குறள் 521Kural 521
ஒரு மனிதன் செல்வம் அனைத்தையும் இழந்து வறுமையில் நிற்கும் காலத்திலும், அவனோடு தங்களுக்குள்ள பழைய உறவையும் அன்பையும் மறக்காமல் பாராட்டி அரவணைக்கும் குணம், அவனது உண்மையான சுற்றத்தாரிடமே உண்டு.
• பற்று அற்ற கண்ணும் = ஒரு மனிதன் செல்வம் அனைத்தையும் இழந்து ஆதரவற்ற வறியவனான காலத்திலும்,
• பழைமை பாராட்டுதல் = பழைய பாசத்தையும் உறவையும் மறவாமல் பெருமையோடு பாராட்டித் தழுவிக்கொள்ளும் பண்பு,
• சுற்றத்தார் கண்ணே உள = உண்மையான சுற்றத்தாரிடமே உண்டு.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
கவிழ்ந்த படகும் கைவிடாத சுற்றமும்
நடுக்கடலில் வீசிய கடும் புயலால் தன் பெரிய மீன்பிடிப் படகையும் விலைமதிப்பற்ற சணல் வலைகளையும் இழந்து பெருங்கடனில் மூழ்கிய சண்முகத்தை, அவன் செல்வத்தோடு வாழ்ந்த போது உடன் இருந்த பணக்கார நண்பர்களும் வியாபாரக் கூட்டாளிகளும் சந்தைத் தெருவில் கண்டுகொள்ளாமல் தலைகுனிந்து விலகிச் சென்றனர். கையில் காசின்றி ஆதரவற்றுக் கலங்கி நின்ற சண்முகம், கடலோரக் குப்பத்தில் எளிய ஓலைக் குடிசைகளில் வசித்து வந்த தன் மீனவச் சுற்றத்தாரை நோக்கி நடந்தான்; சண்முகத்தின் வீழ்ச்சியைக் கண்டு எள்ளி நகையாடாமல், அவனது முதிய பெரியப்பா ஆறுமுகம் அவனைக் கண்ணீரோடு ஓடிவந்து கட்டித் தழுவினார். ஆறுமுகம் தேற்றினார்: 'சண்முகா! ஒருவன் தன் செல்வம் மற்றும் செல்வாக்கு அனைத்தையும் இழந்து முற்றிலும் வறுமையில் நிற்கும் காலத்திலும் கூட (பற்றற்ற கண்ணும்), அவனது பழைய பாசத்தையும் குடும்ப உறவையும் பெருமையோடு பாராட்டித் தோள் கொடுக்கும் உயர்ந்த பண்பு (பழைமை பாராட்டுதல்), இரத்த உறவான உண்மையான சுற்றத்தாரிடம் மட்டுமே இருக்கும்!' (சுற்றத்தார் கண்ணே உள). ஆறுமுகம் வலை பின்னும் சணல் கயிற்றுக் கட்டையும் வளைந்த தேக்கு மரப் பலகையையும் சண்முகத்தின் முன்னே வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 522Kural 522
எந்த நிலையிலும் அன்பு நீங்காத நல்ல சுற்றத்தாரின் ஆதரவு ஒருவருக்குக் கிடைத்துவிட்டால், அது அவருக்குத் தளிர்த்து மலரும் நற்பயிரைப் போல முடிவில்லாத வளர்ச்சியையும் பல மடங்கு செல்வ வளங்களையும் வாரி வழங்கும்.
