குறள் 1111Kural 1111
அனிச்ச மலரே, நீ வாழ்வாயாக! உலகத்து மலர்களிலேயே மிகவும் மென்மையான இயல்பு கொண்டவளாக நீ இருக்கிறாய் என்பது உண்மையே; ஆயினும் என் அன்புக் காதலியோ உன்னை விடவும் மிக மெல்லிய மென்மையானவள்!
• அனிச்சமே வாழி = அனிச்ச மலரே, நீ நீடூழி வாழ்வாயாக!
• நன்னீரை = உலக மலர்களிலேயே மிகுந்த மென்மைத் தன்மை கொண்ட நல்ல இயல்புடையவளாக நீ இருக்கின்றாய்;
• நின்னினும் = ஆயினும், உன்னைக் காட்டிலும்;
• யாம் வீழ்பவள் = எம்மால் உயிரென விரும்பப்படும் என் காதலி,
• மென்னீரள் = இன்னும் மிக மென்மையான மெல்லிய இயல்புடையவள் ஆவாள்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய மலர் கலைஞர் பொன்னம்பலமும் இளம் இளஞ்சேரலும்
அதிகாலை நந்தவனத்தில் பனி படர்ந்த அனிச்ச மலர்களை மூச்சுக்காற்றுப் பட்டாலே வாடிவிடும் என்பதால் விரல்களின் நுனியால் மிக மென்மையாகப் பறித்துக் கொண்டிருந்த இளம் மலர்க் கலைஞர் இளஞ்சேரல், தன் அன்புக் காதலியின் மெல்லிய இயல்பை எண்ணி வியந்தான். மலர்த் தட்டைக் கையில் ஏந்திய இளஞ்சேரல், தன் ஆசான் முதிய பொன்னம்பலத்திடம் தன் நெஞ்சத்து உணர்வை உரைத்தான். "ஆசானே, அனிச்ச மலரே, நீ வாழ்வாயாக! உலகத்து மலர்களிலேயே மிகவும் மென்மையான இயல்பு கொண்டவளாக நீ இருக்கிறாய் என்பது உண்மையே; ஆயினும் என் அன்புக் காதலியோ உன்னை விடவும் மிக மெல்லிய மென்மையானவள் (நன்னீரை வாழி அனிச்சமே நின்னினும் மென்னீரள் யாம்வீழ் பவள்)!" என்று கூறினான். பொன்னம்பலம் வெண்கலக் கிண்ணத்திலிருந்து நறுமணத் தண்ணீரைத் தொடுத்து வைக்கப்பட்டிருந்த வெண்மலர் மாலையின் மீது மெதுவாகத் தெளித்தார்; நாணல் தட்டிலிருந்த மலர்களை எடுத்து நிழலில் வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1112Kural 1112
என் நெஞ்சமே! நான் மட்டுமே கண்டு மகிழும் என் காதலியின் அழகிய கண்களுக்கு, ஊரில் உள்ள பலரும் எளிதாகப் பார்க்கும் மலர்கள் ஒப்பாகும் என்று நினைத்து, மலர்களைக் காணும் போதெல்லாம் நீ மயங்கி நிற்கிறாயே!
• நெஞ்சே = என் நெஞ்சமே!
