குறள் 1191Kural 1191
தாம் விரும்பும் காதலரால் தாமும் அதேபோல விரும்பிப் போற்றப்படும் நல்ல பேற்றினைப் பெற்ற பெண்கள், காதல் வாழ்க்கையின் பயனாகிய கொட்டையோ கடினமான விதையோ இல்லாத தித்திக்கும் கனியைப் பெற்றவர் ஆவார்கள்!
• தாம் வீழ்வார் = தாம் விரும்பும் காதலரால்,
• தம் வீழப் பெற்றவர் = தாமும் அதேபோலத் திரும்ப விரும்பப்படும் பேற்றினைப் பெற்ற பெண்கள்;
• காமத்துக் காழ் இல் கனி = காதல் இன்பம் என்னும் கொட்டையோ விதையோ இல்லாத சுவையான பழத்தைப்,
• பெற்றாரே = முழுமையாகப் பெற்றவர் ஆவார்கள்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தமக்கை மரகதமும் இளம் அமுதாவும்
மலைக் குடிலில் காட்டுத் தேன்கூட்டிலிருந்து வடித்த தேனைப் பானைகளில் நிரப்பிக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் அமுதா, தொலைதூரப் பயணத்தில் இருக்கும் தன் கணவனின் நினைவால் கண்களில் நீர் மல்க நின்றாள். தேன் வடியும் மூங்கில் குழாயைப் பலகையில் வைத்த அமுதா, காதல் இன்பம் பேரின்பமானது என்று தேற்றிய மூத்த தமக்கை மரகதத்திடம் தன் நெஞ்சத்து ஏக்கத்தைக் கூறினாள். "அக்கா, தாம் விரும்பும் காதலரால் தாமும் அதேபோல விரும்பிப் போற்றப்படும் நல்ல பேற்றினைப் பெற்ற பெண்கள், காதல் வாழ்க்கையின் பயனாகிய கொட்டையோ கடினமான விதையோ இல்லாத தித்திக்கும் கனியைப் பெற்றவர் ஆவார்கள் (தாம்வீழ்வார் தம்வீழப் பெற்றவர் பெற்றாரே காமத்துக் காழில் கனி)! ஆனால் ஒருதலைத் தவிப்பில் வாழ்பவருக்கு அது தீராத வேதனையாகவே இருக்கிறது" என்று கூறினாள். மரகதம் தூய தேனை மெல்லிய துணியால் வடிகட்டி மண்பானையில் ஊற்றினார்; பானையின் வாயைச் சணல் துணியால் மூடி இறுக்கிக் கட்டினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1192Kural 1192
தம்மை உயிராக விரும்பும் காதலிக்கு, அவளன்றி வாழ முடியாத காதலன் உரிய பருவத்தில் வந்து காட்டும் பேரன்பானது, உலகில் உயிர் வாழும் மக்களுக்கு வானத்து மேகங்கள் தக்க காலத்தில் மழையைப் பொழிந்து காப்பதைப் போன்றதாகும்!
• வீழ்வார்க்கு = தம்மை உயிராக விரும்பும் காதலிக்கு,
• வீழ்வார் அளிக்கும் அளி = அவளன்றி வாழ முடியாத காதலன் உரிய காலத்தில் வந்து செய்யும் பேரன்பானது;
• வாழ்வார்க்கு = உலகத்தில் உயிர் வாழும் மக்களுக்கு,
• வானம் பயந்தற்று = மேகம் தக்க பருவத்தில் மழையைப் பொழிந்து காப்பதைப் போன்றதாகும்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய அத்தை தையல்நாயகியும் இளம் கயல்விழியும்
நன்செய் வயலில் சேற்றில் நின்றபடி பச்சை நெல் நாற்றுகளைப் பிடுங்கிக் கட்டுக் கட்டிக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் கயல்விழி, வெளியூர் சென்றுள்ள கணவனின் வருகையை எதிர்பார்த்து வழியையே நோக்கினாள். நாற்றுக் கற்றையைக் கையில் ஏந்திய கயல்விழி, வானத்து மேகங்களைப் பார்த்தபடி நின்ற முதிய அத்தை தையல்நாயகியிடம் தன் நெஞ்சத்துத் தவிப்பைக் கூறினாள். "அத்தை, தம்மை உயிராக விரும்பும் காதலிக்கு, அவளன்றி வாழ முடியாத காதலன் உரிய பருவத்தில் வந்து காட்டும் பேரன்பானது, உலகில் உயிர் வாழும் மக்களுக்கு வானத்து மேகங்கள் தக்க காலத்தில் மழையைப் பொழிந்து காப்பதைப் போன்றதாகும் (வாழ்வார்க்கு வானம் பயந்தற்றால் வீழ்வார்க்கு வீழ்வார் அளிக்கும் அளி)!" என்று கூறினாள். தையல்நாயகி நெல் நாற்றுக் கட்டுகளை வைக்கோல் பிரியால் சுற்றிக் கட்டினார்; கட்டிய நாற்றுக் கற்றைகளை வயல் வாய்க்கால் நீரில் மிதக்கவிட்டார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1193Kural 1193
தாம் விரும்பும் காதலனால் தானும் அதேபோல மனதார விரும்பப்படும் பெண்ணுக்கே, 'காதலர் பிரிந்திருந்தாலும் விரைந்து வந்து நம்மைச் சேர்வார்; நாம் அவருடன் இன்புற்று வாழ்வோம்' என்ற நன்னம்பிக்கையும் பெருமிதமும் உரியதாகும்!