• விருப்பு அறாச் சுற்றம் = எப்போதும் அன்பு குறையாத நல்ல சுற்றத்தாரின் ஆதரவு,
• இயையின் = ஒருவனுக்குக் கிடைத்து அமையுமானால்,
• அருப்பு அறா = தளிர்த்து மலரும் மொட்டுகள் போல என்றும் குறையாத,
• ஆக்கம் பலவும் தரும் = பலவிதமான வளர்ச்சிகளையும் பெரும் செல்வங்களையும் வழங்கும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மண்பாண்டப் பட்டறையும் அன்புடைய சுற்றத்தின் செழுமையும்
பக்கத்து ஊர்க் குயவர்கள் சொத்துப் பிரிவினைச் சண்டைகளால் பட்டறைகளைப் பிரித்து நஷ்டமடைந்த போது, மண்பாண்டக் கலைஞர் கந்தவேலோ தன் தம்பியர், சித்தப்பாக்கள் மற்றும் மாமன்மார்களோடு ஒருமித்த அன்போடு கூட்டுப் பட்டறையை நடத்தி வந்தான். திடீரெனப் பெய்த அடைமழையில் முற்றத்தில் காய வைக்கப்பட்டிருந்த பல்லாயிரக்கணக்கான சுடப்படாத மண்பானைகள் கரையும் அபாயம் ஏற்பட்ட போது, அவனது நாற்பது சுற்றத்தாரும் ஒரே இரவில் மழையில் நனைந்து ஓடிவந்து, களிமண் திரவத்தைப் பூசிச் சூளைகளை மூட்டி அனைத்துப் பானைகளையும் காப்பாற்றினர். இதைக் கண்டு வியந்த ஊர்ப் பெரியவர் சதாசிவம் பாராட்டினார்: 'கந்தவேல்! எந்தச் சூழலிலும் அன்பு குறையாத நல்ல சுற்றத்தாரின் ஆதரவு ஒருவனுக்குக் கிடைத்துப் பொருந்துமானால் (விருப்பறாச் சுற்றம் இயையின்), அது இடைவிடாமல் மலரும் மொட்டுகள் போல என்றும் வற்றாத பலவிதமான ஆக்கங்களையும் பெருஞ்செல்வத்தையும் அவனுக்கு வாரி வழங்கும்!' (அருப்பறா ஆக்கம் பலவும் தரும்). கந்தவேல் தன் தம்பியோடு சேர்ந்து உலர்ந்த புளியமரக் கட்டைகளை எரியும் சூளையினுள் தள்ளினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 523Kural 523
உற்றார் உறவினர்களோடு மனம் திறந்து அன்பு பாராட்டிப் பழகாதவனின் செல்வம் மற்றும் வாழ்க்கை, கரைகள் இல்லாத குளத்தில் நீர் நிறைந்தது போல, பாதுகாக்கும் துணையின்றி உடைந்து வீணாகப் பாழாகிவிடும்.
• அளவளாவு இல்லாதான் = சுற்றத்தாரோடு மனம் திறந்து பேசிப் பழகாதவனுடைய,
• வாழ்க்கை = செல்வ வாழ்க்கையானது,
• குளவளாக் கோடு இன்றி = குளப்பரப்பானது சுற்றிலும் பாதுகாப்புக் கரையே இல்லாமல்,
• நீர் நிறைந்தற்று = நீரால் நிரம்பி வீணாக வழிந்து போவதைப் போன்றதாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
கரையில்லாக் குளமும் தனித்து வாழ்ந்த பண்ணையாரும்
செழிப்பான நன்செய் நிலங்களையும் பொற்காசுகளையும் பெற்றிருந்த பண்ணையார் முத்துராமன், தன் எளிய உறவினர்களையும் அண்டை வீட்டாரையும் மனிதர்களாகவே மதிக்காமல், யாரிடமும் முகம் கொடுத்துப் பேசாமல் தன் பெரும் மாளிகைக்குள் ஆணவத்தோடு தனியாக வாழ்ந்து வந்தான். நள்ளிரவில் ஆயுதம் தாங்கிய கொள்ளைக் கும்பல் அவனது மாளிகைக் கதவை உடைத்து நகைகளையும் தானியங்களையும் சூறையாடிய போது, அலறல் சத்தம் கேட்டும் அவனைக் காப்பாற்ற ஒரு சுற்றத்தானோ, ஒரு பக்கத்து வீட்டுக்காரரோ கூட முன்வரவில்லை. காலையில் சிதறிக் கிடந்த முற்றத்தில் அழுது நின்ற முத்துராமனிடம், அவனது முதிய பெரியப்பா சதாசிவம் வயல்வெளியில் கரையில்லாமல் உடைந்த பாழும் குட்டையைக் காட்டி விளக்கினார்: 'முத்துராமா! சுற்றத்தாரோடு மனம் கலந்து அன்பு பாராட்டிப் பழகாதவனுடைய செல்வ வாழ்க்கை (அளவளா வில்லாதான் வாழ்க்கை), பாதுகாக்கும் கரைகளே இல்லாத குளத்தில் நீர் நிறைந்து வழிந்து பாழாவதைப் போன்றதாகும்!' (குளவளாக் கோடின்றி நீர்நிறைந் தற்று). சதாசிவம் தனது மூங்கில் கைத்தடியால் நீரின்றி வறண்டு கிடந்த வெற்று வரப்பைக் காட்டினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 524Kural 524
ஒரு மனிதன் தான் ஈட்டிய செல்வத்தினால் அடையக்கூடிய மிகச் சிறந்த பயன், தன் உற்றார் உறவினர்களை ஆதரித்து, அவர்கள் எப்போதும் தன்னை அன்போடு சூழ்ந்து வாழும்படி அவர்களை அரவணைத்து வாழ்வதே ஆகும்.