• இவள் கண் = நான் மட்டுமே பார்த்து மகிழும் என் காதலியின் கண்களுக்கு,
• பலர்காணும் பூ ஒக்கும் என்று = ஊரில் உள்ள பலரும் எளிதாகப் பார்க்கின்ற மலர்கள் இணையாகும் என்று எண்ணி;
• மலர் காணின் = குவளை போன்ற மலர்களைக் காணும் போதெல்லாம்,
• மையாத்தி = நீ மயக்கம் கொண்டு மருளுகின்றாயே!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய குளத்துக் காவலர் சுந்தரமும் இளம் கதிரவனும்
ஊர்க் குளத்தில் படர்ந்திருந்த நீலக் குவளை மலர்களைப் படகில் இருந்து பறித்துக் கொண்டிருந்த இளம் காவலர் கதிரவன், மலர்களின் அழகைப் பார்த்த மாத்திரத்தில் தன் மனைவியின் மையெழுதிய விழிகளை நினைத்து மயங்கித் தன் கையில் இருந்த துடுப்பை நிறுத்தினான். கதிரவனின் நிலைகண்ட முதிய காவலர் சுந்தரம் மெல்ல நகைத்தார். கதிரவன் தன் நெஞ்சைக் கடிந்து அவரிடம் பேசினான். "பெரியவரே, என் நெஞ்சமே! நான் மட்டுமே கண்டு மகிழும் என் காதலியின் அழகிய கண்களுக்கு, ஊரில் உள்ள பலரும் எளிதாகப் பார்க்கும் மலர்கள் ஒப்பாகும் என்று நினைத்து, மலர்களைக் காணும் போதெல்லாம் நீ மயங்கி நிற்கிறாயே (மலர்காணின் மையாத்தி நெஞ்சே இவள்கண் பலர்காணும் பூவொக்கும் என்று)!" என்று தன் மனதையே கடிந்துகொண்டான். சுந்தரம் பறிக்கப்பட்ட நீலக் குவளை மலர்களை வாழை நாரால் கட்டினார்; மலர்க் கட்டுகளைத் தண்ணீர்த் தொட்டியில் நேராக நிறுத்தி வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1113Kural 1113
மூங்கில் போன்ற திரண்ட அழகிய தோள்களையுடைய என் காதலிக்கு மேனி மாந்தளிர் போன்றது; புன்னகைக்கும் பற்கள் முத்துக்கள் போன்றவை; உடல் மணம் நறுமண மலர் போன்றது; மையெழுதிய விழிகளோ கூரிய வேற்படையாகும்!
• வேய்த்தோளவட்கு = மூங்கில் போன்ற திரண்ட அழகிய தோள்களையுடைய என் காதலிக்கு;
• மேனி முறி = உடல் மேனி தளிரின் நிறமும் மென்மையும் கொண்டது;
• முறுவல் முத்தம் = அவளது புன்னகை சிந்தும் பற்கள் தூய முத்துக்களைப் போன்றவை;
• வெறி நாற்றம் = அவளது இயற்கை மணம் நறுமணப் பூக்களின் மணமாகும்;
• உண்கண் வேல் = மையூட்டிய அவளது கண்கள் கூரிய வேற்படையாகும்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய தலைமை ஓவியர் தர்மலிங்கமும் இளம் இளமாறனும்
மாளிகைச் சுவரில் பேரழகு வாய்ந்த மங்கையின் உருவத்தை வர்ணங்களால் வரைவதற்குத் தூரிகையைத் தயார் செய்துகொண்டிருந்த இளம் ஓவியர் இளமாறன், தன் அன்பு மனைவியின் வடிவழகில் இயற்கையின் அத்தனை வனப்புகளும் ஒன்று சேர்ந்திருப்பதை நினைத்துப் பூரித்தான். சுண்ணாம்புப் பலகையில் வர்ணங்களைச் சேர்த்த இளமாறன், தன் ஆசான் முதிய தர்மலிங்கத்திடம் தன் வர்ணனையை விவரித்தான். "ஆசானே, மூங்கில் போன்ற திரண்ட அழகிய தோள்களையுடைய என் காதலிக்கு மேனி மாந்தளிர் போன்றது; புன்னகைக்கும் பற்கள் முத்துக்கள் போன்றவை; உடல் மணம் நறுமண மலர் போன்றது; மையெழுதிய விழிகளோ கூரிய வேற்படையாகும் (முறிமேனி முத்தம் முறுவல் வெறிநாற்றம் வேலுண்கண் வேய்த்தோ ளவட்கு)!" என்று கூறினான். தர்மலிங்கம் அணில்வால் தூரிகையைக் கருங்கல் நீர்க் கிண்ணத்தில் கழுவினார்; தட்டையான சாணைக்கல்லில் செம்மண் தாதுவை அரைத்துப் புதிய வண்ணக் குழம்பைத் தயாரித்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1114Kural 1114
நீலக் குவளை மலர்களுக்குப் பார்க்கும் கண்கள் இருந்து, அவை என் காதலியைப் பார்க்க முடியுமானால், "இவளது அழகிய கண்களுக்கு நாம் இணையாக மாட்டோம்" என்று வெட்கப்பட்டுத் தலைகவிழ்ந்து நிலத்தைப் பார்க்கும்!