• வீழுநர் வீழப் படுவார்க்கு = தாம் விரும்பும் காதலனால் தானும் முழுமையாக விரும்பப்படும் பெண்ணுக்கே;
• வாழுநம் என்னும் செருக்கு அமையுமே = 'காதலர் பிரிந்தாலும் விரைந்து வந்து நம்மை ஆட்கொள்வார், நாம் அவருடன் இன்புற்று வாழ்வோம்' என்ற பெருமிதமும் நம்பிக்கையும் உரியதாகும்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தோழி செண்பகமும் இளம் வாசுகியும்
பட்டு நெசவுக் கூடத்தில் தறியின் பாவில் மர நாடாவைச் செலுத்திச் சிவப்புப் பட்டுச் சேலையை நெய்து கொண்டிருந்த இளம் பெண் வாசுகி, பிரிந்து வாழும் தன் கணவனின் நினைவால் பெருமூச்சு விட்டாள். நாடாவை மரப் பலகையில் நிறுத்திய வாசுகி, கணவர் விரைந்து வருவார் என்று பெருமிதத்தோடு இருக்கச் சொன்ன மூத்த தோழி செண்பகத்திடம் தன் நெஞ்சத்து ஐயத்தைக் கூறினாள். "தோழி, தாம் விரும்பும் காதலனால் தானும் அதேபோல மனதார விரும்பப்படும் பெண்ணுக்கே, 'காதலர் பிரிந்திருந்தாலும் விரைந்து வந்து நம்மைச் சேர்வார்; நாம் அவருடன் இன்புற்று வாழ்வோம்' என்ற நன்னம்பிக்கையும் பெருமிதமும் உரியதாகும் (வீழுநர் வீழப் படுவார்க்கு அமையுமே வாழுநம் என்னும் செருக்கு)!" என்று கூறினாள். செண்பகம் கனத்த மரப் பண்ணையை முன்னும் பின்னும் இழுத்து இழைகளை இறுக்கினார்; நெய்து முடிந்த சிவப்புப் பட்டின் பகுதியை அடி மர உருளையில் சுற்றினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1194Kural 1194
தாம் விரும்புகின்ற காதலனால் தாமும் அவ்வாறே அன்பு செய்யப்பட்டு விரும்பப்படாத நிலையில் ஒரு பெண் இருப்பாளானால், அவள் உலகத்து மற்ற மனிதர்களால் எத்துணை போற்றப்பட்டாலும் நல்வினைப் பேறு இல்லாத துரதிஷ்டசாலியே ஆவாள்!