• செல்வம் பெற்றத்தால் = ஒரு மனிதன் செல்வத்தைப் பெற்றதனால்,
• பெற்ற பயன் = அடையக்கூடிய உண்மையான பலனாவது,
• சுற்றத்தால் தான் சுற்றப்பட = தன் அன்பான சுற்றத்தாரால் தான் எப்போதும் சூழப்பட்டு,
• ஒழுகல் = அவர்களை அரவணைத்து வாழ்வதே ஆகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
நெல் அறுவடை விருந்தும் சுற்றத்தின் அரவணைப்பும்
ஐந்து பெரிய களஞ்சியங்கள் நிறைய செழிப்பான நெல் விளைச்சலைப் பெற்ற உழவர் பொன்னரசன், தானியங்களைத் தனக்கென மட்டும் பதுக்கி வைக்காமல், தன் எளிய சுற்றத்தார்கள் அனைவருக்கும் விதை நெல்லையும் உடைகளையும் தாராளமாக வழங்கி, அவர்களின் குடும்பங்களை வாழ வைத்தார். அறுவடைத் திருவிழா மாலையில், தன் வீட்டின் அகன்ற முற்றம் முழுவதும் உற்றார் உறவினர்களின் குழந்தைகளும் பெரியவர்களும் சிரித்து மகிழ்ந்து சூழ்ந்திருக்க, அவர்கள் நடுவே அமர்ந்திருந்த பொன்னரசனிடம் நகரத்து வணிகர் ஒருவர் கேட்டார்: 'பொன்னரசனே! இவ்வளவு பாடுபட்டுச் சேர்த்த தானியங்களைச் சுற்றத்தாருக்கு வாரி இறைத்து விட்டீர்களே, உங்களுக்கு என்ன லாபம் கிடைத்தது?' பொன்னரசன் புன்னகையோடு விளக்கினார்: 'வணிகரே! ஒரு மனிதன் செல்வத்தைப் பெற்றதனால் அடையக்கூடிய உண்மையான பயன் யாதெனில் (செல்வந்தான் பெற்றத்தால் பெற்ற பயன்), அந்தச் செல்வத்தால் தன் சுற்றத்தாரை ஆதரித்து, அவர்கள் எப்போதும் தன்னை அன்போடு சூழ்ந்து வாழும்படி அரவணைத்து வாழ்வதே ஆகும்!' (சுற்றத்தால் சுற்றப் படஒழுகல்). பொன்னரசன் பித்தளை அகப்பையால் சூடான சர்க்கரைப் பொங்கலை வணிகரின் தலைவாழை இலையில் வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 525Kural 525
தன் சுற்றத்தாருக்குத் தேவையான உதவிகளைத் தாராளமாகச் செய்து, அவர்களிடம் கனிவான இன்சொற்களைப் பேசி அரவணைக்கும் ஒருவனை, மேலும் மேலும் பெருகி வளரும் சுற்றத்தார் கூட்டம் எப்போதும் அன்போடு சூழ்ந்து நிற்கும்.
