குறள் 181Kural 181
ஒருவன் அறநெறிகளைப் போற்றிப் பேசாதவனாய் பல தவறுகளையே செய்து வந்தாலும் கூட, 'அவன் அடுத்தவரைப் பற்றிப் பின்னால் புறம்பேச மாட்டான்' என்ற ஒரு நற்பெயர் அவனுக்கு இருப்பது மிகவும் நல்லதாகும்.
• ஒருவன் = ஒரு மனிதன்
• அறங்கூறான் = அறநெறிகளைப் பேசாதவனாய்
• அல்ல செயினும் = தவறான பாவச் செயல்களைச் செய்தாலும்,
• புறங்கூறான் என்றல் = 'அவன் அடுத்தவரைப் பற்றிப் புறம்பேச மாட்டான்' என்று சொல்லப்படுவது
• இனிது = அவனுக்கு மிகப்பெரிய நன்மையைத் தரும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முரட்டு மல்யுத்த வீரன் வீரபாகுவின் குறைகளும் பின்னால் புறம்பேசாத சிங்கக் குணமும்
மதுரை நகரில் மல்யுத்த வீரனாக இருந்த வீரபாகு, வேதாந்த சாஸ்திரங்களை ஓதியவனோ அறநெறி உபதேசங்களைப் பேசத் தெரிந்தவனோ அல்ல; அவனிடம் முன்கோபமும் முரட்டுத்தனமும் போன்ற பல குறைகளும் பாவச் செயல்களும் கூட இருந்தன. ஆனால் அவனிடம் இருந்த ஒரு நிகரற்ற குணம், நேரில் இல்லாத எவரைப் பற்றியும் அவன் வாழ்நாளில் ஒருபோதும் புறம்பேசியதே இல்லை. ஒருமுறை அரசவை வீரர்கள் அவனது பரம எதிரியான மற்றொரு மல்யுத்த வீரனின் தோல்விகளையும் அவமானங்களையும் பற்றி வீரபாகுவின் பின்னால் இழிவாகப் பேசிச் சிரித்தபோது, வீரபாகு கர்ஜித்தான்: 'நிறுத்துங்கள்! அவன் இங்கே இல்லாதபோது அவனைப் பற்றி அவதூறு பேசுவது கோழைத்தனம்! சொல்வதென்றால் அவன் முகத்திற்கு நேராகச் சொல்லுங்கள்!' என்று அவர்களை விரட்டினான். இதைக் கேள்விப்பட்ட மதுரை மன்னன், அரசவையில் வீரபாகுவை அழைத்து பொன்னாடை போர்த்திப் பாராட்டினான்: 'அறநெறிகளைப் பேசத் தெரியாதவனாய், பல தவறுகளைச் செய்பவனாக ஒருவன் இருந்தாலும் கூட (அறங்கூறான் அல்ல செயினும்), 'இவன் எவரையும் பின்னால் புறம்பேச மாட்டான்' (புறங்கூறான் என்றல்) என்ற இந்த ஒரு நற்குணம், அவனது அனைத்துக் குறைகளையும் மறைத்து அவனுக்கு மாபெரும் பெருமையையும் நன்மையையும் தரும்!' (இனிது) என்று போற்றினான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 182Kural 182
ஒருவர் இல்லாதபோது அவரைப் பற்றிப் புறம்பேசிவிட்டு, அவர் நேரில் வந்தபோது பொய்யாகச் சிரித்துப் பேசுவது, அறநெறியை அடியோடு மறுத்துப் பகிரங்கமாகப் பாவங்களைச் செய்வதை விடவும் மிகக் கொடிய தீமையாகும்.