• தாம் வீழ்வார் = தாம் விரும்புகின்ற காதலனால்,
• வீழப் படாஅர் எனின் = தாமும் அவ்வாறே விரும்பப்படாத நிலையில் இருப்பாராயின்;
• வீழப் படுவார் = மற்ற உலகத்து மனிதர்களால் எத்துணை போற்றப்பட்டு விரும்பப்படுபவராயினும்,
• கெழீஇயிலர் = அவர் நல்வினை இல்லாத துரதிஷ்டசாலிகளே ஆவர்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தமக்கை வடிவுக்கரசியும் இளம் மலர்க்கொடியும்
வார்ப்புப் பட்டறையில் வெண்கல விளக்குகளுக்கான மெழுகு உருவங்களை மரக் குச்சியால் செதுக்கிக் கொண்டிருந்த இளம் கைவினைப் பெண் மலர்க்கொடி, தன் கணவனின் அன்பைப் பெறாத ஏக்கத்தில் கண்கள் பனிக்க நின்றாள். மெழுகு செதுக்கும் கருவியைப் பலகையில் வைத்த மலர்க்கொடி, ஊரார் அனைவரும் உன் நற்குணத்தைப் போற்றுகின்றனர் என்று தேற்றிய மூத்த தமக்கை வடிவுக்கரசியிடம் தன் நெஞ்சத்துத் துயரைக் கூறினாள். "அக்கா, தாம் விரும்புகின்ற காதலனால் தாமும் அவ்வாறே அன்பு செய்யப்பட்டு விரும்பப்படாத நிலையில் ஒரு பெண் இருப்பாளானால், அவள் உலகத்து மற்ற மனிதர்களால் எத்துணை போற்றப்பட்டாலும் நல்வினைப் பேறு இல்லாத துரதிஷ்டசாலியே ஆவாள் (வீழப் படுவார் கெழீஇயிலர் தாம்வீழ்வார் வீழப் படாஅர் எனின்)!" என்று கூறினாள். வடிவுக்கரசி மெழுகு விளக்கின் மேல் மெல்லிய களிமண் பூச்சைத் தூரிகையால் தடவினார்; உலர வைக்க வேண்டிய வார்ப்பு அச்சுகளை மணல் மேட்டின் மேல் பக்குவமாக வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1195Kural 1195
நாம் முழு நெஞ்சோடு விரும்பி அன்பு செலுத்திய காதலர், தாமும் அதேபோல நம்மிடம் அன்பு பாராட்டாத போது, வெறும் ஒருதலைக் காதலால் நமக்கு என்ன இன்பமும் ஆறுதலும் கிடைத்துவிடப் போகிறது?
• நாம் காதல் கொண்டார் = நாம் முழு நெஞ்சோடு விரும்பி அன்பு செய்த காதலர்,
• தாம் காதல் கொள்ளாக் கடை = தாமும் அவ்வாறே நம்மிடம் அன்பு பாராட்டாத போது;
• நமக்கு எவன் செய்பவோ = அவரால் நமக்கு என்ன இன்பமும் நன்மையும் கிடைத்துவிடப் போகிறது?
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தோழி மீனாட்சியும் இளம் நற்சோணையும்
முத்து மண்டபத்தில் கரிய கம்பளத்தின் மேல் கடல் முத்துக்களை அளவின்படி தரம் பிரித்துக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் நற்சோணை, தன் மீது அன்பில்லாத கணவனின் பிரிவை நினைத்து உருகி நின்றாள். முத்து சல்லடையைத் தட்டில் வைத்த நற்சோணை, உன் பேரன்பே உனக்குத் துணை நிற்கும் என்று கூறிய மூத்த தோழி மீனாட்சியிடம் தன் நெஞ்சத்து ஏக்கத்தைக் கூறினாள். "தோழி, நாம் முழு நெஞ்சோடு விரும்பி அன்பு செலுத்திய காதலர், தாமும் அதேபோல நம்மிடம் அன்பு பாராட்டாத போது, வெறும் ஒருதலைக் காதலால் நமக்கு என்ன இன்பமும் ஆறுதலும் கிடைத்துவிடப் போகிறது (நாம்காதல் கொண்டார் நமக்கெவன் செய்பவோ தாம்காதல் கொள்ளாக் கடை)!" என்று கூறினாள். மீனாட்சி வெண்மையான உருண்டை முத்துக்களைச் செப்புச் சல்லடையால் சலித்து எடுத்தார்; தரம் பிரித்த சிறந்த முத்துக்களை வெல்வெட் பையில் நிரப்பி வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1196Kural 1196
காதல் என்பது இருவரில் ஒரு பக்கத்தில் மட்டுமே தனித்து இருப்பது பெருந்துன்பத்தைத் தருவதாகும்; காவடித் தண்டின் இரு பக்கச் சுமைகளும் சமமாக இருப்பதைப் போல, காதலர்கள் இருவரிடத்திலும் சமமாகப் பொங்குவதே இனிமையானதாகும்!
