குறள் 71Kural 71
அன்பிற்கும் மறைக்கும் தாழ் ஒன்றும் இல்லையே!
அதனை மறைக்க வழியும் இல்லையே!
ஆர்வலர் கண்ணில் புன்கண்ணீர் வடியுமே!
உள்ளன்பு தான் எல்லார்க்கும் வெளிப்படுமே!
• அன்பிற்கும் = உள்ளத்தில் உள்ள அன்பிற்கு
• அடைக்கும் தாழ் உண்டோ = மூடி மறைத்து வைக்கும் கதவின் தாழ்ப்பாள் ஏதேனும் உண்டோ? (இல்லை);
• ஆர்வலர் = அன்பிற்குரியவரின்
• புன்கணீர் = துன்பம் கண்டு கண்களில் கசியும் சிறு கண்ணீரே
• பூசல் தரும் = உள்ளே இருக்கும் அன்பைப் பலரும் அறிய வெளிப்படுத்திவிடும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
கல் நெஞ்சக் குருக்களும் சீடனின் வலியைக் கண்டு வழிந்த அன்பின் கண்ணீரும்
களரிப்பயட்டு மற்றும் சிலம்பக் கலை ஆசான் வீரபத்திரர், தன் களத்தில் மாணவர்களிடம் எப்போதுமே இரும்பை விடக் கடினமான கண்டிப்பான முகத்தோடும், ஒரு சிறு சிரிப்பும் காட்டாத கண்டிப்போடும் பயிற்சி அளித்து வந்தார்; 'வீரபத்திரருக்கு நெஞ்சில் ஈரமே கிடையாது, அவர் ஒரு கல் மனிதர்' என்று ஊரார் பேசிக்கொண்டனர். அவரிடம் பயிற்சி பெற்ற ஏழை அனாதைச் சீடன் மாறன், அவரைத் தன் தந்தையாகவே எண்ணி விடியற்காலை முதல் இரவு வரை பணிவிடை செய்து சிலம்பம் பயின்றான். ஒரு நாள் பயிற்சியின் போது, எதிர்பாராத விதமாக மாறனின் விலா எலும்பில் கூரிய வேல்கம்பு பாய்ந்து, ரத்தம் பீறிட்டு அவன் களத்தில் மயங்கி விழுந்தான்; அவனது மூச்சு நின்று நின்று துடித்தது. அந்த நொடி, எப்போதும் உணர்ச்சியற்ற முகமூடி அணிந்திருந்த ஆசான் வீரபத்திரர், கையில் இருந்த வாளைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு, மின்னல் வேகத்தில் பாய்ந்து வந்து மாறனைத் தன் மடியில் தாங்கினார்; அவரது இரு கண்களிலிருந்தும் தாரை தாரையாகக் கண்ணீர் வழிந்து, மாறனின் ரத்தக் காயங்களை நனைத்தது! தன் முழு ஆடை கிழித்துக் காயத்தைக் கட்டி, 'மகனே மாறா! கண் திறந்து பாரடா!' என்று கதறி அழுதார். அங்கிருந்த மாணவர்கள் அனைவரும் மெய்சிலிர்த்து நின்றனர். அப்போது ஊர்ப் பெரியவர் கூறினார்: 'உள்ளத்தில் இருக்கும் உண்மையான அன்பை மூடி மறைக்க எந்த இரும்புத் தாழ்ப்பாளும் உலகில் கிடையாது (அன்பிற்கும் உண்டோ அடைக்குந்தாழ்)! அன்பிற்குரியவன் துன்பப்படுவதைக் கண்டவுடன் கண்களில் வழியும் அந்த ஒற்றைக் கண்ணீரே, மறைத்து வைத்திருந்த பாசத்தை உலகறிய உரக்கக் காட்டிவிடும்!' (ஆர்வலர் புன்கணீர் பூசல் தரும்) என்று உணர்ந்தனர்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 72Kural 72
அன்பிலார் பொருள் தமக்கெனக் கொள்வார்!
சுயநலம் ஒன்றையே பேணி வாழ்வார்!
அன்புடையார் என்பும் பிறர்க்கே ஈவார்!
பிறர்நலம் காக்கவே அர்ப்பணிப்பார்!