• கொடுத்தலும் = சுற்றத்தாருக்கு வேண்டிய உதவிகளைத் தாராளமாகச் செய்தலும்,
• இன்சொலும் = எப்போதும் முகம் மலர்ந்து கனிவான இன்சொல் கூறுதலும் ஆகியவற்றை,
• ஆற்றின் = ஒருவன் முறையாகச் செய்து வருவானானால்,
• அடுக்கிய சுற்றத்தால் = மேலும் மேலும் கிளைத்து வளரும் பலவகைச் சுற்றத்தாரால்,
• சுற்றப்படும் = அவன் எப்போதும் அன்போடு சூழப்பட்டு வாழ்வான்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
சோலை நடுவே திண்ணையும் மலர்ந்த இன்சொல்லும்
தன் பரந்த மாந்தோப்பின் நடுவே பெரிய நிழல் திண்ணையைக் கட்டி வைத்திருந்த முதிய உழவர் மாரிமுத்து, தன்னை நாடி வரும் அனைத்து சுற்றத்தாருக்கும் வயிறார அறுசுவை உணவிட்டு, அவர்களுக்குத் தேவையான விதை நெல்லையும் பொருட்களையும் தாராளமாகக் கொடுத்து உதவினார் (கொடுத்தல்). ஏழை பணக்காரர் என்ற பாகுபாடின்றி, வருகை தரும் அனைவரையும் முகம் மலர்ந்து வரவேற்று, இதயத்திலிருந்து கனிவான இன்சொற்களையே பேசி உபசரித்தார் (இன்சொல்); அவரது திண்ணையில் எப்போதும் ஏழு கிராமங்களைச் சேர்ந்த நூற்றுக்கணக்கான உறவினர்கள் சூழ்ந்திருப்பதைக் கண்ட மருமகன் இதன் ரகசியத்தைக் கேட்டான். மாரிமுத்து சிரித்துக்கொண்டே கூறினார்: 'மகனே! சுற்றத்தாருக்குத் தேவையானதை வாரி வழங்கும் கொடைக் குணத்தையும் (கொடுத்தலும்), இதயத்திலிருந்து வரும் கனிவான இன்சொற்களையும் முறையாகக் கடைப்பிடித்து வாழ்ந்தால் (இன்சொலும் ஆற்றின்), அவன் எப்போதும் மேலும் மேலும் பெருகும் பலவகைச் சுற்றத்தாரால் அன்போடு சூழப்பட்டு வாழ்வான்!' (அடுக்கிய சுற்றத்தால் சுற்றப்படும்). மாரிமுத்து கனிந்த செந்தூர மாம்பழங்கள் நிறைந்த ஓலைக் கூடையை மருமகனின் கைகளில் வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 526Kural 526
தாராளமாக வாரி வழங்கும் வள்ளல்தன்மையும், சினம் கொள்ளாமல் பொறுமை காக்கும் சாந்த குணமும் கொண்ட ஒருவனைப் போல, அன்பு நிறைந்த சுற்றத்தாரைப் பெற்றிருப்பவர் இந்த உலகத்தில் வேறு யாருமில்லை.
• பெருங்கொடையான் = தாராளமாக வாரி வழங்கும் கொடைப் பண்பும்,
• பேணான் வெகுளி = சினத்தை விரும்பாத சாந்த குணமும் உடையவனாக ஒருவன் இருந்தால்,
• அவனின் = அவனைப் போல,
• மருங்கு உடையார் = அன்பான சுற்றத்தாரைப் பெற்றிருப்பவர்கள்,
• மாநிலத்து இல் = இந்தப் பரந்த உலகத்தில் வேறு எவரும் இல்லை.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
நெசவுக் கிராமத்தின் தலைவரும் சினமற்ற வள்ளல் தன்மையும்
நெசவாளர் கிராமத்தின் தலைவர் தேவராஜன், நலிவடைந்த ஏழை நெசவாளர்களின் குடும்பங்களுக்குப் பஞ்சுப் பொதிகளையும் தானியங்களையும் வாரி வழங்கினார் (பெருங்கொடையான்); இளம் நெசவாளர்கள் தறியில் நூல் அறுத்துத் தவறு செய்த போதும் கூட, அவர் சினந்து கத்தாமல், பொறுமையோடும் பரிவோடும் பேசிச் சீர்திருத்தினார் (பேணான் வெகுளி). ஊரிலுள்ள நூற்றுக்கணக்கான நெசவாளர்களும் தங்கள் சொந்தத் தந்தையைப் போல அவரைச் சூழ்ந்து நின்று காப்பதைக் கண்ட அறிஞர் நாராயணன் தேவராஜனின் தலைமைப் பண்பைப் பாராட்டினார். நாராயணன் வாழ்த்தினார்: 'தேவராஜரே! தாராளமாக வாரி வழங்கும் பெருங்கொடைப் பண்பும் (பெருங்கொடையான்), சீற்றத்தை விரும்பாத சாந்த குணமும் கொண்ட ஒருவனைப் போல (பேணான் வெகுளி), அன்பான சுற்றத்தாரையும் ஆதரவாளர்களையும் தன்னைச் சுற்றிப் பெற்றிருப்பவர் இந்தப் பரந்த உலகத்தில் வேறு யாருமே இல்லை!' (அவனின் மருங்குடையார் மாநிலத்து இல்). தேவராஜன் புதிதாகச் சுற்றப்பட்ட வெண் பருத்தி நூல் கதிரை இளம் நெசவுப் பயிலுநரின் கைகளில் வழங்கினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 527Kural 527
எளிய காகம் கூடத் தனக்குக் கிடைத்த உணவை மறைக்காமல் தன் இனத்தைக் கூவி அழைத்துச் சேர்ந்து உண்ணும்; அத்தகைய பகிர்ந்தளிக்கும் உயர்ந்த குணம் உடையவர்களிடமே அழியாத செல்வமும் வாழ்வின் எல்லா உயர்வுகளும் வந்து சேரும்.