• புறன் அழீஇ = ஒருவன் இல்லாதபோது அவனைப் பழித்துப் புறம்பேசி,
• பொய்த்து நகை = நேரில் காணும்போது பொய்யாகச் சிரிப்பது,
• அறன் அழீஇ = 'அறமே இல்லை' என்று அழித்துப் பேசி
• அல்லவை செய்தலின் = பாவச் செயல்களைச் செய்வதை விடவும்
• தீதே = மிகக் கொடிய தீமையாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
அரசவை எழுத்தர் சோமசுந்தரத்தின் இருமுக வேஷமும் அமைச்சரின் சாட்டையடி எச்சரிக்கையும்
பாண்டிய மன்னனின் தலைமைச் செயலகத்தில் எழுத்தராக இருந்த சோமசுந்தரன், தனது சக ஊழியரான மதியழகன் அலுவலகத்தில் இல்லாத போதெல்லாம், 'அவனுக்கு ஒன்றுமே தெரியாது, லஞ்சம் வாங்குகிறான்' என்று மற்றவர்களிடம் நஞ்சைக் கக்கிப் புறம்பேசி அவதூறு பரப்புவான். ஆனால் மதியழகன் அறைக்குள் நுழைந்த மறுவினாடியே, 'வாருங்கள் என் அருமை நண்பரே!' என்று பல்லிளித்துப் பொய்யாகக் கட்டிப்பிடித்து முகமலர்ச்சியுடன் உபசரிப்பான். இந்த நயவஞ்சக நாடகத்தை ஒரு நாள் திரைக்குப் பின்னால் இருந்து கவனித்த தலைமை அமைச்சர், சோமசுந்தரத்தை நடு மண்டபத்திற்கு இழுத்து வந்து சவுக்கால் அடித்தது போல் சாடினார்: 'சோமசுந்தரா! ஒருவன் இல்லாதபோது அவனைப் பழித்துப் பேசிவிட்டு, அவன் எதிரே வந்தவுடன் ஒன்றுமறியாதவனைப் போலப் பொய்யாகச் சிரித்துக் குலவுவது (புறனழீஇப் பொய்த்து நகை), 'அறம் என்பதே கிடையாது' என்று அறநெறியை அடியோடு மறுத்துப் பகிரங்கமாகப் பாவம் செய்வதை விடவும் மிகக் கொடிய கொடூரமான விஷமாகும்!' (அறனழீஇ அல்லவை செய்தலின் தீதே). அப்பட்டமான எதிரியை விட, சிரித்துப் பேசும் நயவஞ்சகப் புறம்பேசும் கோழையே சமுதாயத்தின் பெருவிஷம்!' என்று கூறி அவனைப் பணியிலிருந்து நீக்கினார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 183Kural 183
ஒருவர் இல்லாதபோது அவரைப் புறம்பேசிவிட்டு, நேரில் காணும்போது பொய்யாகப் பழகி உயிர் வாழ்வதை விட, அத்தகைய இழிவைச் செய்யாமல் இறந்து போவதே அறநூல்கள் போற்றும் மேலான ஆன்ம உயர்வைத் தரும்.
• புறங்கூறி = ஒருவர் இல்லாதபோது புறம்பேசி,
• பொய்த்து = நேரில் வரும்போது பொய்யாக நடித்து
• உயிர் வாழ்தலின் = உயிர் வாழ்வதை விட,
• சாதல் = (அவ்வாறு செய்யாமல்) இறந்து போவதே
• அறங்கூறும் ஆக்கம் தரும் = அறநூல்கள் கூறும் உயர்ந்த நன்மைகளைத் தரும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
அரசவை தளபதி இளமாறனின் வீர மரணத் தேர்வும் கோழைப் புறம்பேச்சுக்கு மறுத்த சிங்கத் தன்மானமும்
சேர மன்னனின் படையில் தளபதியாக இருந்த இளமாறன், மன்னனால் சிறைபிடிக்கப்பட்டு நின்றபோது, துரோகி ஒருவன் அவனிடம் ரகசியமாக வந்து, 'இளமாறா! உனக்கு விடுதலை வேண்டுமானால், உன் தலைமைத் தளபதி இல்லாதபோது மன்னரிடம் அவரைப் பற்றிக் கோள்மூட்டி அவதூறு சொல் (புறங்கூறி); தலைமைத் தளபதி நேரில் வரும்போது அவரிடம் பணிவாக நடித்துப் பல்லிளி (பொய்த்து)! அப்படிச் செய்தால் உன் உயிரைக் காப்பாற்றிக்கொண்டு