• அன்பிலார் = உள்ளத்தில் அன்பு இல்லாதவர்
• எல்லாம் = எல்லாப் பொருள்களையும்
• தமக்கு உரியர் = தமக்கே உரியது என்று சுயநலத்தோடு வாழ்வர்;
• அன்புடையார் = அன்பு கொண்டவரோ
• என்பும் = தம் எலும்பையும் (உடலையும் உயிரையும்) கூட
• பிறர்க்கு உரியர் = பிறருக்காகவே அர்ப்பணித்து வாழ்வர்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
தீப்பிடித்த நெசவுப் பட்டறையும் தன் உடலைத் தியாகம் செய்து உயிர்காத்த உத்தமனும்
நகரத்து நெசவு ஆலையில் நள்ளிரவில் பயங்கர தீ விபத்து ஏற்பட்டது; பருத்திப் பஞ்சுகளும் பட்டுகளும் கொழுந்துவிட்டு எரிய, ஆலைக்குள் பத்து இளம் பெண் தொழிலாளர்களும் சிறுவர்களும் நெருப்புச் சுவரால் சூழப்பட்டு மரண ஓலமிட்டனர். ஆலையின் முதலாளி சேட்டு தர்மசந்த், 'என் பட்டுச் சேலைகளையும் பணப் பெட்டியையும் காப்பாற்றுங்கள்!' என்று தன் தங்கப் பெட்டகத்தை மட்டும் இழுத்துக் கொண்டு வெளியே ஓடிவந்து நின்றான்; உள்ளே மாட்டிக்கொண்ட ஏழைத் தொழிலாளர்களைப் பற்றி ஒரு துளியும் கவலைப்படவில்லை (அன்பிலார் எல்லாம் தமக்குரியர்)! அப்போது அங்கே வந்த மூத்த நெசவாளர் மாணிக்கம், ஒரு நொடியும் தாமதிக்காமல், தண்ணீரில் நனைத்த சாக்கைத் தன் தலையில் போர்த்திக்கொண்டு, சீறிப் பாய்ந்த தீப்பிழம்புகளுக்குள் குதித்தார்! தன் கைகளும் முதுகும் நெருப்பால் கருகிச் சதை வெந்தபோதும், அலறிக் கொண்டிருந்த பத்து தொழிலாளர்களையும் ஒவ்வொன்றாகத் தன் தோளில் சுமந்து வெளியே கொண்டுவந்து காப்பாற்றினார்; இறுதியாக ஒரு சிறுவனைத் தூக்கி வீசிவிட்டு, தானும் படுகாயங்களுடன் வெளியே சரிந்து விழுந்தார் (என்பும் உரியர் பிறர்க்கு). ஊர் மக்கள் மருத்துவமனையில் மாணிக்கத்தைச் சூழ்ந்து நின்று அழுதனர். தர்மசந்த் குற்ற உணர்ச்சியோடு தலைகுனிந்தான். ஊர்ப் பெரியவர் கூறினார்: 'அன்பு இல்லாதவர்கள் எல்லாவற்றையும் தமக்கே உரியது என்று சுயநலத்தோடு வாழ்வார்கள்; ஆனால் நெஞ்சில் அன்பு நிறைந்தவர்களோ, பிறர் உயிரைக் காக்கத் தங்கள் உடலையும் எலும்பையும் கூடத் தியாகம் செய்வதற்குத் தயங்க மாட்டார்கள்!' என்று மெய்சிலிர்த்தார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 73Kural 73
ஆருயிர் தொடர்பு தான் உடலுக்கே!
அது கொள்ளும் பயனோ அன்பினுக்கே!
பிற உயிர்மேல் அன்பு செலுத்தற்கே!
அதுவே பயன் என்பர் அறிஞர்க்கே!
