திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 72

நகரத்து நெசவு ஆலையில் நள்ளிரவில் பயங்கர தீ விபத்து ஏற்பட்டது; பருத்திப் பஞ்சுகளும் பட்டுகளும் கொழுந்துவிட்டு எரிய, ஆலைக்குள் பத்து இளம் பெண் தொழிலாளர்களும் சிறுவர்களும் நெருப்புச் சுவரால் சூழப்பட்டு மரண ஓலமிட்டனர். ஆலையின் முதலாளி சேட்டு தர்மசந்த், 'என் பட்டுச் சேலைகளையும் பணப் பெட்டியையும் காப்பாற்றுங்கள்!' என்று தன் தங்கப் பெட்டகத்தை மட்டும் இழுத்துக் கொண்டு வெளியே ஓடிவந்து நின்றான்; உள்ளே மாட்டிக்கொண்ட ஏழைத் தொழிலாளர்களைப் பற்றி ஒரு துளியும் கவலைப்படவில்லை (அன்பிலார் எல்லாம் தமக்குரியர்)! அப்போது அங்கே வந்த மூத்த நெசவாளர் மாணிக்கம், ஒரு நொடியும் தாமதிக்காமல், தண்ணீரில் நனைத்த சாக்கைத் தன் தலையில் போர்த்திக்கொண்டு, சீறிப் பாய்ந்த தீப்பிழம்புகளுக்குள் குதித்தார்! தன் கைகளும் முதுகும் நெருப்பால் கருகிச் சதை வெந்தபோதும், அலறிக் கொண்டிருந்த பத்து தொழிலாளர்களையும் ஒவ்வொன்றாகத் தன் தோளில் சுமந்து வெளியே கொண்டுவந்து காப்பாற்றினார்; இறுதியாக ஒரு சிறுவனைத் தூக்கி வீசிவிட்டு, தானும் படுகாயங்களுடன் வெளியே சரிந்து விழுந்தார் (என்பும் உரியர் பிறர்க்கு). ஊர் மக்கள் மருத்துவமனையில் மாணிக்கத்தைச் சூழ்ந்து நின்று அழுதனர். தர்மசந்த் குற்ற உணர்ச்சியோடு தலைகுனிந்தான். ஊர்ப் பெரியவர் கூறினார்: 'அன்பு இல்லாதவர்கள் எல்லாவற்றையும் தமக்கே உரியது என்று சுயநலத்தோடு வாழ்வார்கள்; ஆனால் நெஞ்சில் அன்பு நிறைந்தவர்களோ, பிறர் உயிரைக் காக்கத் தங்கள் உடலையும் எலும்பையும் கூடத் தியாகம் செய்வதற்குத் தயங்க மாட்டார்கள்!' என்று மெய்சிலிர்த்தார்!

At midnight, a catastrophic blaze engulfed the central textile weaving mill, turning cotton bolls and silk looms into a roaring furnace. Ten teenage apprentices were trapped behind a wall of raging flames, screaming in terror. The wealthy factory owner, Seth Dharmachand, frantically dragged his heavy brass strongbox of coins into the street, screaming only about his insured brocades while completely abandoning the trapped workers (Anbilaar ellaam thamakkuriyar). Witnessing the horror, senior weaver Manikkam wrapped a soaked burlap sack over his head and charged straight into the inferno. Though fiery rafters collapsed onto his shoulders, searing his skin to the bone, Manikkam dragged out every single trapped apprentice one by one. Hurling the last weeping child safely through the doorway, Manikkam collapsed onto the cobblestones with catastrophic burns (Enbum uriyar piRaRkku). As emergency physicians rushed to treat his blistered frame, the town magistrate addressed the ashamed mill owner: Look, Dharmachand! Those barren of love hoard every scrap of gold solely for their selfish survival; but those whose souls are crowned with divine love freely surrender their very flesh, bones, and breath for the deliverance of others!