சுகமாக வாழலாம்!' என்று தூண்டினான். இளமாறன் அந்த நயவஞ்சகனைப் பார்த்துச் சீறினான்: 'இல்லாதபோது ஒருவனைப் பற்றிப் புறம்பேசி, அவன் முன்னால் வரும்போது பொய்யாக நடித்து நாய் போல உயிர் வாழ்வதை விட, மானத்தோடு தூக்குக் கயிற்றை முத்தமிட்டு இறந்து போவதே (சாதல்) தர்ம சாஸ்திரங்கள் கூறும் அழியாத ஆன்ம உயர்வையும் முக்தியையும் தரும்!' (அறங்கூறும் ஆக்கந் தரும்) என்று கூறி, மரணத்தை மகிழ்வோடு தழுவினான்! அவனது இந்த மாசற்ற வீரத்தையும் தார்மீகத் தன்மானத்தையும் கண்டு அரசன் அவனது காலடியில் விழுந்து மன்னிப்புக் கோரிப் படைத்தளபதியாக முடிசூட்டினான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 184Kural 184
ஒருவரது முகத்திற்கு எதிரே நின்று எவ்விதத் தாட்சணியமும் பார்க்காமல் கடுமையாகக் குறை கூறினாலும் கூறலாம்; ஆனால் அவர் நேரில் இல்லாத போது, பின்விளைவுகளை யோசிக்காமல் பின்னால் புறம்பேசக் கூடாது.
• கண்ணின்று = ஒருவரது நேரில் நின்று
• கண்ணறச் சொல்லினும் = முகதாட்சணியம் பாராமல் கடுமையாகப் பேசினாலும் பேசலாம்;
• முன்னின்று = அவர் எதிரில் இல்லாத போது
• பின்நோக்காச் சொல் = பின்விளைவுகளை எண்ணாத புறம்பேச்சை
• சொல்லற்க = ஒருபோதும் சொல்லக் கூடாது.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
சிற்பக் கலைஞர் சிவபாதரின் சுளீரென்ற நேர்முகக் கண்டிப்பும் புறம்பேச்சை விரட்டிய பெருந்தன்மையும்
மாமல்லபுரத்துக் கடற்கரைக் கோயில் கட்டுமானப் பணியில், தலைமைச் சிற்பி சிவபாதர், தனது இளம் சிற்பி சுந்தரன் செதுக்கிய தூண் வளைவில் இருந்த பிழையை அவனது முகத்திற்கு எதிரே நின்று எவ்விதத் தயவு தாட்சணியமும் பார்க்காமல் (கண்ணின்று கண்ணறச் சொல்லினும்), 'இந்தத் தூண் சாய்ந்திருக்கிறது! உன் கவனக்குறைவால் மொத்த மண்டபமும் பாழாகிவிடும்!' என்று சுளீரெனக் கடிந்து திருத்தினார். ஆனால் மாலையில் சுந்தரன் பாசறைக்குச் சென்ற பிறகு, மற்றொரு சக சிற்பி சிவபாதரிடம் வந்து, 'சுந்தரனுக்குச் சிற்பக் கலையே வரவில்லை; அவனைக் கல்லூரியை விட்டே விரட்டிவிடலாம் ஐயா!' என்று புறம்பேசத் தொடங்கினான். உடனே சிவபாதர் அவனைச் சீறிப் பாய்ந்தார்: 'அடேய்! சுந்தரனின் குறையை அவன் முகத்திற்கு எதிரே நின்று நான் சுட்டிக்காட்டியது அவனது கலையை உயர்த்த! ஆனால் அவன் இல்லாதபோது அவனைப் பற்றிக் கோள்மூட்டிப் புறம்பேசுவது (முன்னின்று பின்நோக்காச் சொல்) ஈனக் குணம்! அந்தப் பேச்சை இக்கணமே நிறுத்து!' என்று விரட்டினார்! சுந்தரன் இதை அறிந்து குருவின் கால்களில் விழுந்து தலைசிறந்த தலைமைச் சிற்பியாக உருவானான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 185Kural 185
ஒருவன் வாயளவில் எவ்வளவுதான் அறநெறிகளைப் பேசினாலும், அவன் உண்மையில் உள்ளத்தால் அறம் இல்லாத போலி என்பது, அவன் பிறரைப் பற்றிப் பின்னால் புறம்பேசும் இழிசெயலைக் கொண்டே தெரிந்துவிடும்.