• ஆருயிர்க்கு = பெறுதற்கரிய மனித உயிருக்கு
• என்போடு = எலும்பு உடம்போடு
• இயைந்த தொடர்பு = கூடிப் பொருந்தியுள்ள தொடர்பானது,
• அன்போடு = பிற உயிர்களிடம் அன்பு செலுத்தி
• இயைந்த வழக்கு என்ப = வாழும் நல்வாழ்க்கையின் பயனே என்று அறிஞர் கூறுவர்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வாதத்தால் நலிந்த உடம்பும் முதிய மருத்துவரின் தன்னலமற்ற அன்பின் தவமும்
மருத்துவக் கல்லூரி மாணவன் பரத்வாஜ், தன் பேராசிரியர் முதிய மருத்துவர் தேவநாயகத்திடம் வந்து, 'ஐயா! மனித உடல் என்பது வெறும் எலும்பு, சதை, நரம்புகளின் கூட்டமைப்பா? எதற்காக இந்த உயிர் இந்த உடம்போடு இணைந்து பிறவி எடுக்கிறது?' என்று தத்துவார்த்தமாகக் கேட்டான். அதற்குப் பதிலளிக்கும் விதமாக, பேராசிரியர் தேவநாயகம் அவனை அவ்வூர் தொழுநோயாளி ஆசிரமத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார். அங்கே முதிய தொழுநோயாளிகளின் சீழ் பிடித்த புண்களைத் தன் சொந்தக் கரங்களால் மென்மையாகத் துடைத்து, மூலிகை மருந்திற்றுக் கட்டுப்போட்டு, அவர்களுக்குத் தன் கையாலேயே உணவூட்டி, தன் மார்போடு அணைத்து ஆறுதல் கூறினார்; தேவநாயகத்தின் கண்களில் ஒரு தாயின் பரம வாஞ்சையும் அன்பும் பொங்கியது! மருத்துவர் தன் மாணவனின் தோளைத் தொட்டு மென்மையாகக் கூறினார்: 'தம்பி பரத்வாஜ்! இந்த எலும்பும் சதையும் கொண்ட உடம்பு இல்லாவிட்டால் நம்மால் பிறருக்குப் பணிவிடை செய்து அன்பைப் பொழிய முடியாது; பெறுவதற்கரிய இந்த மனித உயிர், இந்த எலும்பு உடம்போடு பொருந்தி உண்டான தொடர்பின் ஒரே மெய்யான நோக்கம் என்ன தெரியுமா? இந்த உலகத்து உயிர்களோடு தூய அன்போடு கூடி வாழ்ந்து அறம் செய்வதற்காகத்தான்!' (அன்போடு இயைந்த வழக்கென்ப ஆருயிர்க்கு என்போடு இயைந்த தொடர்பு) என்று உபதேசித்தார். பரத்வாஜ் தன் இரு கரங்களையும் குவித்து மருத்துவத் தொழிலின் புனிதத்தை உணர்ந்து தலைவணங்கினான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 74Kural 74
உள்ளத்தில் உள்ள அன்பு ஆர்வம் தான் தரும்!
யாவரொடும் பழகும் விருப்பம் தரும்!
விருப்பமே நட்பு எனும் பேரைத் தரும்!
தேடாமல் வரும் பெருஞ்சிறப்பைத் தரும்!
• அன்பு = உள்ளத்தில் உள்ள அன்பானது
• ஆர்வம் உடைமை ஈனும் = அனைவரிடமும் பழகும் ஆசையையும் விருப்பத்தையும் தரும்;
• அது ஈனும் = அந்த விருப்பமானது
• நண்பு என்னும் = 'நட்பு' என்று சொல்லப்படும்
• நாடாச் சிறப்பு = தேடாமலே வந்து சேரும் அளவற்ற பெரும் சிறப்பைத் தரும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
அண்டை நாட்டுப் பகையும் தூய அன்பால் உருவான உலகளாவிய நட்பின் வெற்றியும்
இரு எல்லை நாடுகளுக்கு இடையே பல தலைமுறைகளாகப் பகைமையும் போர்களும் நிலவிய எல்லைக் கிராமத்தில், எல்லைக் காவல் வீரராகப் பொறுப்பேற்றார் அழகப்பன். மற்ற வீரர்கள் அண்டை நாட்டவர்களைப் பகைவர்களாகப் பார்த்து வாள்களைத் தீட்டியபோது, அழகப்பனோ தன் இதயத்தில் அனைத்து மனிதர்கள் மீதும் தூய அன்பைக் கொண்டிருந்தார் (அன்பு). குளிர்கால இரவில், எல்லையில் பனியில் நனைந்து நடுங்கிய அண்டை நாட்டின் எல்லைக்காவலன் ஒருவனுக்கு, அழகப்பன் தன் போர்வையையும் சூடான மூலிகைத் தேநீரையும் கொடுத்து உயிர்காத்தார்; அந்த இரக்கமும் அன்பும், எதிரி நாட்டு மக்களிடமும் இளகிய மனதோடு பழகும் ஆர்வத்தை இருதரப்பிலும் உண்டாக்கியது (ஆர்வம் உடைமை ஈனும்). அழகப்பன் அவர்களின் துயரங்களைத் தன் துயரங்களாகக் கருதி உதவிகள் செய்தார். சில மாதங்களில், இரு எல்லைகளுக்கு நடுவே இருந்த கசப்பும் துப்பாக்கிகளும் விலகி, இரு நாட்டு மக்களும் ஒருவரையொருவர் கட்டித்தழுவி, எல்லையில் மலர்ச் சந்தை அமைத்து வணிகம் செய்யத் தொடங்கினர்; இரு பேரரசுகளும் எந்தப் போரும் இன்றி சமாதான உடன்படிக்கை செய்து கொண்டன! மன்னன் அழகப்பனை அழைத்து, 'வாளால் வெல்ல முடியாத எதிரிகளை எப்படி வென்றாய்?' என்று வியந்து கேட்டான். அழகப்பன் புன்னகையோடு கூறினான்: 'மன்னா! உள்ளத்தில் இருக்கும் அன்பானது பிறரோடு பழகும் விருப்பத்தை இயல்பாகவே உண்டாக்கும்; அந்த விருப்பமானது, பகைவரை எல்லாம் உற்ற தோழர்களாக்கும் உலகளாவிய 'நட்பு' என்னும் அளப்பரிய பெரும் சிறப்பைத் தானாகவே ஈட்டித் தந்துவிடும்!' (அது ஈனும் நண்பு என்னும் நாடாச் சிறப்பு) என்று விளக்கினான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 75Kural 75
இவ்வுலகில் இன்புற்று வாழ்வோர் பேறாகும்!
