திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 74

இரு எல்லை நாடுகளுக்கு இடையே பல தலைமுறைகளாகப் பகைமையும் போர்களும் நிலவிய எல்லைக் கிராமத்தில், எல்லைக் காவல் வீரராகப் பொறுப்பேற்றார் அழகப்பன். மற்ற வீரர்கள் அண்டை நாட்டவர்களைப் பகைவர்களாகப் பார்த்து வாள்களைத் தீட்டியபோது, அழகப்பனோ தன் இதயத்தில் அனைத்து மனிதர்கள் மீதும் தூய அன்பைக் கொண்டிருந்தார் (அன்பு). குளிர்கால இரவில், எல்லையில் பனியில் நனைந்து நடுங்கிய அண்டை நாட்டின் எல்லைக்காவலன் ஒருவனுக்கு, அழகப்பன் தன் போர்வையையும் சூடான மூலிகைத் தேநீரையும் கொடுத்து உயிர்காத்தார்; அந்த இரக்கமும் அன்பும், எதிரி நாட்டு மக்களிடமும் இளகிய மனதோடு பழகும் ஆர்வத்தை இருதரப்பிலும் உண்டாக்கியது (ஆர்வம் உடைமை ஈனும்). அழகப்பன் அவர்களின் துயரங்களைத் தன் துயரங்களாகக் கருதி உதவிகள் செய்தார். சில மாதங்களில், இரு எல்லைகளுக்கு நடுவே இருந்த கசப்பும் துப்பாக்கிகளும் விலகி, இரு நாட்டு மக்களும் ஒருவரையொருவர் கட்டித்தழுவி, எல்லையில் மலர்ச் சந்தை அமைத்து வணிகம் செய்யத் தொடங்கினர்; இரு பேரரசுகளும் எந்தப் போரும் இன்றி சமாதான உடன்படிக்கை செய்து கொண்டன! மன்னன் அழகப்பனை அழைத்து, 'வாளால் வெல்ல முடியாத எதிரிகளை எப்படி வென்றாய்?' என்று வியந்து கேட்டான். அழகப்பன் புன்னகையோடு கூறினான்: 'மன்னா! உள்ளத்தில் இருக்கும் அன்பானது பிறரோடு பழகும் விருப்பத்தை இயல்பாகவே உண்டாக்கும்; அந்த விருப்பமானது, பகைவரை எல்லாம் உற்ற தோழர்களாக்கும் உலகளாவிய 'நட்பு' என்னும் அளப்பரிய பெரும் சிறப்பைத் தானாகவே ஈட்டித் தந்துவிடும்!' (அது ஈனும் நண்பு என்னும் நாடாச் சிறப்பு) என்று விளக்கினான்!

Along a heavily fortified mountainous border fraught with centuries of bloody skirmishes, sentry Azhagappan was stationed at the forward outpost. While fellow guards honed their sabers and hurled bitter curses across the barbed wire, Azhagappan's heart radiated unconditioned universal love for all suffering humanity (Anbu). During a sub-zero blizzard, seeing an enemy sentry collapsing from severe hypothermia in a snowdrift, Azhagappan crawled across the no-man's land to wrap him in his own woolen blanket and feed him steaming herbal brew. This selfless act ignited a genuine, eager yearning between the two soldiers to understand and connect with each other as brothers (Aarvam udaimai eenum). Within months, Azhagappan shared rations with border farmers, resolving local disputes with gentle empathy. The warmth spread like wildfire: border garrisons laid down arms, wept in mutual embrace, and established a thriving flower and grain bazaar across the line, compelling both warring monarchs to sign an eternal peace treaty. Summoning Azhagappan, the emperor marveled: How did you conquer an ancient enemy without spilling a single drop of blood? Azhagappan bowed: My liege! Pure love naturally births an earnest desire to connect with fellow beings; and that heartfelt yearning yields the effortless, transcendent crown of universal friendship (Nanbu ennum naadaach chiRappu) that unites the whole world!