• காக்கை = எளிய காகமானது,
• கரவா = தனக்குக் கிடைத்த இரையை மறைத்து வைக்காமல்,
• கரைந்து உண்ணும் = தன் இனத்தைக் கூவி அழைத்து அவற்றுடன் பகிர்ந்தே உண்ணும்;
• ஆக்கமும் = பெருகி வளரும் செல்வச் செழிப்பும்,
• அன்ன நீரார்க்கே உள = அத்தகைய பகிர்ந்தளிக்கும் நற்குணம் கொண்டவர்களிடமே நிலைத்து நிற்கும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
பலாப்பழ மரமும் காகத்தின் பகிர்ந்தளிக்கும் பாடமும்
தன் தோப்பில் விளைந்த தேன் சொட்டும் பலாப்பழங்களை வீட்டின் உள்ளே பதுக்கித் தனியாக உண்ணாமல், சுற்றத்தாரையும் வயல்வெளி உழவர்களையும் கூவி அழைத்து அனைவருக்கும் சுளைகளை மகிழ்ச்சியோடு பகிர்ந்தளித்தார் உழவர் வேலன். அப்போது மதில் சுவரில் வைக்கப்பட்ட சோற்றுத் திரளையைக் கண்ட காகம் ஒன்று, அதை மறைக்காமல் சத்தமிட்டுக் கரைந்து தன் கூட்டத்தைக் கூட்டி ஒன்றாகப் பகிர்ந்து உண்பதை வேலன் தன் மகன் மாறனுக்குக் காட்டினார். வேலன் போதித்தார்: 'மகனே! எளிய காகம் கூடத் தனக்குக் கிடைத்த உணவை மறைத்து வைக்காமல் தன் இனத்தைக் கூவி அழைத்துச் சேர்ந்து உண்ணும் (காக்கை கரவா கரைந்துண்ணும்); மனிதர்களிலும் தங்களுக்குக் கிடைத்த செல்வத்தைத் தனியே அனுபவிக்காமல் சுற்றத்தோடு பகிர்ந்து உண்ணும் அத்தகைய உயர்ந்த இயல்பு உடையவர்களிடமே (அன்னநீரார்க்கே), உண்மையான செல்வச் செழிப்பும் மேன்மையும் எப்போதும் நிலைத்து நிற்கும்!' (ஆக்கமும் உள). வேலன் புதிதாக வெட்டப்பட்ட தேன் பலாச்சுளையை மகனின் உள்ளங்கையில் வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 528Kural 528
ஒரு தலைவன் தன் சுற்றத்தார் அனைவரையும் மேலோட்டமாக ஒரே மாதிரியாகப் பார்க்காமல், அவரவர் தகுதி, ஆற்றல் மற்றும் தியாகத்திற்கு ஏற்பத் தனித்தனியே முறைப்படி மதித்துப் போற்றினால், அந்த மதிப்பைப் பெற்று அவனோடு பிரியாமல் வாழும் சுற்றத்தார் பலர் ஆவர்.