• காமம் ஒருதலையான் இன்னாது = காதல் என்பது இருவரில் ஒரு பக்கத்தில் மட்டுமே இருப்பது துன்பத்தைத் தருவதாகும்;
• காப் போல = காவடித்தண்டின் இரு பக்கச் சுமைகளும் சமமாக இருப்பதைப் போல,
• இருதலையானும் இனிது = காதலன் காதலி ஆகிய இருவரிடத்திலும் சமமாக அமைவதே இன்பம் தருவதாகும்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தோழி சிவகாமியும் இளம் பொன்னழகியும்
மலைப் பாதையில் மஞ்சள் கிழங்குகளை இருபுறமும் கூடைகளில் தாங்கிய காவடித் தண்டைச் சுமந்து இறங்கிக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் பொன்னழகி, தன் தனிமைத் துயரம் தாங்காமல் பாறையின் ஓரத்தில் அமர்ந்து பெருமூச்சு விட்டாள். காவடித் தண்டை நிலத்தில் இறக்கி வைத்த பொன்னழகி, பாரத்தைச் சமமாகச் சுமக்க வேண்டும் என்று உதவிய மூத்த தோழி சிவகாமியிடம் தன் நெஞ்சத்துத் தவிப்பைக் கூறினாள். "தோழி, காதல் என்பது இருவரில் ஒரு பக்கத்தில் மட்டுமே தனித்து இருப்பது பெருந்துன்பத்தைத் தருவதாகும்; காவடித் தண்டின் இரு பக்கச் சுமைகளும் சமமாக இருப்பதைப் போல, காதலர்கள் இருவரிடத்திலும் சமமாகப் பொங்குவதே இனிமையானதாகும் (ஒருதலையான் இன்னாது காமம்காப் போல இருதலை யானும் இனிது)!" என்று கூறினாள். சிவகாமி மரக் காவடியின் இருபுறமும் கட்டப்பட்ட சணல் கயிறுகளைச் சரி செய்தார்; மஞ்சள் கூடைகளைப் பாறைத் திண்டின் மேல் நிலையாக நிறுத்தினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1197Kural 1197
காதலர்கள் இருவரிடமும் சமமாக நிற்காமல், என் ஒருத்தி மேல் மட்டுமே நின்று அம்பு தொடுக்கும் இந்தக் காமக் கடவுள், என் மேனியில் படரும் பசலைத் துன்பத்தையும் நெஞ்சத்துத் தீராத துயரத்தையும் கண்ணாரப் பார்க்க மாட்டானோ?
• காமன் ஒருவர்கண் நின்று ஒழுகுவான் = காதலர்கள் இருவரிடமும் சமமாக நிற்காமல், என் ஒருத்தி மேல் மட்டுமே நின்று போர் தொடுக்கும் இந்தக் காமக் கடவுள்;
• பருவரலும் பைதலும் காணான்கொல் = என் மேனியில் படரும் பசலைத் துன்பத்தையும் நெஞ்சத்துத் துயரத்தையும் கண்ணாரக் காண மாட்டானோ?
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய அத்தை பொன்னம்மாளும் இளம் கார்த்திகாவும்
மண்பாண்டக் கூடத்தில் களிமண் உருண்டைகளை இரும்பு ஊசியால் துளையிட்டுச் சுடுமண் மணிகளாகச் செய்து கொண்டிருந்த இளம் பெண் கார்த்திகா, இரவெல்லாம் தூங்காமல் கண்களில் சோர்வும் மேனியில் பசலையும் படர நின்றாள். துளை போடும் கம்பியைப் பலகையில் வைத்த கார்த்திகா, உன் தனிமைத் துயரம் ஏன் இவ்வளவு தீவிரமாக இருக்கிறது என்று கேட்ட முதிய அத்தை பொன்னம்மாளிடம் தன் ஆதங்கத்தைக் கூறினாள். "அத்தை, காதலர்கள் இருவரிடமும் சமமாக நிற்காமல், என் ஒருத்தி மேல் மட்டுமே நின்று அம்பு தொடுக்கும் இந்தக் காமக் கடவுள், என் மேனியில் படரும் பசலைத் துன்பத்தையும் நெஞ்சத்துத் தீராத துயரத்தையும் கண்ணாரப் பார்க்க மாட்டானோ (பருவரலும் பைதலும் காணான்கொல் காமன் ஒருவர்கண் நின்றொழுகு வான்)!" என்று கூறினாள். பொன்னம்மாள் துளையிட்ட சுடுமண் மணிகளை நாணல் குச்சியில் வரிசையாகக் கோர்த்தார்; உலர வைக்கும் மணிக் குச்சிகளை மரச் சட்டத்தின் மேல் பக்குவமாக வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1198Kural 1198
தாம் உயிராக விரும்பும் காதலரிடமிருந்து ஓர் இனிய ஆறுதல் சொல்லைக் கூடப் பெறாமல், இந்த உலகில் இன்னும் உயிரைத் தாங்கிக் கொண்டு வாழ்கின்ற எங்களைப் போன்ற பெண்களைப் போலக் கல்நெஞ்சம் கொண்டவர்கள் வேறு எவரும் இல்லை!