மேலான பேரின்பச் சிறப்பும் தான் ஆகும்!
பிறரிடம் தூய அன்பு கொண்டதாகும்!
அதுவே நல்வாழ்வின் தான் பயனும் ஆகும்!
• வையகத்து = இந்த பூவுலகில்
• இன்புற்றார் எய்தும் சிறப்பு = மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்து மேலான பேரின்பச் சிறப்பை அடையும் பயனானது,
• அன்பு உற்று = பிறரிடம் தூய அன்பு கொண்டு
• அமர்ந்த வழக்கு என்ப = பொருந்தி வாழ்ந்த நல்வாழ்க்கையின் பலனே என்று அறிஞர் கூறுவர்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
பொன்னம்பலத்தின் புன்னகை தவழும் இல்லறமும் மாளிகை செல்வந்தரின் விழித்திறப்பும்
நகரத்து மாட மாளிகையில் வாழ்ந்த பெருவணிகர் சந்திரசேகர், தன் வீட்டில் பொன்னும் பொருளும் குவிந்திருந்தும், குடும்பத்தில் அன்பும் நிம்மதியும் இல்லாமல் மன அழுத்தத்திலும் நோய்களிலும் சிக்கித் தவித்தார். ஒரு நாள் மாலை, கிராமத்தின் எல்லையில் உள்ள எளிய நெசவாளர் பொன்னம்பலத்தின் குடிசைக்குச் சென்றார்; அங்கே பொன்னம்பலமும் அவரது மனைவியும், முதிய தாயும், நான்கு பிள்ளைகளும் கூடி அமர்ந்து, எளிய பச்சரிசிக் கஞ்சியைக் கூட ஒருவருக்கொருவர் பாசத்தோடு ஊட்டி, பரஸ்பர அன்போடும் மகிழ்ச்சியோடும் சிரித்துப் பேசிக் கொண்டிருந்தனர்; அந்தக் குடிசையே ஒரு சொர்க்கலோகம் போலப் பேரானந்தப் பேரொளியோடு திகழ்ந்தது! அந்த வீட்டிற்குள் நுழைந்த மாத்திரத்திலேயே சந்திரசேகரின் மன அழுத்தம் மாயமாய் மறைந்து மனம் குளிர்ந்தது. சந்திரசேகர் கண்கலங்கிப் பொன்னம்பலத்திடம் கேட்டார்: 'பொன்னம்பலம்! கோடி கோடியாய் என்னிடம் பணம் இருந்தும் என்னால் வாங்க முடியாத இந்த அளப்பரிய குடும்ப ஆனந்தத்தையும், தெய்வீக அமைதியையும் நீங்கள் எப்படி அடைந்தீர்கள்?' பொன்னம்பலம் புன்னகையோடு விளக்கினார்: 'ஐயா! இந்த உலகத்தில் மனிதர்கள் அடைகின்ற உண்மையான இன்பமும், மறுமையில் அடையும் மேலான மோட்சச் சிறப்பும் (வையகத்து இன்புற்றார் எய்தும் சிறப்பு), பணத்தால் வருவதல்ல; ஒருவரோடு ஒருவர் இதயப்பூர்வமாகத் தூய அன்போடு பொருந்தி வாழும் இல்லற வாழ்க்கையின் இனிய பயன்தான்!' (அன்புற்று அமர்ந்த வழக்கென்ப) என்று மெய்ஞ்ஞானத்தை ஊட்டினார். சந்திரசேகர் தன் பணப் பகட்டை விட்டுவிட்டுத் தன் குடும்பத்தாரிடம் அன்பைப் பொழியத் தொடங்கினார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 76Kural 76
அறத்திற்கே அன்பு தான் துணையாகும்!