• குவளை காணின் = நீலக் குவளை மலர்களுக்குப் பார்க்கும் கண்கள் இருந்து, அவை என் காதலியைக் காண முடியுமானால்;
• மாணிழை கண் ஒவ்வேம் என்று = அழகிய நகைகளை அணிந்த இவளது கண்களுக்கு நாம் எவ்வகையிலும் இணையாக மாட்டோம் என்று எண்ணி,
• கவிழ்ந்து நிலன் நோக்கும் = நாணத்தால் தலைகவிழ்ந்து நிலத்தைப் பார்த்துக் கிடக்கும்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய இயற்கைச் சாயக் கலைஞர் கந்தசாமியும் இளம் மாணிக்கமும்
நீல நிறச் சாயம் எடுப்பதற்காகக் கூடைகளில் கொண்டுவரப்பட்ட நீலக் குவளை மலர்களைத் தொட்டியில் ஊறவைத்துக் கொண்டிருந்த இளம் சாயக் கலைஞர் மாணிக்கம், விரிந்த மலர்களின் அழகைக் கண்டு தன் அன்பு மனைவியின் கண்களோடு ஒப்பிட்டுப் பார்த்தான். கைகளில் படிந்த நீலச் சாயத்தைத் துடைத்த மாணிக்கம், தன் தந்தை முதிய கந்தசாமியிடம் தன் நெஞ்சத்து எண்ணத்தைக் கூறினான். "தந்தையே, நீலக் குவளை மலர்களுக்குப் பார்க்கும் கண்கள் இருந்து, அவை என் காதலியைப் பார்க்க முடியுமானால், 'இவளது அழகிய கண்களுக்கு நாம் இணையாக மாட்டோம்' என்று வெட்கப்பட்டுத் தலைகவிழ்ந்து நிலத்தைப் பார்க்கும் (காணின் குவளை கவிழ்ந்து நிலன்நோக்கும் மாணிழை கண்ணொவ்வேம் என்று)!" என்று வியந்தான். கந்தசாமி மரத் துடுப்பால் நீலச் சாயத் தொட்டியைக் கலக்கினார்; சாயத்தில் நனைக்கப்பட்ட பருத்தி நூல் சிட்டுகளை மூங்கில் கொம்பில் மாட்டி வெயிலில் உலர்த்தினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1115Kural 1115
தன் மெல்லிய உடலின் மென்மையை எண்ணிப் பாராமல், அனிச்ச மலர்களின் காம்புகளைக் கூடக் கிள்ளாமல் தலையில் சூடிவிட்டாள்; அந்தக் காம்பின் பாரம் தாங்காமல் துவளும் அவளது மெல்லிய இடை ஒடிந்து விடுமோ என்று என் நெஞ்சம் அஞ்சுகிறது!
• அனிச்சப்பூக் கால் களையாள் பெய்தாள் = தன் உடலின் மென்மையை உணராமல், அனிச்ச மலர்களின் காம்புகளை நீக்காமல் தலையில் சூடிவிட்டாள்;
• நுசுப்பிற்கு = அதனால் பாரம் தாங்காமல் துவண்டு வருந்தும் அவளது மெல்லிய இடைக்கு,
• நல்ல பறை படா = நல்ல மங்கலப் பறைகள் ஒலிக்காது (இடை ஒடிந்து விடுமோ என அஞ்சுகிறேன்).
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய அரசவை ஆய்வாளர் சதாசிவமும் இளம் நெடுமாறனும்
திருவிழாவிற்குச் செல்வதற்காகத் தன் மனைவி கூந்தலில் அனிச்ச மலர்களைச் சூடிய போது, அதன் மெல்லிய காம்புகளைக் கூடக் கிள்ளி எறியாமல் அப்படியே சூடிக்கொண்டதையும், அதனால் அவளது சிற்றிடை துவண்டு அசைந்ததையும் கண்ட இளம் அரசவை ஆய்வாளர் நெடுமாறன், அவளது உடலின் அதீத மென்மையை எண்ணிப் பதறினான். அணிகலன்களை எடைபோடும் தராசை ஓரமாக வைத்த நெடுமாறன், தன் ஆசான் முதிய சதாசிவத்திடம் தன் பரிவை வெளிப்படுத்தினான். "ஆசானே, தன் மெல்லிய உடலின் மென்மையை எண்ணிப் பாராமல், அனிச்ச மலர்களின் காம்புகளைக் கூடக் கிள்ளாமல் தலையில் சூடிவிட்டாள்; அந்தக் காம்பின் பாரம் தாங்காமல் துவளும் அவளது மெல்லிய இடை ஒடிந்து விடுமோ என்று என் நெஞ்சம் அஞ்சுகிறது (அனிச்சப்பூக் கால்களையாள் பெய்தாள் நுசுப்பிற்கு நல்ல படாஅ பறை)!" என்று கூறினான். சதாசிவம் பித்தளைத் தராசை வெல்வெட் விரித்த தட்டில் வைத்தார்; மரத்தால் செய்யப்பட்ட அணிகலன் பெட்டியின் மூடியைச் சாத்திப் பூட்டினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1116Kural 1116
வானில் உள்ள விண்மீன்கள், முழு நிலவு எது, என் காதலியின் முகம் எது என்று பிரித்தறிய முடியாமல் திகைத்து, வானத்தில் தாம் இருக்கும் இடத்தை விட்டு அங்கும் இங்கும் கலங்கித் திரிகின்றன!
