திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 71

களரிப்பயட்டு மற்றும் சிலம்பக் கலை ஆசான் வீரபத்திரர், தன் களத்தில் மாணவர்களிடம் எப்போதுமே இரும்பை விடக் கடினமான கண்டிப்பான முகத்தோடும், ஒரு சிறு சிரிப்பும் காட்டாத கண்டிப்போடும் பயிற்சி அளித்து வந்தார்; 'வீரபத்திரருக்கு நெஞ்சில் ஈரமே கிடையாது, அவர் ஒரு கல் மனிதர்' என்று ஊரார் பேசிக்கொண்டனர். அவரிடம் பயிற்சி பெற்ற ஏழை அனாதைச் சீடன் மாறன், அவரைத் தன் தந்தையாகவே எண்ணி விடியற்காலை முதல் இரவு வரை பணிவிடை செய்து சிலம்பம் பயின்றான். ஒரு நாள் பயிற்சியின் போது, எதிர்பாராத விதமாக மாறனின் விலா எலும்பில் கூரிய வேல்கம்பு பாய்ந்து, ரத்தம் பீறிட்டு அவன் களத்தில் மயங்கி விழுந்தான்; அவனது மூச்சு நின்று நின்று துடித்தது. அந்த நொடி, எப்போதும் உணர்ச்சியற்ற முகமூடி அணிந்திருந்த ஆசான் வீரபத்திரர், கையில் இருந்த வாளைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு, மின்னல் வேகத்தில் பாய்ந்து வந்து மாறனைத் தன் மடியில் தாங்கினார்; அவரது இரு கண்களிலிருந்தும் தாரை தாரையாகக் கண்ணீர் வழிந்து, மாறனின் ரத்தக் காயங்களை நனைத்தது! தன் முழு ஆடை கிழித்துக் காயத்தைக் கட்டி, 'மகனே மாறா! கண் திறந்து பாரடா!' என்று கதறி அழுதார். அங்கிருந்த மாணவர்கள் அனைவரும் மெய்சிலிர்த்து நின்றனர். அப்போது ஊர்ப் பெரியவர் கூறினார்: 'உள்ளத்தில் இருக்கும் உண்மையான அன்பை மூடி மறைக்க எந்த இரும்புத் தாழ்ப்பாளும் உலகில் கிடையாது (அன்பிற்கும் உண்டோ அடைக்குந்தாழ்)! அன்பிற்குரியவன் துன்பப்படுவதைக் கண்டவுடன் கண்களில் வழியும் அந்த ஒற்றைக் கண்ணீரே, மறைத்து வைத்திருந்த பாசத்தை உலகறிய உரக்கக் காட்டிவிடும்!' (ஆர்வலர் புன்கணீர் பூசல் தரும்) என்று உணர்ந்தனர்!

Master Veerapathirar, supreme instructor of the ancient martial arts arena, was known for his cold, unyielding severity. He never smiled, never praised, and drilled his combat students with brutal discipline, leading townspeople to whisper that his chest held a block of granite instead of a human heart. His most devoted student, destitute orphan Maaran, served him from pre-dawn hours with silent filial adoration. During advanced spear sparring, a deflected steel blade tragically pierced Maaran's ribs; blood sprayed across the sand as the youth collapsed unconscious, gasping for breath. In that split second, the master's severe persona shattered into dust. Hurling his sword away, Veerapathirar lunged across the arena, caught Maaran in his arms, and wept convulsively—streams of scalding tears pouring from his eyes onto the boy's face. Ripping his silk tunic to staunch the wound, he wailed: Maara, my son, open your eyes! The entire academy stood in breathless reverence. The village elder remarked with deep emotion: Is there any wooden bolt or iron lock on earth that can ever conceal genuine love? (AnbiRkum uNdo adaikkundhaazh). The involuntary, spontaneous tear that spills from the eye at the agony of a loved one instantly proclaims the deepest secret love to the whole world! (Aarvalar punkaNeer poosal tharum).