திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 73

மருத்துவக் கல்லூரி மாணவன் பரத்வாஜ், தன் பேராசிரியர் முதிய மருத்துவர் தேவநாயகத்திடம் வந்து, 'ஐயா! மனித உடல் என்பது வெறும் எலும்பு, சதை, நரம்புகளின் கூட்டமைப்பா? எதற்காக இந்த உயிர் இந்த உடம்போடு இணைந்து பிறவி எடுக்கிறது?' என்று தத்துவார்த்தமாகக் கேட்டான். அதற்குப் பதிலளிக்கும் விதமாக, பேராசிரியர் தேவநாயகம் அவனை அவ்வூர் தொழுநோயாளி ஆசிரமத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார். அங்கே முதிய தொழுநோயாளிகளின் சீழ் பிடித்த புண்களைத் தன் சொந்தக் கரங்களால் மென்மையாகத் துடைத்து, மூலிகை மருந்திற்றுக் கட்டுப்போட்டு, அவர்களுக்குத் தன் கையாலேயே உணவூட்டி, தன் மார்போடு அணைத்து ஆறுதல் கூறினார்; தேவநாயகத்தின் கண்களில் ஒரு தாயின் பரம வாஞ்சையும் அன்பும் பொங்கியது! மருத்துவர் தன் மாணவனின் தோளைத் தொட்டு மென்மையாகக் கூறினார்: 'தம்பி பரத்வாஜ்! இந்த எலும்பும் சதையும் கொண்ட உடம்பு இல்லாவிட்டால் நம்மால் பிறருக்குப் பணிவிடை செய்து அன்பைப் பொழிய முடியாது; பெறுவதற்கரிய இந்த மனித உயிர், இந்த எலும்பு உடம்போடு பொருந்தி உண்டான தொடர்பின் ஒரே மெய்யான நோக்கம் என்ன தெரியுமா? இந்த உலகத்து உயிர்களோடு தூய அன்போடு கூடி வாழ்ந்து அறம் செய்வதற்காகத்தான்!' (அன்போடு இயைந்த வழக்கென்ப ஆருயிர்க்கு என்போடு இயைந்த தொடர்பு) என்று உபதேசித்தார். பரத்வாஜ் தன் இரு கரங்களையும் குவித்து மருத்துவத் தொழிலின் புனிதத்தை உணர்ந்து தலைவணங்கினான்!

Medical scholar Bharadwaj asked his revered professor, senior physician Dr. Devanayagam: Master! Is the human body merely an accidental biological assembly of calcified bones, nerves, and flesh? What is the profound existential purpose for which the rare immortal soul is bound to this physical vessel? Instead of theoretical debate, Dr. Devanayagam took the youth to the hospice for destitute leprosy patients on the town outskirts. With his own bare hands, the doctor gently cleaned suppurating ulcers, applied soothing herbal unguents, fed paralyzed elders with a silver spoon, and embraced a weeping, disfigured patient like a brother. A luminous warmth radiated from his eyes. Turning to the awestruck student, the master spoke softly: Bharadwaj, my son! Without this physical frame of flesh and bone, a soul cannot wash another's tears, feed the hungry, or offer healing comfort. Wise sages declare that the sacred union of the rare soul with this body of bone and muscle (Aaruyirkku enboadu iyaindha thoDarpu) was forged exclusively for the sublime purpose of living in boundless, active love with all living creation! (Anboadu iyaindha vazhakkenba). Bharadwaj bowed before the divine sanctity of human existence.