• மீன் = வானத்தில் உள்ள விண்மீன்கள்;
• மதியும் மடந்தை முகனும் அறியா = முழுநிலவு எது, என் காதலியின் முகம் எது என்று இரண்டிற்கும் உள்ள வேறுபாட்டைப் பிரித்தறிய முடியாமல்;
• பதியின் கலங்கிய = தாம் இருக்கும் நிலையான இடத்திலிருந்து நிலைதவறிக் கலங்கித் திரிகின்றன!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய கோட்டைப் படைத்தலைவர் வீரபத்திரனும் இளம் வெற்றிவேலும்
இரவு நேரத்தில் கோட்டைக் கொத்தளத்தின் மீது நின்று காவல் காத்துக் கொண்டிருந்த இளம் வீரன் வெற்றிவேல், வானில் முழுநிலவு ஒளிவீசிய வேளையில், வழியனுப்ப நின்ற தன் மனைவியின் முகம் நிலவை விடவும் பேரொளியோடு திகழ்ந்ததை நினைத்துப் பார்த்தான். ஈட்டியை மதிலில் சாய்த்து வைத்த வெற்றிவேல், தன் மூத்த படைத்தலைவர் வீரபத்திரனிடம் வானத்தை நோக்கிப் பேசினான். "படைத்தலைவரே, வானில் உள்ள விண்மீன்கள், முழு நிலவு எது, என் காதலியின் முகம் எது என்று பிரித்தறிய முடியாமல் திகைத்து, வானத்தில் தாம் இருக்கும் இடத்தை விட்டு அங்கும் இங்கும் கலங்கித் திரிகின்றன (மதியும் மடந்தை முகனும் அறியா பதியின் கலங்கிய மீன்)!" என்று வியப்புடன் கூறினான். வீரபத்திரன் தனது கனத்த வெண்கலக் கேடயத்தைக் கொத்தளத்தின் கல் தடுப்பில் சாய்த்து வைத்தார்; புதிய தீப்பந்தத்தைச் சுவரில் இருந்த இரும்பு வளையத்தில் பொருத்தினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1117Kural 1117
தேய்ந்து தேய்ந்து மீண்டும் வளர்ந்து ஒளிரும் சந்திரனிடத்தில் இருப்பது போல, களங்கமே இல்லாத என் அழகிய காதலியின் முகத்தில் ஏதேனும் ஒரு சிறிய மறுதான் உண்டோ?
• அறுவாய் நிறைந்த அவிர் மதிக்குப் போல = தேய்ந்து குறைந்து மீண்டும் படிப்படியாக வளர்ந்து ஒளிரும் நிலவில் உள்ள களங்கத்தைப் போல;
• மாதர் முகத்து = என் அழகிய காதலியின் ஒளிவீசும் முகத்தில்,
• மறு உண்டோ = ஏதேனும் ஒரு சிறிய களங்கம் தான் உண்டோ? (இல்லையே!).
