கோ பிற)!" என்று வினவினாள். மரகதவல்லி மெருகேறிய பெரிய செப்புக் கொப்பரையை ஊற்று நீரில் கழுவினார்; மர வடிகால் பலகையின் மேல் பாத்திரத்தைக் கவிழ்த்து வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1182Kural 1182
'என்னை உண்டாக்கித் தந்தவர் அந்தக் காதலரே' என்ற பெருமிதத்தோடும் உரிமையோடும், இந்தப் பசலை நிறமானது என் மேனியைத் தன் இருப்பிடமாகக் கொண்டு உடல் முழுவதும் பரவி ஊர்ந்து செல்கிறது!
• அவர் தந்தார் என்னும் தகையால் = 'என்னை உண்டாக்கியவர் அந்தக் காதலரே' என்ற பெருமிதத்தோடு,
• பசப்பு = இந்தப் பசலை நிறமானது,
• இவர்தந்து = உரிமையோடு மேற்கொண்டு ஏறி,
• என் மேனிமேல் ஊரும் = என்னுடைய மேனியெங்கும் பரவி ஊர்ந்து செல்கிறது!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய அத்தை தையல்நாயகியும் இளம் பொன்னழகியும்
பட்டறையில் கடல் சங்குகளை அரத்தால் அறுத்து வளையல்களாகச் செதுக்கிக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் பொன்னழகி, வணிகத்திற்குச் சென்றிருக்கும் தன் கணவனின் பிரிவால் கைகளில் மஞ்சள் நிறப் பசலை படர நின்றாள். அரத்தை மரப் பலகையில் வைத்த பொன்னழகி, தன் மேனியின் நிற மாற்றத்தைக் கண்டு பரிதவித்த முதிய அத்தை தையல்நாயகியிடம் மெல்லிய புன்னகையோடு கூறினாள். "அத்தை, 'என்னை உண்டாக்கித் தந்தவர் அந்தக் காதலரே' என்ற பெருமிதத்தோடும் உரிமையோடும், இந்தப் பசலை நிறமானது என் மேனியைத் தன் இருப்பிடமாகக் கொண்டு உடல் முழுவதும் பரவி ஊர்ந்து செல்கிறது (அவர்தந்தார் என்னும் தகையால் இவர்தந்தென் மேனிமேல் ஊரும் பசப்பு)!" என்று கூறினாள். தையல்நாயகி செதுக்கிய சங்கு வளையலின் ஓரங்களை வழவழப்பான மணற்கல்லால் தேய்த்தார்; வெண்மையான சங்கு வளையல்களை மரப் பெட்டியில் வரிசையாக அடுக்கினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1183Kural 1183
என்னை விட்டுப் பிரியும் போதே அதற்கு ஈடாகத் தீராத காதல் துன்பத்தையும் உடலெங்கும் படரும் பசலை நிறத்தையும் எனக்குத் தந்துவிட்டு, என் உடலின் பொலிவையும் பெண்மைக்குரிய நாணத்தையும் அவரே தம்மோடு எடுத்துச் சென்றுவிட்டார்!
