திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1192

நன்செய் வயலில் சேற்றில் நின்றபடி பச்சை நெல் நாற்றுகளைப் பிடுங்கிக் கட்டுக் கட்டிக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் கயல்விழி, வெளியூர் சென்றுள்ள கணவனின் வருகையை எதிர்பார்த்து வழியையே நோக்கினாள். நாற்றுக் கற்றையைக் கையில் ஏந்திய கயல்விழி, வானத்து மேகங்களைப் பார்த்தபடி நின்ற முதிய அத்தை தையல்நாயகியிடம் தன் நெஞ்சத்துத் தவிப்பைக் கூறினாள். "அத்தை, தம்மை உயிராக விரும்பும் காதலிக்கு, அவளன்றி வாழ முடியாத காதலன் உரிய பருவத்தில் வந்து காட்டும் பேரன்பானது, உலகில் உயிர் வாழும் மக்களுக்கு வானத்து மேகங்கள் தக்க காலத்தில் மழையைப் பொழிந்து காப்பதைப் போன்றதாகும் (வாழ்வார்க்கு வானம் பயந்தற்றால் வீழ்வார்க்கு வீழ்வார் அளிக்கும் அளி)!" என்று கூறினாள். தையல்நாயகி நெல் நாற்றுக் கட்டுகளை வைக்கோல் பிரியால் சுற்றிக் கட்டினார்; கட்டிய நாற்றுக் கற்றைகளை வயல் வாய்க்கால் நீரில் மிதக்கவிட்டார்.

Standing in the muddy waters of the irrigated paddy field to bundle green seedlings, young farmer maiden Kayalvizhi kept gazing toward the distant village path, awaiting the return of her absent husband. Holding a fresh clump of green seedlings in her hands, Kayalvizhi spoke of her deepest yearning to her elder aunt, Thaiyalnayagi, who had turned her eyes toward the distant clouds: "Aunt, for a devoted woman who breathes only for her beloved, the timely love and presence showered upon her by her husband is like the seasonal rains pouring from heaven to sustain all living creatures on earth (வாழ்வார்க்கு வானம் பயந்தற்றால் வீழ்வார்க்கு வீழ்வார் அளிக்கும் அளி)!" Thaiyalnayagi tied the green paddy seedlings firmly using soaked straw twine. Floating the bundled sheaves along the flooded irrigation canal, she gathered the remaining shoots.