• அறஞ்சொல்லும் = நாவால் அறத்தைப் பேசினாலும்
• நெஞ்சத்தான் அன்மை = உள்ளத்தில் அறம் இல்லாதவன் என்பது,
• புறஞ்சொல்லும் = (அவன் அடுத்தவரைப் பற்றிப்) புறம்பேசும்
• புன்மையால் = இழிவான சிறுமையைக் கொண்டே
• காணப்படும் = உலகத்தாரால் அறியப்படும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
அறவுரை ஆற்றிய சொற்பொழிவாளர் சுந்தரமூர்த்தியின் மேடை வேஷமும் சத்திரத்துப் புறம்பேச்சால் அம்பலமான போலித்தனமும்
தஞ்சாவூர் அரசவை மண்டபத்தில், பண்டிதர் சுந்தரமூர்த்தி அன்பு, கருணை, தர்மத்தின் மேன்மைகளைப் பற்றிப் பல மணி நேரம் உணர்ச்சிபொங்கச் சொற்பொழிவு ஆற்றினார். மக்கள் அனைவரும் அவரைத் தெய்வப் பிறவி எனப் போற்றிப் பூமாலை அணிவித்தனர். ஆனால் மாலையில் சத்திரத்துத் திண்ணையில் அமர்ந்த சுந்தரமூர்த்தி, அங்கு இல்லாத சக பண்டிதர் சீதாராமனின் குடும்ப வறுமையையும், அவரது தனிப்பட்ட குறைகளையும் கேலி செய்து, 'அவனுக்கு ஒன்றுமே தெரியாது, வெறும் பிழைப்புவாதி' என்று விஷத்தைக் கக்கிப் புறம்பேசினான். அப்போது அருகில் அமர்ந்திருந்த முதிய குருநாதர் கூறினார்: 'சுந்தரமூர்த்தி! நீ மேடையில் எவ்வளவுதான் அழகாக அறத்தைப் பேசினாலும், உன் உள்ளத்தில் அறத்தின் துளி கூட இல்லை என்பது (அறஞ்சொல்லும் நெஞ்சத்தான் அன்மை), நீ இல்லாத மனிதனைப் பற்றிப் பின்னால் புறம்பேசும் இந்த இழிவான சிறுமையைக் கொண்டே (புறஞ்சொல்லும் புன்மையாற்) உலகத்தால் சுலபமாகக் கண்டுகொள்ளப்படும்! நாவால் அறம் பேசுவதை விட, உள்ளத்தில் புறம்பேசாத தூய்மை இருப்பதே உண்மை!' என்று அவனது போலி முகத்திரையைக் கிழித்தார்! சுந்தரமூர்த்தி வெட்கித் தலைகுனிந்தான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 186Kural 186
அடுத்தவர் இல்லாதபோது அவரது குறைகளைப் புறம்பேசுகின்ற ஒருவனுடைய சொந்தக் குற்றங்களிலேயே மிகக் கொடுமையானவற்றைத் தேடி எடுத்து, உலகம் ஊரறிய அவனைக் கேவலமாகப் பழித்துப் பேசும்.