• கைம்மாறா நோயும் பசலையும் தந்து = என்னை விட்டுப் பிரியும் போது அதற்குப் பகரமாகத் தீராத காதல் நோயையும் பசலை நிறத்தையும் எனக்குக் கொடுத்துவிட்டு;
• சாயலும் நாணும் அவர் கொண்டார் = என்னுடைய உடலழகையும் பெண்மைக்குரிய நாணத்தையும் அவரே தம்முடன் எடுத்துச் சென்றுவிட்டார்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தமக்கை நற்சோணையும் இளம் இளம்பிறையும்
நெசவுக் கூடத்தில் நாணல் புற்களை வண்ணச் சாயத்தில் நனைத்துப் பாய்களாக நெய்து கொண்டிருந்த இளம் பெண் இளம்பிறை, பிரிந்து சென்றிருக்கும் தன் கணவனின் நினைவால் தன் முகப்பொலிவு மங்கிக் கண்களில் நீர் வழிய நின்றாள். நெசவுப் பலகையைத் தறியில் நிறுத்திய இளம்பிறை, தன் மேனியின் எழில் குன்றியதைக் கண்டு வருந்திய மூத்த தமக்கை நற்சோணையிடம் தன் நெஞ்சத்துத் துயரைக் கூறினாள். "அக்கா, என்னை விட்டுப் பிரியும் போதே அதற்கு ஈடாகத் தீராத காதல் துன்பத்தையும் உடலெங்கும் படரும் பசலை நிறத்தையும் எனக்குத் தந்துவிட்டு, என் உடலின் பொலிவையும் பெண்மைக்குரிய நாணத்தையும் அவரே தம்மோடு எடுத்துச் சென்றுவிட்டார் (சாயலும் நாணும் அவர்கொண்டார் கைம்மாறா நோயும் பசலையும் தந்து)!" என்று கூறினாள். நற்சோணை நெய்து முடித்த நாணல் பாயின் விளிம்பைக் கூர்மையான கத்தியால் சீராக வெட்டினார்; தறியின் அடியில் சணல் இழைகளை முடிச்சிட்டுப் பாயைச் சுருட்டினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1184Kural 1184
நான் மனதால் எப்போதும் நினைப்பது காதலரின் நினைவையே; வாயால் பேசுவதும் அவரது நற்குணங்களையே; அவ்வாறிருக்கவும், என் மெய்யில் வந்து படர்ந்த இந்தப் பசலை நிறமானது எனக்குத் தெரியாமல் செய்த வஞ்சனையோ? அல்லது வேறு எதன் காரணமோ?
• யான் உள்ளுவன் = நான் மனத்தினால் சதா எண்ணுவது காதலரின் நினைவையே;
• உரைப்பது அவர் திறம் = வாயினால் பேசுவதும் அவருடைய நல்ல பண்புகளையே;
• பசப்பு கள்ளம் பிறவோ = அவ்வாறிருக்கவும், என் மேனியில் வந்து குடியேறிய இந்தப் பசலை நிறமானது என் உள்ளத்திற்கு வஞ்சனை செய்து வந்ததோ? வேறு எவ்வாறு வந்தது?
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தோழி செண்பகமும் இளம் தாமரையும்
மணக் கூடத்தில் சந்தனக் கட்டையைச் சாணைக் கல்லில் பன்னீர் விட்டு அரைத்துக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் தாமரை, வெளியூர் சென்றுள்ள கணவனின் பிரிவால் கன்னங்களில் மஞ்சள் நிறப் பசலை படர நின்றாள். சந்தனக் கட்டையை உரலில் வைத்த தாமரை, தன் மேனியில் திடீரெனப் பசலை படர்வதைக் கண்டு வியந்த மூத்த தோழி செண்பகத்திடம் தன் நெஞ்சத்து ஐயத்தைக் கூறினாள். "தோழி, நான் மனதால் எப்போதும் நினைப்பது காதலரின் நினைவையே; வாயால் பேசுவதும் அவரது நற்குணங்களையே; அவ்வாறிருக்கவும், என் மெய்யில் வந்து படர்ந்த இந்தப் பசலை நிறமானது எனக்குத் தெரியாமல் செய்த வஞ்சனையோ? அல்லது வேறு எதன் காரணமோ (உள்ளுவன் மன்யான் உரைப்பது அவர்திறமால் கள்ளம் பிறவோ பசப்பு)!" என்று வினவினாள். செண்பகம் அரைத்து முடித்த மணமிக்க சந்தனக் குழம்பை வெண்கலத் கரண்டியால் வழித்து எடுத்தார்; வெள்ளிப் கிண்ணத்தில் சந்தனத்தை நிரப்பி வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1185Kural 1185
அதோ பாருங்கள்! என் காதலர் என்னை விட்டுப் பிரிந்து இன்னும் சில அடிகளே சென்று கொண்டிருக்கிறார்; ஆனால் இதோ பாருங்கள், அதற்குள்ளாக என் மேனி எங்கும் பசலை நிறம் உடனே வந்து படர்ந்து விடுகிறது!