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய வெண்கலக் கண்ணாடி கலைஞர் வேலுப்பிள்ளையும் இளம் குமரவேலும்
பட்டறையில் வெண்கலக் கண்ணாடியைச் சாணைக்கல் பொடியிட்டுத் துடைத்துத் துளி அளவும் கறையின்றி மின்னச் செய்து கொண்டிருந்த இளம் கலைஞர் குமரவேல், அந்தி வானில் தெரிந்த முழுநிலவையும் அதில் இருந்த கரும் புள்ளிகளையும் கண்டான். கண்ணாடியை மெருகேற்றிய துணியைத் தன் மடியில் வைத்த குமரவேல், தன் ஆசான் முதிய வேலுப்பிள்ளையிடம் தன் மனதின் தெளிவைக் கூறினான். "ஆசானே, தேய்ந்து தேய்ந்து மீண்டும் வளர்ந்து ஒளிரும் சந்திரனிடத்தில் இருப்பது போல, களங்கமே இல்லாத என் அழகிய காதலியின் முகத்தில் ஏதேனும் ஒரு சிறிய மறுதான் உண்டோ (அறுவாய் நிறைந்த அவிர்மதிக்குப் போல மறுவுண்டோ மாதர் முகத்து)!" என்று கூறினான். வேலுப்பிள்ளை வட்ட வடிவ வெண்கலக் கண்ணாடியை மெல்லிய மான் தோலால் தேய்த்துக் காட்டினார்; பளபளக்கும் கண்ணாடியைப் பட்டுத் துணி விரித்த மரப் பெட்டியில் வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1118Kural 1118
வானத்து நிலவே, நீ வாழ்வாயாக! என் காதலியின் களங்கமற்ற முகத்தைப் போல நீயும் ஒளிவீச முடியுமானால், நீயும் என் நெஞ்சார்ந்த காதலுக்கு உரியவளாகி விடுவாய்!
• மதி வாழி = வானத்து நிலவே, நீ வாழ்வாயாக!
• மாதர் முகம் போல் = என் காதலியின் ஒளிவீசும் முகத்தைப் போல,
• ஒளிவிட வல்லையேல் = என்னைக் கவரும் வண்ணம் களங்கமின்றி நீ ஒளிவீச முடியுமானால்;
• காதலை = நீயும் என் அன்பிற்கும் காதலுக்கும் உரியவளாக ஆவாய்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய காட்டு வழிகாட்டி பெரியசாமியும் இளம் வேழனும்
மலை உச்சியில் முகாமிட்டுத் தேன்கூடுகளைச் சேகரித்து முடித்த பின் இரவுத் தீமூட்டி அமர்ந்திருந்த இளம் தேனெடுப்பாளர் வேழன், மரக்கிளைகளின் ஊடே வெள்ளித் தட்டென ஒளிவீசிய முழுநிலவைக் கண்டான். தன் இல்லத்தில் தனக்காகக் காத்திருக்கும் அன்பு மனைவியின் முகத்து ஒளியை நினைத்துக் கொண்டான். தீக்கம்பால் தணலைக் கிளறிய வேழன், தன் மூத்த வழிகாட்டி பெரியசாமியிடம் வானத்து மதியை நோக்கிப் பேசினான். "பெரியவரே, வானத்து நிலவே, நீ வாழ்வாயாக! என் காதலியின் களங்கமற்ற முகத்தைப் போல நீயும் ஒளிவீச முடியுமானால், நீயும் என் நெஞ்சார்ந்த காதலுக்கு உரியவளாகி விடுவாய் (மாதர் முகம்போல் ஒளிவிட வல்லையேல் காதலை வாழி மதி)!" என்று கூறினான். பெரியசாமி தீக்குவியலில் இருந்த கங்குத் தணலை மரக் குச்சியால் ஒழுங்கு செய்தார்; தேன் நிறைந்த மூங்கில் கூடைகளைத் தரையில் இருந்து தூக்கி உயரமான மரக் கிளையில் மாட்டி வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1119Kural 1119
நிலவே! மலர் போன்ற கண்களையுடைய என் காதலியின் முகத்திற்கு நீ ஒப்பாக விரும்பினால், ஊரில் உள்ள பலரும் பார்க்கும் வண்ணம் வானில் பொதுவில் தோன்றாதே!
• மதி = வானத்து நிலவே!
• மலர் அன்ன கண்ணாள் = மலர் போன்ற கண்களையுடைய என் காதலியின்,
• முகம் ஒத்தியாயின் = அழகிய முகத்திற்கு நீ சமமாக விளங்க விரும்பினால்;
• பலர்காணத் தோன்றல் = ஊரில் உள்ள அனைவரும் பார்க்கும் வண்ணம் பொதுவில் வானில் தோன்றாதே (என் காதலியைப் போல என்னை மட்டும் காணத் தோன்று).