என்பது அறியாதவர் சொல்லாகும்!
மறத்திற்கும் அதுவே துணையாகும்!
என்பதே மெய்யான தான் உண்மையாகும்!
• அறியார் = அறியாதவர்கள்
• அறத்திற்கே = நற்செயல்களுக்கு மட்டுமே
• அன்பு சார்பு என்ப = அன்பு துணையாக இருக்கும் என்று கூறுவர்;
• மறத்திற்கும் = தீமையை அழிக்கும் வீரச் செயல்களுக்கும்
• அஃதே துணை = அந்த அன்பே சிறந்த துணையாக நிற்கிறது.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
காட்டுப் புலியின் தாக்குதலும் தங்கையைக் காக்கக் கொதித்தெழுந்த அன்பின் வீரமும்
கிராமத்து அமைதியான இளைஞன் இளஞ்செழியன், எப்போதும் சாதுவான சுபாவமும், எறும்புகளுக்கும் துன்பம் செய்யாத மென்மையான உள்ளமும் கொண்டவனாக இருந்தான்; 'இளஞ்செழியன் ரொம்ப சாது, அவனுக்கு வீரமே கிடையாது, வெறும் அன்பை மட்டுமே பேசத் தெரியும்' என்று ஊர் வாலிபர்கள் அவனை ஏளனம் செய்தனர். ஒரு நாள், காட்டை ஒட்டிய மலைப் பாதையில், இளஞ்செழியனும் அவனது ஒன்பது வயதுத் தங்கை அமுதாவும் விறகு சேகரித்துக் கொண்டிருந்தபோது, அடர்ந்த புதரிலிருந்து பசியோடு உறுமிய ஒரு கொடிய காட்டுப் புலி பாய்ந்து வந்து அமுதாவின் மீது பாயத் தயாரானது; அமுதா அலறித் துடித்தாள்! அந்த வினாடி, எப்போதும் சாதுவாக இருந்த இளஞ்செழியனின் கண்களில் மின்னல் போன்ற ருத்ர தாண்டவம் வெடித்தது! தன் தங்கையின் மீதிருந்த அளப்பரிய தூய அன்பின் உந்துதலால், மரண பயத்தைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு, கையில் இருந்த ஒற்றைக் கோடரியோடு புலியின் மீது சிங்கமெனப் பாய்ந்தான்! புலியின் நகங்கள் தன் மார்பைக் கிழித்தபோதும் பின்வாங்காமல், சீறிப் பாய்ந்து தாக்கிப் புலியை விரட்டியடித்துத் தன் தங்கையைக் காப்பாற்றினான்! இரத்தக் காயங்களோடு நின்ற இளஞ்செழியனின் இந்த அசாத்திய வீரத்தைக் கண்டு ஊரே வியந்து திகைத்தது! தளபதி ஒருவர் வியந்து கூறினார்: 'அன்பு என்பது வெறும் சாந்தமான அறச்செயல்களுக்கு மட்டுமே துணையாகும் என்று அறியாதவர்கள்தான் பேசுவார்கள் (அறத்திற்கே அன்புசார் பென்ப அறியார்); தன் அன்புக்குரியவர்களைக் காப்பதற்காக உயிரையும் பணயம் வைத்து அநீதியையும் கொடியவற்றையும் எதிர்க்கும் மறத்திற்கும் (வீரத்திற்கும்) அந்த தூய அன்பே தலையாய உந்துசக்தியாக நிற்கிறது!' (மறத்திற்கும் அஃதே துணை) என்று இளஞ்செழியனின் வீரத்தைப் போற்றினார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 77Kural 77
எலும்பில்லா புழுவை தான் எரிக்குமே!
கொடிய வெயிலோ அதை எரிக்குமே!
அன்பில்லா மனிதனை தான் எரிக்குமே!
கொடிய அறமோ அதை எரிக்குமே!