• பிறன்பழி கூறுவான் = பிறர் இல்லாதபோது அவரது குறைகளைப் புறம்பேசுபவன்,
• தன்பழி யுள்ளும் = தன் சொந்தக் குற்றப் பழிகளிலேயே
• திறன்தெரிந்து = மிகவும் நோகத்தக்கவற்றைத் தேடி எடுத்து
• கூறப்படும் = பிறரால் ஊரறியப் பழித்து உரைக்கப்படுவான்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
சந்தை வணிகன் மாணிக்கத்தின் அவதூறுப் புறம்பேச்சும் ஊரறிய அம்பலமான அவனது கள்ளக் கணக்கு நாணயக் குற்றங்களும்
நாகப்பட்டினம் துறைமுகச் சந்தையில் மிளகு வணிகம் செய்த மாணிக்கம், சக வணிகர்கள் சந்தையில் இல்லாத போதெல்லாம் அவர்களைப் பற்றித் தேடித்தேடி அவதூறுகளைப் புறம்பேசினான். நேர்மையான வணிகர் சுந்தரம்பிள்ளை வெளியூருக்குச் சென்றிருந்த சமயம், 'சுந்தரம்பிள்ளை திவாலாகி விட்டான், கடனாளிகளுக்குப் பயந்து ஓடிவிட்டான்!' என்று விஷமப் பிரச்சாரம் செய்தான். வெளியூரிலிருந்து திரும்பிய சுந்தரம்பிள்ளை, மாணிக்கத்தின் இந்தக் கொடூரப் புறம்பேச்சைக் கேட்டு வெகுண்டெழுந்தார்! மாணிக்கம் கடந்த பத்தாண்டுகளாகத் தானிய எடையில் கல் கலந்து மோசடி செய்த கணக்கு ஏடுகளையும், ஈய நாணயங்களை மாற்றிய கள்ள ஆவணங்களையும் சந்தை நடுவே இருந்த பஞ்சாயத்து மண்டபத்தில் கொட்டினார்! ஒட்டுமொத்த ஊரே மாணிக்கத்தின் முகத்தில் காறி உமிழ்ந்தது; அவனது கடை சீல் வைக்கப்பட்டது! அப்போது வணிகர் சங்கத் தலைவர் தீர்ப்பளித்தார்: 'அடுத்தவன் இல்லாதபோது அவனது குறைகளைப் புறம்பேசும் ஒருவனின் சொந்தக் குற்றங்களிலேயே நெஞ்சை அறுக்கும் மிகக் கொடிய பழிகளைத் தேடி எடுத்து (தன்பழி யுள்ளும் திறன்தெரிந்து) உலகம் ஊரறியப் பழித்து உரைக்கும்!' (கூறப்படும்) என்று தீர்ப்பளித்தார்! மாணிக்கம் சொந்த ஊரிலேயே தலைகாட்ட முடியாமல் ஓடினான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 187Kural 187
மகிழ்ச்சியூட்டும் இனிய சொற்களைப் பேசி நட்பை வளர்க்கத் தெரியாதவர்கள், கோள்மூட்டிப் புறம்பேசித் தங்களுக்கு மிக நெருக்கமான நண்பர்களையும் உறவினர்களையும் கூடத் தங்களை விட்டுப் பிரியச் செய்துவிடுவர்.
