திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1191

மலைக் குடிலில் காட்டுத் தேன்கூட்டிலிருந்து வடித்த தேனைப் பானைகளில் நிரப்பிக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் அமுதா, தொலைதூரப் பயணத்தில் இருக்கும் தன் கணவனின் நினைவால் கண்களில் நீர் மல்க நின்றாள். தேன் வடியும் மூங்கில் குழாயைப் பலகையில் வைத்த அமுதா, காதல் இன்பம் பேரின்பமானது என்று தேற்றிய மூத்த தமக்கை மரகதத்திடம் தன் நெஞ்சத்து ஏக்கத்தைக் கூறினாள். "அக்கா, தாம் விரும்பும் காதலரால் தாமும் அதேபோல விரும்பிப் போற்றப்படும் நல்ல பேற்றினைப் பெற்ற பெண்கள், காதல் வாழ்க்கையின் பயனாகிய கொட்டையோ கடினமான விதையோ இல்லாத தித்திக்கும் கனியைப் பெற்றவர் ஆவார்கள் (தாம்வீழ்வார் தம்வீழப் பெற்றவர் பெற்றாரே காமத்துக் காழில் கனி)! ஆனால் ஒருதலைத் தவிப்பில் வாழ்பவருக்கு அது தீராத வேதனையாகவே இருக்கிறது" என்று கூறினாள். மரகதம் தூய தேனை மெல்லிய துணியால் வடிகட்டி மண்பானையில் ஊற்றினார்; பானையின் வாயைச் சணல் துணியால் மூடி இறுக்கிக் கட்டினார்.

Filtering raw forest honey from wild combs into earthenware jars at the hillside cottage, young harvester Amudha stood with glistening eyes, aching for her husband who was away on a long trading journey. Resting her bamboo honey funnel upon the bench, Amudha spoke of the true essence of love to her elder sister, Maragatham, who was offering comforting words: "Sister, those blessed women who are loved back with equal tenderness by the very men they adore have truly obtained the seedless, luscious fruit of love's sweetest joy (தாம்வீழ்வார் தம்வீழப் பெற்றவர் பெற்றாரே காமத்துக் காழில் கனி)! But for those who pine alone in unreciprocated absence, love is a relentless fire." Maragatham strained the golden forest honey through a fine linen cloth into a glazed terracotta urn. Covering the mouth of the vessel with a hemp cloth, she bound it securely with twine.