• வீழ்வாரின் = தாம் உயிராக விரும்பும் காதலரிடமிருந்து,
• இன்சொல் பெறாஅது = ஓர் இனிய ஆறுதல் சொல்லைக் கூடத் தூது வழியாகப் பெறாமல்;
• உலகத்து வாழ்வாரின் = உலகத்தில் இன்னும் உயிரோடு வாழ்கின்ற எங்களைப் போன்ற பெண்களைப் போல,
• வன்கணார் இல் = கல்நெஞ்சம் கொண்ட கொடியவர்கள் வேறு எவரும் இல்லை!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தமக்கை அங்கம்மாளும் இளம் இளம்பிறையும்
நூற்புக் கூடத்தில் மர இராட்டினத்தைச் சுழற்றி வெண்மையான பஞ்சு நூலை நூற்றுக்கொண்டிருந்த இளம் பெண் இளம்பிறை, பிரிந்து சென்ற கணவனிடமிருந்து ஒரு சிறு தூதுச் செய்தியும் வராத துயரால் கண்களில் நீர் வழிய நின்றாள். இராட்டினக் கைப்பிடியை நிறுத்திய இளம்பிறை, உன் பொறுமை பெரியது என்று ஆற்றுப்படுத்திய மூத்த தமக்கை அங்கம்மாளிடம் தன் நெஞ்சத்தைக் கடிந்துகொண்டாள். "அக்கா, தாம் உயிராக விரும்பும் காதலரிடமிருந்து ஓர் இனிய ஆறுதல் சொல்லைக் கூடப் பெறாமல், இந்த உலகில் இன்னும் உயிரைத் தாங்கிக் கொண்டு வாழ்கின்ற எங்களைப் போன்ற பெண்களைப் போலக் கல்நெஞ்சம் கொண்டவர்கள் வேறு எவரும் இல்லை (வீழ்வாரின் இன்சொல் பெறாஅது உலகத்து வாழ்வாரின் வன்கணார் இல்)!" என்று கூறினாள். அங்கம்மாள் நூல் நிரம்பிய மரக் கதிரை இராட்டினத்தின் அச்சிலிருந்து கழற்றினார்; வெண்மையான பஞ்சு நூலை நூல் சுற்றும் மரச் சட்டத்தில் சுற்றினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1199Kural 1199
நான் உயிராக விரும்பிய காதலர் என்னிடம் திரும்பி வந்து அன்பு பாராட்ட மாட்டார் என்றாலும், அவரைப் பற்றிய ஏதேனும் ஒரு சிறிய செய்தியோ புகழ்ச் சொல்லோ நம் காதில் விழுந்தால், அது என் செவிகளுக்கு மிகுந்த இன்பத்தைத் தரும்!