• என்பிலதனை = எலும்பு இல்லாத புழுவை
• வெயில்போலக் காயுமே = கொடிய வெயில் சுட்டுப் பொசுக்குவது போல,
• அன்பிலதனை = உள்ளத்தில் அன்பு இல்லாத மனிதனை
• அறம் = அறக்கடவுளானது (தர்மம்)
• காயும் = சுட்டு வருத்தி அழித்துவிடும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
கல் நெஞ்சக் கந்துவட்டிக்காரனும் தர்மத்தின் வெம்மையால் வெந்தழிந்த அகங்காரமும்
கிராமத்து இரக்கமற்ற கந்துவட்டிக்காரன் கருப்பண்ணன், நெஞ்சில் ஒரு துளியும் ஈரமில்லாத கொடிய மனிதன்; பசியால் வாடிய முதியவர்களிடமும் அனாதைக் குழந்தைகளிடமும் இரக்கமின்றிச் சொத்துக்களைப் பறித்து வீதியில் தள்ளினான்; 'அன்பாவது பாசமாவது! எனக்குப் பணமும் தங்கமும் மட்டும்தான் முக்கியம்' என்று ஆணவத்தோடு கொக்கரித்தான். ஒரு நாள் சுட்டெரிக்கும் கோடை வெயிலில், தன் மாளிகையின் முற்றத்தில், ஈர மண்ணை விட்டு வெளியேறிச் சூடான பாறாங்கல்லில் விழுந்த ஒரு சிறிய புழு, எலும்பில்லாத காரணத்தால் நண்பகல் வெயிலின் தகிக்கும் வெம்மையில் சுருங்கி, துடிதுடித்துக் கருகிச் சாம்பலாவதை அவன் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் (என்பிலதனை வெயில்போலக் காயும்). அப்போது அவன் செய்த அநீதிகள் அனைத்தும் வினையாக மாறி அவனைத் தாக்கத் தொடங்கின; அவனது கள்ளச் சொத்துக்கள் அரசாங்கத்தால் பறிமுதல் செய்யப்பட்டன, அவனது கூட்டாளிகள் அவனுக்கு விஷம் வைத்துக் கொல்ல முயன்றனர்; அவனுக்கு உதவ ஒரு மனிதரும் முன்வரவில்லை! உடலிலும் மனதிலும் கடுமையான தீராத எரிச்சல் நோயால் பீடிக்கப்பட்டு, 'ஐயோ எரிகிறது! எரிகிறது!' என்று தரையில் விழுந்து கதறித் துடித்தான்! அப்போது அவ்வழியே சென்ற பெரியவர் ஒருவர் கூறினார்: 'எலும்பு இல்லாத எளிய புழுவை வெயில் சுட்டுப் பொசுக்குவது போல, நெஞ்சில் அன்பு இல்லாத சுயநலமிக்க மனிதனை அறக்கடவுளானது வாட்டி வதைத்துச் சாம்பலாக்கிவிடும்!' (அன்பிலதனை அறம்) என்று தர்மத்தின் நீதியை உணர்த்தினார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 78Kural 78
அன்பில்லா நெஞ்சின் வாழ்க்கை வெறுமையே!
பயனற்ற பாழ்வாழ்க்கை வெறுமையே!
வன்பாறை நிலத்தில் வற்றல் மரமே!
மீண்டும் தளிர்ப்பதென்பது இல்லையே!
• அகத்து அன்பு இல்லா = மனத்தில் அன்பு இல்லாத
• உயிர் வாழ்க்கை = மனிதனின் குடும்ப வாழ்க்கையானது,
• வன்பாற்கண் = வறண்ட பாறை நிலத்தில்
• வற்றல் மரம் = காய்ந்து சுக்காகிப்போன பட்டமரம்
• தளிர்த்தற்று = மீண்டும் தளிர் விட்டுத் தழைப்பது போன்றதாகும் (சாத்தியமற்றதாகும்).