• வேந்தன் = ஒரு தலைவன்,
• பொது நோக்கான் = சுற்றத்தார் அனைவரையும் தகுதி பாராமல் மேலோட்டமாக ஒரே மாதிரி நோக்காமல்,
• வரிசையா நோக்கின் = அவரவர் தகுதி, அனுபவம் மற்றும் சேவைக்கேற்ப தனித்தனியே மதித்துப் போற்றினால்,
• அது நோக்கி = தலைவன் தரும் அந்த நன்மதிப்பை விரும்பி,
• வாழ்வார் பலர் = அவனை விட்டு விலகாமல் சார்ந்து வாழும் சுற்றத்தார் பலர் ஆவர்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
சிற்பக் கூடத்தின் கொடையும் தகுதிக்கேற்ற சிறப்பும்
ஐம்பது சிற்பக் கலைஞர்கள் பணியாற்றிய பட்டறைக் கூடத்தில், ஆண்டுதோறும் அனைவருக்கும் மேலோட்டமாக ஒரே மாதிரியான வெகுமதியைத் தராமல், முதிய கலைஞர்களின் வாழ்நாள் அனுபவத்திற்குப் பொன்னாடையும், நுட்பமான சிலைகளை வடித்த தலைமைக் கலைஞர்களுக்குப் பொற்காசுப் பரிசுகளையும், கடினமாக உழைத்த புதிய இளைஞர்களுக்குத் தனித்தனியே தரமான எஃகு உளிகளையும் வழங்கிச் சிறப்பித்தார் தலைமைச் சிற்பி தங்கவேல். கலைஞர்கள் எவரும் அவரை விட்டுப் பிரியாமல் பல தலைமுறைகளாக அர்ப்பணிப்போடு உழைப்பதன் ரகசியத்தைக் கேட்டவர்களிடம் தங்கவேல் விளக்கினார். தங்கவேல் போதித்தார்: 'நண்பர்களே! ஒரு தலைவன் தன் மக்களை மேலோட்டமாக ஒரே மாதிரி சாதாரணமாகப் பார்க்காமல் (பொதுநோக்கான்), அவரவர் தகுதி, அனுபவம் மற்றும் உழைப்பிற்கேற்ப முறைப்படி தனித்தனியே மதித்துப் போற்றினால் (வரிசையா நோக்கின்), அந்த நன்மதிப்பை விரும்பி அவனை விட்டு நீங்காமல் சார்ந்து வாழும் சுற்றத்தாரின் எண்ணிக்கை பல மடங்கு பெருகும்!' (அதுநோக்கி வாழ்வார் பலர்). தங்கவேல் ஐந்து பளபளக்கும் கூர்மையான எஃகு செதுக்கு உளிகளை இளம் பயிலுநரிடம் வழங்கினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 529Kural 529
முன்பு நெருங்கிய உறவினராக இருந்து மனக்கசப்பால் பிரிந்து சென்றவர்கள், அந்தப் பிரிவுக்குக் காரணமான தவறுகளும் குறைகளும் நம்மிடம் இல்லை என்பதை உணரும் போது, தானாகவே மீண்டும் வந்து நம்முடன் அன்போடு இணைந்து கொள்வார்கள்.
• தமர் ஆகி = முன்பு நெருங்கிய சுற்றத்தாராக இருந்து,
• தன் துறந்தார் சுற்றம் = ஏதோ ஒரு காரணத்தால் தம்மை விட்டுப் பிரிந்து சென்றவர்களின் உறவானது,
• அமராமைக்காரணம் இன்றி = அவர்கள் பிரிந்து சென்றதற்குக் காரணமான மனக்கசப்பும் தவறுகளும் நம்மிடம் நீங்கியவுடன்,
• வரும் = அவர்களாகவே தானாக மீண்டும் வந்து இணைந்து கொள்ளும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
பட்டுப் பட்டறையின் மனக்கசப்பும் நீங்கிய பிணக்கும்
