திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1196

மலைப் பாதையில் மஞ்சள் கிழங்குகளை இருபுறமும் கூடைகளில் தாங்கிய காவடித் தண்டைச் சுமந்து இறங்கிக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் பொன்னழகி, தன் தனிமைத் துயரம் தாங்காமல் பாறையின் ஓரத்தில் அமர்ந்து பெருமூச்சு விட்டாள். காவடித் தண்டை நிலத்தில் இறக்கி வைத்த பொன்னழகி, பாரத்தைச் சமமாகச் சுமக்க வேண்டும் என்று உதவிய மூத்த தோழி சிவகாமியிடம் தன் நெஞ்சத்துத் தவிப்பைக் கூறினாள். "தோழி, காதல் என்பது இருவரில் ஒரு பக்கத்தில் மட்டுமே தனித்து இருப்பது பெருந்துன்பத்தைத் தருவதாகும்; காவடித் தண்டின் இரு பக்கச் சுமைகளும் சமமாக இருப்பதைப் போல, காதலர்கள் இருவரிடத்திலும் சமமாகப் பொங்குவதே இனிமையானதாகும் (ஒருதலையான் இன்னாது காமம்காப் போல இருதலை யானும் இனிது)!" என்று கூறினாள். சிவகாமி மரக் காவடியின் இருபுறமும் கட்டப்பட்ட சணல் கயிறுகளைச் சரி செய்தார்; மஞ்சள் கூடைகளைப் பாறைத் திண்டின் மேல் நிலையாக நிறுத்தினார்.

Carrying a wooden shoulder yoke balanced with twin wicker crates of freshly dug turmeric down a rugged mountain trail, young worker Ponnalagi rested by a granite outcrop, weeping over the crushing weight of her solitary yearning. Setting the heavy wooden carrying pole upon the ground, Ponnalagi looked at her elder companion, Sivakami, who was helping adjust the load, and spoke from her aching heart: "My friend, love borne on one side alone is an unbearable agony; just like a shoulder yoke whose burden can only be carried easily when balanced equally on both ends, love is truly sweet and joyful only when shared mutually by both partners (ஒருதலையான் இன்னாது காமம்காப் போல இருதலை யானும் இனிது)!" Sivakami adjusted the hemp cords looped around the notched ends of the wooden shoulder yoke. Steadying the filled turmeric baskets securely against the stone ledge, she secured the ropes.