• எம் காதலர் உவக்காண் செல்வார் = அதோ பாருங்கள்! என் காதலர் என்னை விட்டுப் பிரிந்து அந்தப் பக்கமாகச் செல்கிறார்;
• என் மேனி பசப்பு ஊர்வது இவக்காண் = இதோ பாருங்கள்! அதற்குள்ளாக இந்தப் பக்கத்தில் என் மேனி முழுவதும் பசலை நிறம் பரவி விடுகிறது!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தமக்கை மீனாட்சியும் இளம் காமாட்சியும்
மண்பாண்டக் கூடத்தில் சுட்ட களிமண் அகல் விளக்குகளுக்குச் செம்மண் வண்ணம் பூசிக் கொண்டிருந்த இளம் கைவினைப் பெண் காமாட்சி, பிரிகின்ற தன் கணவனின் நினைவால் கண்களில் நீர் மல்க நின்றாள். வண்ணக் குச்சியைக் கிண்ணத்தில் வைத்த காமாட்சி, தன் உடலில் விரைவாகப் பசலை படர்வதைக் கண்டு ஆறுதல் கூறிய மூத்த தமக்கை மீனாட்சியிடம் தன் உணர்வை விளக்கினாள். "அக்கா, அதோ பாருங்கள்! என் காதலர் என்னை விட்டுப் பிரிந்து இன்னும் சில அடிகளே சென்று கொண்டிருக்கிறார்; ஆனால் இதோ பாருங்கள், அதற்குள்ளாக என் மேனி எங்கும் பசலை நிறம் உடனே வந்து படர்ந்து விடுகிறது (உவக்காண்எம் காதலர் செல்வார் இவக்காண்என் மேனி பசப்பூர் வது)!" என்று கூறினாள். மீனாட்சி வண்ணம் தீட்டி முடித்த சிவப்பு அகல் விளக்குகளைப் பனை ஓலைப் பாயில் வரிசையாக அடுக்கினார்; நிழலில் உலர வைக்க விளக்குகளைப் பக்குவமாக வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1186Kural 1186
எரியும் விளக்கின் ஒளி மங்கிச் சுடர் குறையும் தருணத்தை எதிர்பார்த்துப் பாயும் இருளைப் போல, காதலனுடைய இறுகிய அணைப்புச் சற்றுத் தளரும் சமயத்தை எதிர்பார்த்து இந்தப் பசலை நிறம் என் உடலில் பாயக் காத்திருக்கிறது!