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வறண்ட பாறையின் பட்டமரமும் கல் நெஞ்சக்காரனின் பயனற்ற இல்லறமும்
செல்வந்தர் சோமநாதன், ஊரறிய ஆடம்பரமாகத் திருமணம் செய்து, தன் மாளிகையில் அறுசுவை விருந்துகளையும், விலையுயர்ந்த பளிங்கு அலங்காரங்களையும், தங்க ஆபரணங்களையும் குவித்து வைத்திருந்தார்; ஆனால் அவரது உள்ளத்திலோ மனைவி மீதோ, உறவினர்கள் மீதோ, பணியாட்கள் மீதோ ஒரு துளியும் உண்மையான அன்போ பாசமோ இல்லை (அன்பகத்தில்லா உயிர்வாழ்க்கை). எந்நேரமும் சந்தேகமும், பணக் கணக்கும், கடுஞ்சொற்களுமே அவரது வீட்டில் எதிரொலித்தன; அவரது மனைவி தினமும் கண்ணீர் வடித்துத் தனிமையில் வாடினாள்; பிள்ளைகள் தந்தையைக் கண்டாலே பயந்து நடுங்கி ஓடி ஒளிந்தனர்; அந்தப் பெரிய மாளிகையே ஒரு சுடுகாடு போலப் பாழடைந்து கிடந்தது. ஒரு நாள், கிராமத்துத் தோட்டக்கலை நிபுணர் கந்தசாமியிடம் சோமநாதன் கேட்டார்: 'கந்தசாமி! என் மாளிகையில் இவ்வளவு செல்வம் இருந்தும், ஏன் ஒரு துளிக்கூட மகிழ்ச்சியோ அமைதியோ மலரவில்லை?' கந்தசாமி அவரைப் பாறை நிறைந்த வறண்ட பாலை நிலத்திற்கு அழைத்துச் சென்று, அங்கே சுட்டெரிக்கும் வெயிலில் நின்ற ஒரு காய்ந்த பட்டமரத்தைக் காட்டினார்: 'ஐயா! இந்த வறண்ட பாறை நிலத்தில் வேர் காய்ந்துபோன பட்டமரம், நீங்கள் எத்தனை குடம் பன்னீரை ஊற்றினாலும் மீண்டும் பச்சைத் தளிர் விட்டுப் பூக்க முடியுமா? (வன்பாற்கண் வற்றல் மரந்தளிர்த்தற்று). அதுபோலத்தான், நெஞ்சில் தூய அன்பு இல்லாத மனிதன் எத்தனை கோடி செல்வத்தைக் கொட்டி இல்லறம் நடத்தினாலும், அந்த வாழ்க்கையில் உண்மையான மகிழ்ச்சியும் நன்மையும் ஒருபோதும் துளிர்க்காது!' என்று உண்மையை உரைத்தார். சோமநாதன் தன் கல்நெஞ்சை எண்ணி வெட்கித் தலைகுனிந்தார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 79Kural 79
கண் கை போன்ற உறுப்பினால் என்ன பயன்?
புறச் செல்வங்களால் மட்டும் என்ன பயன்?
அன்பிலாதவர்க்கு இவை என்ன பயன்?
இவை தாம் இருந்தும் கூட என்ன பயன்?
• யாக்கை = உடம்பின் (அல்லது குடும்ப வாழ்க்கையின்)
• அகத்து உறுப்பு = உள்ளுறுப்பாகிய
• அன்பு இலவர்க்கு = 'அன்பு' இல்லாதவர்களுக்கு,
• புறத்து உறுப்பு எல்லாம் = வெளியே உள்ள கண், கை முதலிய உடல் உறுப்புகளாலும் (மற்றும் புறச் செல்வங்களாலும்)
• எவன் செய்யும் = என்ன பயன் உண்டாகும்? (எந்தப் பயனும் இல்லை).
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
பேரழகுக் குமரனின் அகந்தை முகமும் பார்வையற்ற முதியவரின் அன்பின் ஒளியும்
நகரத்து மல்யுத்த வீரனும் பெருஞ்செல்வந்தனுமான விக்ரமன், சந்தன மேனியும், கூரிய விழிகளும், கம்பீரமான தசைக்கட்டும் கொண்ட பேரழகனாகத் திகழ்ந்தான்; கண்ணாடியில் தன் உடலழகைப் பார்த்துப் பெருமிதம் கொண்ட அவன், வழியில் வீழ்ந்து கிடந்த ஏழைகளையும் பிச்சைக்காரர்களையும் 'அருவருப்பான புழுக்கள்' என்று ஏளனமாக எட்டி உதைத்துச் சென்றான்; அவனது இதயத்தில் ஒரு துளி அன்போ இரக்கமோ இல்லை (அகத்துறுப்பு அன்பிலவர்க்கு). ஒரு நாள், சாலையோரத்தில் இரு கண்களும் பார்வையற்ற முதியவர் தர்மலிங்கம், தள்ளாடும் கால்களோடு நின்று, கையில் இருந்த மண் சட்டியில் ஏழை அனாதைக் குழந்தைகளுக்குக் கஞ்சியைத் தன் கையால் ஊட்டி, தன் போர்வையை ஒரு நடுங்கும் நாய்க்குப் போர்த்தி அரவணைப்பதைக் கண்டான். விக்ரமன் ஏளனமாகச் சிரித்தான்: 'கண்களும் உடம்பும் இல்லாத குருடனே! உன்னால் என்ன செய்ய முடியும்?' அப்போது அவ்வழியே வந்த அரண்மனை தலைமை மருத்துவர், விக்ரமனின் தோளைப் பிடித்துக் கடுமையான குரலில் கூறினார்: 'விக்ரமா! ஒரு மனிதனுக்கு உள்ளே இருக்க வேண்டிய அகத்து உறுப்பாகிய 'அன்பு' என்னும் ஈரநெஞ்சம் இல்லாவிட்டால், வெளியே அழகாக இருக்கும் உன் கூரிய கண்களாலும், உருக்கு போன்ற கைகளாலும், கம்பீரமான உடலாலும் இந்த உலகத்திற்கு என்ன பயன்? (புறத்துறுப்பெல்லாம் எவன்செய்யும்). பார்வையற்ற இந்த முதியவரின் உள்ளத்தில் அன்பு என்ற அக உறுப்பு இருப்பதால் இவர் மண்ணில் வாழும் தெய்வம்; ஆனால் அக உறுப்பு இல்லாத நீ வெறும் அழகிய பிணம்!' என்று சாட்டையடி கொடுத்தார். விக்ரமன் தன் அகந்தை உடைந்து தலைகுனிந்தான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 80Kural 80
அன்பின் வழியில் இயங்கும் உடம்பாகும்!