• நசைஇயார் நல்கார் எனினும் = நான் விரும்பிய காதலர் என்னிடம் மீண்டும் வந்து அன்பு செய்ய மாட்டார் என்றாலும்;
• அவர்மாட்டு இசையும் = அவரைப் பற்றிய ஏதேனும் ஒரு செய்தி அல்லது புகழ்ச் சொல் வந்தாலும்,
• செவிக்கு இனிய = அது என் காதுகளுக்குக் கேட்கும் போது மிகுந்த இன்பத்தைத் தரும்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தோழி மரகதவல்லியும் இளம் அமுதவல்லியும்
பூ மண்டபத்தில் இளஞ்சிவப்புத் தாமரை மொட்டுகளை வாழை நாரில் மாலையாகத் தொடுத்துக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் அமுதவல்லி, வெளியூர் வணிகர்கள் தன் கணவரின் நகரத்தைப் பற்றிப் பேசுவதைக் கூர்ந்து கேட்டாள். தாமரை மாலையை மடியில் வைத்த அமுதவல்லி, அவர் திரும்பி வராதபோது எதற்காக அவர் செய்தியைக் கேட்கிறாய் என்று வினவிய மூத்த தோழி மரகதவல்லியிடம் தன் உள்ளத்து நெகிழ்வைக் கூறினாள். "தோழி, நான் உயிராக விரும்பிய காதலர் என்னிடம் திரும்பி வந்து அன்பு பாராட்ட மாட்டார் என்றாலும், அவரைப் பற்றிய ஏதேனும் ஒரு சிறிய செய்தியோ புகழ்ச் சொல்லோ நம் காதில் விழுந்தால், அது என் செவிகளுக்கு மிகுந்த இன்பத்தைத் தரும் (நசைஇயார் நல்கார் எனினும் அவர்மாட்டு இசையும் இனிய செவிக்கு)!" என்று கூறினாள். மரகதவல்லி தொடுத்து முடித்த தாமரை மாலையின் நுனியை வாழை நாரால் முடிச்சிட்டார்; மலர்த் தட்டின் மேல் குளிர்ந்த கிணற்று நீரைத் தெளித்துப் பூக்களைப் புத்துணர்ச்சியாக்கினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1200Kural 1200
என் நெஞ்சமே! நீ வாழ்வாயாக! உன் மீது அன்பில்லாத காதலரிடம் போய் உன் தீராத பெருந்துன்பத்தைச் சொல்லி முறையிடத் துடிக்கிறாயே; அந்த முடியாத காரியத்தை விடுத்து, உனக்குத் துன்பம் தரும் இந்தக் கடலை மண்ணிட்டுத் தூர்க்க முயற்சி செய், அது இதைவிட எளிதான செயலாகும்!
• நெஞ்சு வாழிய = என் நெஞ்சமே! நீ வாழ்வாயாக!
• உறார்க்கு = உன் மீது சிறிதும் அன்பு இல்லாத காதலரிடம்,
• உறுநோய் உரைப்பாய் = உன் அளப்பரிய பெருந்துன்பத்தை முறையிட நினைக்கின்றாயே;
• கடலைச் செறாய் = அந்த முடியாத காரியத்தை விட்டுவிட்டு, உனக்குத் துயரம் தரும் இந்தக் கடலை மண்ணிட்டுத் தூர்க்க முயற்சி செய், அது இதைவிட எளிதாக முடியும்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தோழி பொன்னம்மாளும் இளம் வள்ளியும்
உப்பள வரப்பில் மரப் பலகையால் வெண்மையான உப்பை வாரி அடுக்கிக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் வள்ளி, அலைகடலின் இரைச்சலைக் கேட்டபடி தன் மீது அன்பில்லாத கணவனை நினைத்துக் கண்ணீர் உகுத்தாள். உப்பு வாரும் பலகையை வரப்பில் நிறுத்திய வள்ளி, கடலையே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த தன் மனத்தைக் கடிந்து மூத்த தோழி பொன்னம்மாளிடம் கூறினாள். "தோழி, என் நெஞ்சமே! நீ வாழ்வாயாக! உன் மீது அன்பில்லாத காதலரிடம் போய் உன் தீராத பெருந்துன்பத்தைச் சொல்லி முறையிடத் துடிக்கிறாயே; அந்த முடியாத காரியத்தை விடுத்து, உனக்குத் துன்பம் தரும் இந்தக் கடலை மண்ணிட்டுத் தூர்க்க முயற்சி செய், அது இதைவிட எளிதான செயலாகும் (உறாஅர்க்கு உறுநோய் உரைப்பாய் கடலைச் செறாஅஅய் வாழிய நெஞ்சு)!" என்று கூறினாள். பொன்னம்மாள் மரத்தாலான உப்பு வாரிப் பலகையை வரப்பின் மேட்டில் சாய்த்து வைத்தார்; உப்புக் கூடைகளை உப்பளப் பாத்தியின் கரையில் வரிசையாக அடுக்கினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.