• விளக்கு அற்றம் பார்க்கும் இருளே போல் = எரியும் விளக்கின் ஒளி மங்கிச் சுடர் குறையும் சமயத்தை எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கும் இருளைப் போல;
• பசப்பு = இந்தப் பசலை நிறமானது,
• கொண்கன் முயக்கு அற்றம் பார்க்கும் = காதலனுடைய அணைப்புச் சற்றுத் தளரும் தருணத்தை எதிர்பார்த்துக் காத்துக் கொண்டிருக்கிறது!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய அத்தை வடிவுக்கரசியும் இளம் அமுதவல்லியும்
பட்டு நூற்புக் கூடத்தில் மரக் கதிரில் பட்டு இழைகளைச் சுற்றிக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் அமுதவல்லி, பிரிந்து சென்ற கணவனின் நினைவால் கைகளில் மஞ்சள் நிறப் பசலை படர நின்றாள். நூற்புக் கதிரைத் தறியில் நிறுத்திய அமுதவல்லி, தன் மேனியில் பசலை படர்ந்திருப்பதை வருத்தத்தோடு பார்த்த முதிய அத்தை வடிவுக்கரசியிடம் விளக்கினாள். "அத்தை, எரியும் விளக்கின் ஒளி மங்கிச் சுடர் குறையும் தருணத்தை எதிர்பார்த்துப் பாயும் இருளைப் போல, காதலனுடைய இறுகிய அணைப்புச் சற்றுத் தளரும் சமயத்தை எதிர்பார்த்து இந்தப் பசலை நிறம் என் உடலில் பாயக் காத்திருக்கிறது (விளக்கற்றம் பார்க்கும் இருளேபோல் கொண்கன் முயக்கற்றம் பார்க்கும் பசப்பு)!" என்று கூறினாள். வடிவுக்கரசி பட்டு நூல் சுற்றிய கதிரை மரச் சட்டத்தின் அச்சில் மாட்டினார்; நுனி இழையைச் சுழலும் கதிரில் செருகி வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1187Kural 1187
முன்பு ஒரு முறை நான் காதலரை இறுகத் தழுவிப் படுத்திருந்தேன்; பிறகு ஒரு கணம் சற்றுப் பக்கத்தில் விலகினேன்; அவ்வளவுதான், அந்தச் சிறிய இடைவெளியிலேயே இந்தப் பசலை நிறமானது என் மேனியை அப்படியே வாரி அள்ளிக் கொள்வது போலப் படர்ந்து விட்டதே!
• புல்லிக் கிடந்தேன் = அன்று காதலரை இறுகத் தழுவிப் படுத்திருந்தேன்;
• புடை பெயர்ந்தேன் = அவ்வணைப்பிலிருந்து ஒரு கணம் சற்றுப் பக்கத்தில் விலகினேன்;
• அவ்வளவில் = அவ்வளவுதான், அந்தச் சிறிய இடைவெளியிலேயே,
• பசப்பு அள்ளிக் கொள்வற்று = இந்தப் பசலை நிறமானது என் மேனியைத் தன் கைகளால் வாரி அள்ளிக் கொள்வது போலப் படர்ந்து விட்டதே!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தோழி செண்பகவல்லியும் இளம் பூங்குழலியும்
பட்டறையில் வண்ணக் கண்ணாடி மணிகளைச் சுண்ணப் பொடி தூவித் தோலால் தேய்த்து மெருகேற்றிக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் பூங்குழலி, பிரிந்து வாழும் தன் கணவனின் நினைவால் கன்னங்களில் பசலை படர நின்றாள். மெருகேற்றும் தோல் துண்டைப் பலகையில் வைத்த பூங்குழலி, தன் முகத்தின் வாட்டத்தைக் கண்டு விசாரித்த மூத்த தோழி செண்பகவல்லியிடம் தன் பழைய நினைவைக் கூறினாள். "தோழி, முன்பு ஒரு முறை நான் காதலரை இறுகத் தழுவிப் படுத்திருந்தேன்; பிறகு ஒரு கணம் சற்றுப் பக்கத்தில் விலகினேன்; அவ்வளவுதான், அந்தச் சிறிய இடைவெளியிலேயே இந்தப் பசலை நிறமானது என் மேனியை அப்படியே வாரி அள்ளிக் கொள்வது போலப் படர்ந்து விட்டதே (புல்லிக் கிடந்தேன் புடைபெயர்ந்தேன் அவ்வளவில் அள்ளிக்கொள் வற்றே பசப்பு)!" என்று கூறினாள். செண்பகவல்லி பளபளக்கும் கண்ணாடி மணிகளின் மேலிருந்த சுண்ணத் துகள்களைத் துணியால் துடைத்தார்; வண்ண மணிகளைப் பித்தளைக் கம்பியில் வரிசையாகக் கோர்த்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1188Kural 1188
'பிரிவு தாங்காமல் இவள் உடம்பெல்லாம் பசலை படர வாடுகிறாள்' என்று என் மீது பழி சுமத்துவதைத் தவிர, 'இவளைத் தனியே விட்டுவிட்டுக் காதலர் பிரிந்து போய்விட்டாரே' என்று அவரைப் பழித்துரைப்பவர் இந்த ஊரில் ஒருவரும் இல்லையே!