உண்மையிலே உயிருள்ள உடம்பாகும்!
அன்பு இல்லாத மனிதர்தம் உடம்போ?
வெறும் என்பும் தோலும் போர்த்திய பிணமோ?
• உயிர்நிலை = உயிருள்ள உடம்பாக விளங்குவது
• அன்பின் வழியது = அன்பு நெறியில் இயங்குவதேயாகும்;
• அஃது இலார்க்கு = அந்த அன்பு இல்லாத மனிதர்களுக்கு
• உடம்பு = உள்ள உடம்பானது
• என்புதோல் போர்த்த = வெறும் எலும்பின் மீது தோலைப் போர்த்தி வைத்துள்ள நடைப்பிணமே ஆகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
நவரத்தினக் கிரீடமும் அனாதைக் குழந்தையின் கண்ணீரைத் துடைத்த உயிருள்ள உடலும்
மன்னன் வீரபாகு, தன் உடலைத் தங்க நகைகளாலும், பட்டுத் தலைப்பாகையாலும், நவரத்தினக் கிரீடத்தாலும் அலங்கரித்துக் கொண்டு, தன் சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்து ஆட்சி செய்தான்; ஆனால் அவனது இதயத்தில் மக்கள் மீதோ, ஏழைகள் மீதோ ஒரு துளியும் அன்பு கிடையாது; அரண்மனை வாசலில் பசியால் கருகி விழுந்த முதியவர்களைச் சாட்டையால் அடித்து விரட்ட ஆணையிட்டான்! அதே நேரத்தில், அரண்மனைத் தோட்டத்து எளிய தோட்டக்காரன் சுந்தரம், கிழிந்த வேட்டியோடு இருந்தாலும், தன் பசியைப் பொருட்படுத்தாமல், குளிரில் நடுங்கிய அனாதைக் குழந்தையைத் தன் மார்போடு அணைத்து, தன் தட்டிலிருந்த கடைசிப் பிடி சோற்றை ஊட்டி, தன் போர்வையை அந்தக் குழந்தைக்குப் போர்த்தி அன்பைப் பொழிந்தான் (அன்பின் வழியது உயிர்நிலை)! அப்போது நகர்வலம் வந்த மெய்ஞ்ஞான முனிவர் சதானந்தர், சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்திருந்த மன்னன் வீரபாகுவைப் பார்த்து முகம் சுளித்துவிட்டு, தோட்டத்து சுந்தரத்தின் கால்களைத் தொட்டு வணங்கினார்! மன்னன் கொதித்தெழுந்து கேட்டான்: 'முனிவரே! பேரரசனான என்னை அவமதித்துவிட்டு, இந்தக் கந்தல் துணி தோட்டக்காரனை ஏன் வணங்குகிறீர்கள்?' முனிவர் சாந்தமாகக் கூறினார்: 'மன்னா! உள்ளத்தில் அன்பு கொண்டு பிறருக்காகத் துடிக்கும் இந்தத் தோட்டக்காரனின் உடல்தான் உண்மையில் உயிருள்ள தெய்வீக சரீரம்! ஆனால் நெஞ்சில் அன்பும் கருணையும் இல்லாத உன் உடலானது, எத்தனை நவரத்தின மாலைகளை அணிந்திருந்தாலும், வெறும் எலும்பின் மீது தோலைப் போர்த்தி வைத்திருக்கும் ஒரு நடமாடும் பிணக் கூடு மட்டுமேயாகும்!' (அஃதிலார்க்கு என்புதோல் போர்த்த உடம்பு) என்று மெய்யறிவை உரைத்தார். மன்னன் தன் கர்வமிழந்து சுந்தரத்தின் முன் தலைகுனிந்தான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.