• நகச்சொல்லி = உள்ளம் மகிழுமாறு இன்சொல் பேசி
• நட்பாடல் தேற்றாதவர் = நட்புப் பாராட்டத் தெரியாதவர்கள்,
• பகச்சொல்லி = பகைமை மூட்டும் புறம்பேச்சுகளைப் பேசி
• கேளிர்ப் பிரிப்பர் = தமக்கு உற்ற நண்பர்களையும் பிரித்து விடுவர்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
கோள்மூட்டிப் பிரித்த உறவினன் வரதனின் தனிமையும் முதிய பாட்டியின் குடும்பத் தத்துவமும்
மருதநிலத்துக் கூட்டுக்குடும்பத்தில், சகோதரர்களான முத்துக்குமரனும் வடிவேலும் இணைபிரியா அன்போடு வாழ்ந்து வந்தனர். ஆனால் அவர்களின் உறவினனான வரதன், இனிமையாகப் பேசி அன்பைப் பகிர்ந்து கொள்ளும் நற்குணம் இல்லாதவனாக இருந்தான் (நகச்சொல்லி நட்பாடல் தேற்றாதவர்). முத்துக்குமரன் தோட்டத்தில் வேலை செய்யும் போது, 'வடிவேலு உன் உழைப்பையெல்லாம் சுரண்டித் தனியாக நிலம் வாங்கப் பார்க்கிறான்' என்று வடிவேலு இல்லாதபோது அவதூறு பேசுவான்; வடிவேலுவிடம் சென்று முத்துக்குமரனைப் பற்றிப் புறம்பேசுவான். இதனால் அந்த அன்புச் சகோதரர்கள் இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் வாள் தூக்கிப் பிரிந்து நின்றனர். உண்மையை அறிந்த குடும்பத்து மூதாட்டி வரதனை வீட்டை விட்டே துரத்திவிட்டுப் பேரன்களை ஒன்று சேர்த்தார்: 'இனிய சொற்களைப் பேசி உறவுகளை இணைக்கத் தெரியாத பொறாமை பிடித்த மூடர்கள், பகையை உண்டாக்கும் புறம்பேச்சுகளைப் பேசித் தங்களுக்கு உற்ற துணையாய் இருக்கும் சொந்த உறவினர்களையும் இரத்த பாசத்தையும் கூடப் பிரித்து அனாதையாகி விடுவார்கள்!' (பகச்சொல்லிக் கேளிர்ப் பிரிப்பர்). சகோதரர்கள் கண்ணீருடன் ஒன்று சேர்ந்தனர்; வரதன் ஊராரால் புறக்கணிக்கப்பட்டுத் தனிமையில் வாடினான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 188Kural 188
தம்மோடு மிக நெருங்கிப் பழகிய உற்ற நண்பர்களின் குறைகளையே அவர்கள் இல்லாதபோது புறம்பேசித் தூற்றும் கேவலமான குணம் கொண்டவர்கள், தமக்கு அறிமுகமில்லாத அயலாரைப் பற்றி என்னென்ன கொடுமையான அவதூறுகளைத்தான் பேசமாட்டார்கள்!
• துன்னியார் = தம்முடன் நெருங்கிப் பழகியவரின்
• குற்றமும் = குற்றங்களையும்
• தூற்றும் மரபினார் = புறம்பேசித் தூற்றும் சுபாவம் உள்ளவர்கள்,
• ஏதிலார் மாட்டு = தமக்கு அறிமுகமில்லாத அயலாரிடத்தில்
• என்னைகொல் = என்ன கொடுமையைத்தான் செய்யமாட்டார்கள்?
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
கப்பல் வணிகர் கந்தப்பனின் உடனடி விலகலும் உற்ற நண்பரையே தூற்றும் புறம்பேச்சாளனின் ஆபத்தும்