• இவள் பசந்தாள் என்பது அல்லால் = 'இவள் பிரிவு தாங்காமல் தன் உடம்பெல்லாம் பசலை படர வாடுகிறாள்' என்று என் மீது பழி கூறுவதைத் தவிர;
• இவளை அவர் துறந்தார் என்பார் இல் = 'இவளைத் தனியே தவிக்க விட்டுவிட்டு அவர் பிரிந்து சென்றுவிட்டார்' என்று காதலரைக் குற்றம் கூறுவார் ஒருவரும் இந்த ஊரில் இல்லையே!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தோழி வடிவும் இளம் அன்னலட்சுமியும்
செக்குக் கொட்டிலில் கரிய எள் மணிகளை மரச் செக்கில் கொட்டி எண்ணெய் பிழிந்து கொண்டிருந்த இளம் பெண் அன்னலட்சுமி, தொலைதூர ஊருக்குச் சென்றிருக்கும் கணவனின் நினைவால் உடலில் பசலை படர நின்றாள். எள் கொட்டும் மரப் புனலைச் செக்கின் மேல் நிறுத்திய அன்னலட்சுமி, ஊராரின் வீண் பேச்சைக் கேட்டு வருந்திய மூத்த தோழி வடிவிடம் தன் குமுறலைக் கூறினாள். "தோழி, 'பிரிவு தாங்காமல் இவள் உடம்பெல்லாம் பசலை படர வாடுகிறாள்' என்று என் மீது பழி சுமத்துவதைத் தவிர, 'இவளைத் தனியே விட்டுவிட்டுக் காதலர் பிரிந்து போய்விட்டாரே' என்று அவரைப் பழித்துரைப்பவர் இந்த ஊரில் ஒருவரும் இல்லையே (பசந்தாள் இவள்என்பது அல்லால் இவளைத் துறந்தார் அவர்என்பார் இல்)!" என்று கூறினாள். வடிவு கல் செக்கின் பித்தளைக் குழாயைத் திறந்து புதிய நல்லெண்ணெயை வடித்தார்; பொன்னிறமான நல்லெண்ணெயை மண்பானையில் நிரப்பி மூடினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1189Kural 1189
அன்று என்னைச் சம்மதிக்க வைத்துப் பிரிந்து சென்ற என் காதலர் தாம் சென்ற இடத்தில் பழிச்சொல் ஏதுமின்றி நலமாக இருப்பார் என்றால், என் மேனி எப்படிப்பட்ட பசலை நிறம் கொண்டு வாடிப் போனாலும் போகட்டும்!