பட்டு நெசவுப் பட்டறையில் முந்தைய கணக்காளரின் தவறான கணக்கால் கூலி குறைந்ததாகக் கருதி, மூத்த அண்ணன் சுந்தரத்திடம் கோபித்துக் கொண்டு பட்டறையை விட்டுப் பிரிந்து சென்றனர் தம்பி சோமனும் அவனது மைத்துனர்களும். சுந்தரம் அவர்கள் மீது வன்மம் கொள்ளாமல், பிழையான கணக்காளரை நீக்கி ஊதியப் பதிவேடுகளை வெளிப்படையாக மாற்றியமைத்துத் தன் இதயக்கதவுகளைத் திறந்தே வைத்திருந்தார்; பிரிவுக்குக் காரணமான தவறுகள் அனைத்தும் நீங்கிவிட்டதை அறிந்த சோமனும் உறவினர்களும் பொங்கல் பண்டிகையன்று தாமே சுந்தரத்தைத் தேடி வந்து கண்ணீரோடு கட்டித் தழுவினர். அவர்களை வரவேற்ற சுந்தரம் தறிக் கூடத்தில் கூறினார்: 'நெசவாளர்களே! முன்பு நமக்கு நெருங்கிய சுற்றத்தாராக இருந்து ஏதோ ஒரு மனக்கசப்பால் பிரிந்து சென்றவர்கள் (தமராகித் தற்றுறந்தார் சுற்றம்), அந்தப் பிரிவுக்குக் காரணமான தவறுகளும் பிணக்குகளும் நம்மிடம் முற்றிலும் நீங்கிவிடும் போது (அமராமைக் காரணமின்றி), அவர்களாகவே தானாக மீண்டும் வந்து அன்பு கொண்டு இணைந்து கொள்வார்கள்!' (வரும்). சுந்தரம் தூய தங்க ஜரிகை இழைக்கப்பட்ட நெசவு நாடாவைத் தன் தம்பியின் கைகளில் கொடுத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 530Kural 530
தக்க காரணமின்றித் தன்னை விட்டுப் பிரிந்து சென்று பின்னர் ஒரு காரணத்திற்காகத் திரும்பி வந்த சுற்றத்தானை, ஒரு தலைவன் அவன் நாடி வந்த தேவையை நிறைவேற்றி வைத்து, அவனது மனநிலையை நன்கு ஆராய்ந்து சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்.
• உழைப் பிரிந்து = தக்க காரணமின்றித் தன்னை விட்டுப் பிரிந்து சென்று,
• காரணத்தின் வந்தானை = பின்னர் ஏதோ ஒரு தேவையால் திரும்பி வந்த சுற்றத்தானை,
• வேந்தன் = ஒரு தலைவன்,
• இழைத்திருந்து = அவன் நாடி வந்த தேவையை நிறைவேற்றி வைத்துப் பொறுத்திருந்து,
• எண்ணிக் கொளல் = அவனது போக்கை நன்கு ஆராய்ந்து சுற்றமாகச் சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வர்த்தகக் கூட்டமைப்பும் திரும்பி வந்த கூட்டாளியும்
தக்க காரணமின்றி நறுமணப் பொருள் வணிகக் கூட்டமைப்பை விட்டுப் பிரிந்து சென்று, தனியாகத் தொழில் செய்து பெருத்த நஷ்டமடைந்த பின், கடனுதவி கேட்டுத் திரும்பி வந்தான் இளவல் முத்து. வணிகத் தலைவர் செல்லப்பா அவனைக் கோபப்பட்டு விரட்டாமல், அவனது அவசரக் கடன்களைத் தீர்த்து அடைக்கலமும் கொடுத்தார் (இழைத்திருந்து); ஆனால், உடனடியாக அவனிடம் பிரதான கருவூலப் பொறுப்பை வழங்காமல், அவனது திருந்திய நடத்தையைச் சில காலம் உன்னிப்பாகக் கவனித்த பின்னரே முழுமையாக இணைத்துக் கொண்டார் (எண்ணிக் கொளல்). சபையினருக்குச் செல்லப்பா அறிவுறுத்தினார்: 'பெரியோர்களே! எவ்விதக் குற்றமும் காரணமுமின்றி நம்மை விட்டுப் பிரிந்து சென்று (உழைப்பிரிந்து), பின்னர் ஏதோ ஒரு தேவையால் திரும்பி வரும் சுற்றத்தானை (காரணத்தின் வந்தானை), அவன் நாடி வந்த தேவையை நிறைவேற்றி அவனுக்கு உதவி செய்து (இழைத்திருந்து), அவனது உள்நோக்கத்தையும் போக்கையும் கூர்ந்து ஆராய்ந்த பின்னரே பொறுப்புகளில் முழுமையாக ஏற்க வேண்டும்!' (எண்ணிக் கொளல்). செல்லப்பா சூடான பருப்பு சாதக் கிண்ணத்தை முத்துவின் கைகளில் வழங்கினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.