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய வணிகக் குழுத் தலைவர் மாணிக்கவேலும் இளம் முத்துவேலும்
இரவில் வணிக மாட்டு வண்டிகளை வழிநடத்திச் சென்ற இளம் பயணி முத்துவேல், வானில் அனைவரின் பார்வைக்கும் திறந்து வைக்கப்பட்ட நிலவின் வெளிச்சத்தைப் பார்த்துவிட்டு, தனக்கு மட்டுமே பேரழகை அள்ளித் தரும் தன் மனைவியின் மலர்க் கண்களையும் முகத்தையும் நினைவுகூர்ந்தான். மாடுகளின் கடிவாளக் கயிற்றைப் பிடித்த முத்துவேல், தன் வணிகக் குழுத் தலைவர் முதிய மாணிக்கவேலிடம் நிலவை நோக்கிப் பேசினான். "தலைவரே, நிலவே! மலர் போன்ற கண்களையுடைய என் காதலியின் முகத்திற்கு நீ ஒப்பாக விரும்பினால், ஊரில் உள்ள பலரும் பார்க்கும் வண்ணம் வானில் பொதுவில் தோன்றாதே (மலரன்ன கண்ணாள் முகமொத்தி யாயின் பலர்காணத் தோன்றல் மதி)!" என்று கூறினான். மாணிக்கவேல் முன்சென்ற காளையின் மூக்கணாங்கயிற்றைச் சரிசெய்தார்; வண்டிச் சக்கரத்தின் இரும்பு அச்சுக் குடையாணியைத் தட்டி உறுதி செய்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1120Kural 1120
உலகத்திலேயே மிக மென்மையானவை என்று போற்றப்படும் அனிச்ச மலரும், அன்னப் பறவையின் மென்சிறகும் கூட, என் காதலியின் மெல்லிய பாதங்களுக்குக் கூரிய நெருஞ்சி முள்ளைப் போலத் துன்பம் தரக்கூடிய அளவுக்கு அவளது காலடிகள் மென்மையானவை!
• அனிச்சமும் = மென்மையான அனிச்ச மலரும்,
• அன்னத்தின் தூவியும் = அன்னப் பறவையின் மெல்லிய இறகும்;
• மாதர் அடிக்கு = என் காதலியின் மெல்லிய பாதங்களுக்கு,
• நெருஞ்சிப் பழம் = முட்கள் நிறைந்த நெருஞ்சி முள்ளைப் போல வருத்தம் தரும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய ஆற்றுப் படகோட்டி காளியப்பனும் இளம் மாயாண்டியும்
ஆற்றைக் கடந்து படகைத் துறையில் நிறுத்திய பின், கரடுமுரடான காட்டு வழியில் நடந்து செல்லுமாறு அழைத்த ஊர் இளைஞர்களின் பேச்சைக் கேட்ட இளம் படகோட்டி மாயாண்டி, தன் அன்பு மனைவியின் மென்மையான பாதங்களின் இயல்பை எண்ணித் தன் தலையை அசைத்தான். துடுப்பைப் படகில் சாய்த்து வைத்த மாயாண்டி, தன் மூத்த படகோட்டி முதிய காளியப்பனிடம் தன் நிலையை விளக்கினான். "பெரியவரே, உலகத்திலேயே மிக மென்மையானவை என்று போற்றப்படும் அனிச்ச மலரும், அன்னப் பறவையின் மென்சிறகும் கூட, என் காதலியின் மெல்லிய பாதங்களுக்குக் கூரிய நெருஞ்சி முள்ளைப் போலத் துன்பம் தரக்கூடிய அளவுக்கு அவளது காலடிகள் மென்மையானவை (அனிச்சமும் அன்னத்தின் தூவியும் மாதர் அடிக்கு நெருஞ்சிப் பழம்)!" என்று கூறினான். காளியப்பன் படகின் தடித்த சணல் கயிற்றைக் கரையில் இருந்த கருங்கல் தூணில் சுற்றி இறுகக் கட்டினார்; படகுப் பலகையில் படிந்திருந்த ஆற்று நீர்த்துளிகளை உலர்ந்த சணல் துணியால் துடைத்து எடுத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.