• நயப்பித்தார் = அன்று என்னைச் சம்மதிக்க வைத்துப் பிரிந்து சென்ற காதலர்,
• நன்னிலையர் ஆவர் எனின் = தாம் சென்ற இடத்தில் நன்மைகளோடு நலமாக இருப்பார் என்றால்;
• என் மேனி பட்டாங்கு பசக்க = என் மேனி எவ்வளவாகப் பசலை நிறம் அடைந்து வாடினாலும் வாடிப் போகட்டும்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தமக்கை மல்லிகாவும் இளம் செல்வியும்
ஆற்றங்கரைக் குடிலில் பச்சை நாணல் பிரம்புகளைக் கொண்டு கூடைகளைப் பின்னி முடித்துக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் செல்வி, வணிகத்திற்காகப் பிரிந்து சென்ற கணவனின் நினைவால் உடல் மெலிந்து பசலை படர நின்றாள். பிரம்பு சீவும் கூரிய ஊசியைப் பலகையில் வைத்த செல்வி, தன் இளமை குன்றி மேனி நிறம் மாறுவதைக் கண்டு வருந்திய மூத்த தமக்கை மல்லிகாவிடம் தன் நெஞ்சத்து உறுதியைக் கூறினாள். "அக்கா, அன்று என்னைச் சம்மதிக்க வைத்துப் பிரிந்து சென்ற என் காதலர் தாம் சென்ற இடத்தில் பழிச்சொல் ஏதுமின்றி நலமாக இருப்பார் என்றால், என் மேனி எப்படிப்பட்ட பசலை நிறம் கொண்டு வாடிப் போனாலும் போகட்டும் (பசக்கமன் பட்டாங்கென் மேனி நயப்பித்தார் நன்னிலையர் ஆவர் எனின்)!" என்று கூறினாள். மல்லிகா பின்னப்பட்ட நாணல் கூடையின் விளிம்பில் நீட்டிய பிரம்பு முனைகளை வளைந்த கத்தியால் வெட்டினார்; முடித்த கூடைகளை வீட்டின் திண்ணை ஓரத்தில் வரிசையாக அடுக்கினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1190Kural 1190
அன்று என்னைச் சம்மதிக்க வைத்துப் பிரிந்து சென்ற காதலரை 'அன்பில்லாதவர்' என்று இந்த ஊரார் தூற்றாமல் இருப்பார்கள் என்றால், என்னைப் 'பசலை நிறம் படர்ந்தவள்' என்று ஊரார் ஏசிப் பெயர் சூட்டுவதையும் நான் மனமுவந்து ஏற்றுக் கொள்வேன்!
• நயப்பித்தார் = அன்று என்னைச் சம்மதிக்க வைத்துப் பிரிந்து சென்ற காதலரின்,
• நல்காமை தூற்றார் எனின் = அன்பில்லாத பிரிவை இந்த ஊரார் பழித்துரைக்க மாட்டார்கள் என்றால்;
• பசப்பு எனப் பேர் பெறுதல் நன்றே = 'பசலை நிறம் படர்ந்தவள்' என்று ஊரார் என்னை அழைத்துப் பெயர் சூட்டுவதும் எனக்கு மகிழ்ச்சியே!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய அத்தை பொன்னம்மாளும் இளம் சிவகாமியும்
முற்றத்தில் மூங்கில் முறத்தால் நெல்லைப் புடைத்து உமியைப் பிரித்துக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் சிவகாமி, பிரியும்போது தந்த வாக்குறுதியை நினைத்துக் கண்களில் நீர் வழிய, மேனியில் பசலை படர நின்றாள். முறத்தைக் கூடையின் மேல் வைத்த சிவகாமி, தன் கணவரை அன்பில்லாதவர் என்று குறை கூறிய முதிய அத்தை பொன்னம்மாளிடம் தன் உள்ளக் கிடக்கையைக் கூறினாள். "அத்தை, அன்று என்னைச் சம்மதிக்க வைத்துப் பிரிந்து சென்ற காதலரை 'அன்பில்லாதவர்' என்று இந்த ஊரார் தூற்றாமல் இருப்பார்கள் என்றால், என்னைப் 'பசலை நிறம் படர்ந்தவள்' என்று ஊரார் ஏசிப் பெயர் சூட்டுவதையும் நான் மனமுவந்து ஏற்றுக் கொள்வேன் (பசப்பெனப் பேர்பெறுதல் நன்றே நயப்பித்தார் நல்காமை தூற்றார் எனின்)!" என்று கூறினாள். பொன்னம்மாள் உலர்ந்த உமிக் குவியலை ஈச்சம் துடைப்பத்தால் கூட்டி ஓரமாக வைத்தார்; புடைத்துத் தேர்ந்த வெள்ளை நெல்மணிகளை மண்பானையில் நிரப்பினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.