திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1195

முத்து மண்டபத்தில் கரிய கம்பளத்தின் மேல் கடல் முத்துக்களை அளவின்படி தரம் பிரித்துக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் நற்சோணை, தன் மீது அன்பில்லாத கணவனின் பிரிவை நினைத்து உருகி நின்றாள். முத்து சல்லடையைத் தட்டில் வைத்த நற்சோணை, உன் பேரன்பே உனக்குத் துணை நிற்கும் என்று கூறிய மூத்த தோழி மீனாட்சியிடம் தன் நெஞ்சத்து ஏக்கத்தைக் கூறினாள். "தோழி, நாம் முழு நெஞ்சோடு விரும்பி அன்பு செலுத்திய காதலர், தாமும் அதேபோல நம்மிடம் அன்பு பாராட்டாத போது, வெறும் ஒருதலைக் காதலால் நமக்கு என்ன இன்பமும் ஆறுதலும் கிடைத்துவிடப் போகிறது (நாம்காதல் கொண்டார் நமக்கெவன் செய்பவோ தாம்காதல் கொள்ளாக் கடை)!" என்று கூறினாள். மீனாட்சி வெண்மையான உருண்டை முத்துக்களைச் செப்புச் சல்லடையால் சலித்து எடுத்தார்; தரம் பிரித்த சிறந்த முத்துக்களை வெல்வெட் பையில் நிரப்பி வைத்தார்.

Sorting luminous natural sea-pearls by size over a dark velvet cloth in the coastal pearl pavilion, young maiden Narchonai stood heartbroken, grieving over her husband's unfeeling absence. Resting her brass grading sieve upon the velvet tray, Narchonai questioned the hollow comfort offered by her elder companion, Meenakshi: "My friend, when the very man whom we love with all our heart and soul fails to return that affection with equal devotion, what joy or solace can he ever bestow upon our lives (நாம்காதல் கொண்டார் நமக்கெவன் செய்பவோ தாம்காதல் கொள்ளாக் கடை)!" Meenakshi sifted the smooth, spherical white pearls through a fine copper sieve. Pouring the graded gemstones into a soft velvet drawstring pouch, she tied the cords.