காவிரிப்பூம்பட்டினத்தின் துறைமுகச் சத்திரத்தில் தங்கியிருந்த பெரிய வணிகர் கந்தப்பன், அங்கு சத்திரத்தின் உரிமையாளனான நடேசன் பேசியதைக் கவனித்தார். நடேசன், தனக்கு முப்பது ஆண்டுகளாகக் கடன் கொடுத்து உதவிய உயிர்த் தோழனான சுந்தரம் கடைத்தெருவுக்குச் சென்ற நேரத்தில், அங்கு வந்த மற்ற பயணிகளிடம், 'சுந்தரம் ஒரு கஞ்சன், அவன் குடும்பமே சீரழிந்து போனது' என்று அவனது மிக அந்தரங்கமான குடும்பக் குறைகளைப் பரப்பிச் சிரித்தான் (துன்னியார் குற்றமும் தூற்றும் மரபினார்). இதைக் கண்ட கந்தப்பன், மறுகணமே தனது விலைமதிப்பற்ற பட்டு மூட்டைகளைக் கட்டிக்கொண்டு சத்திரத்தை விட்டு உடனே வெளியேறினார். அவரது இளம் உதவியாளர், 'ஐயா, இந்த நள்ளிரவில் ஏன் இவ்வளவு பதற்றத்துடன் வெளியேறுகிறோம்?' என்று கேட்டான். கந்தப்பன் கூறினார்: 'தம்பி! முப்பது ஆண்டுகள் தனக்குக் கைகொடுத்த உயிர்த் தோழனின் அந்தரங்கக் குறைகளையே அவன் இல்லாதபோது நா கூசாமல் தூற்றும் இழிபிறவி, அறிமுகமே இல்லாத வழிப்போக்கர்களாகிய நம்மைப் பற்றி என்னென்ன கொடூரப் பழிகளைப் பரப்ப மாட்டான்! (என்னைகொல் ஏதிலார் மாட்டு). இத்தகைய புறம்பேசும் நயவஞ்சகர்களோடு ஒரு வினாடி கூடப் பழகக் கூடாது!' என்றார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 189Kural 189
ஒருவர் இல்லாத நேரத்தைப் பார்த்து அவரைப் பற்றி இழிவாகப் புறம்பேசுகின்ற கொடியவனின் உடல் பாரத்தை, 'இவனையும் பொறுத்துச் சுமப்பதே என் கடமை' என்ற அறநெறியைக் கருதித்தான் இந்த பூமிதேவி சுமக்கின்றாளோ!
• புறன்நோக்கி = பிறர் இல்லாத சமயம் பார்த்து
• புன்சொல் உரைப்பான் = இழிவான புறம்பேச்சை உரைப்பவனது
• பொறை = உடல் பாரத்தை,
• வையம் = இந்த பூமி
• அறன்நோக்கி ஆற்றுங்கொல் = 'இவனையும் சுமப்பதே என் தர்மம்' என்று கருதிப் பொறுத்துச் சுமக்கின்றதோ?
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
ஊர்க்குளக் கரையில் முதிய துறவி ஞானப்பிரகாசரின் தரிசனமும் புறம்பேசும் நச்சு மனிதனைச் சுமக்கும் பூமித்தாயின் தர்மமும்
வைகைக் கரையின் ஆலமரத்தடியில், கிராமத்துத் தலைவர் சதாசிவம் வெளியூருக்குச் சென்ற சமயம் பார்த்து, ஊர் வம்பளப்பான் சோமு கூட்டத்தைக் கூட்டி, 'சதாசிவம் ஊர் நிதியைத் திருடிவிட்டான், அவன் ஒரு அயோக்கியன்' என்று விஷமத்தனமாகப் புறம்பேசிச் சிரித்துக் கொண்டிருந்தான் (புறன்நோக்கிப் புன்சொல் உரைப்பான்). அவனது இந்த நயவஞ்சகப் பேச்சைக் கேட்டு மனம் வெதும்பிய இளம் சீடன், அருகில் தியானத்தில் இருந்த தவமுனிவர் ஞானப்பிரகாசரிடம் கேட்டான்: 'சுவாமி! தர்மவானான சதாசிவம் இல்லாத நேரம் பார்த்து இவ்வளவு விஷத்தைக் கக்கும் இந்த இழிந்தவனை இந்த பூமி பிளந்து உள்வாங்காமல் ஏன் தாங்கிக் கொண்டிருக்கிறது?' ஞானப்பிரகாசர் கண்களைத் திறந்து புன்னகையுடன் கூறினார்: 'மகனே! மலைகளையும் பாறைகளையும் சுமப்பது பூமிக்கு பாரமல்ல; ஆனால் பிறர் இல்லாத நேரம் பார்த்துப் பழிச்சொல் பேசும் இந்த அற்பப் பாவி சோமுவின் உடல் எடையைத் தாங்குவது பூமித்தாய்க்கே பெரும் சுமை! ஆயினும், தன்னைப் பிளப்பவர்க்கும் அருளும் பூமித்தாய், 'இத்தகைய கொடியவனையும் தாங்கிப் பொறுப்பதே எனக்குரிய தர்மம்' (அறன்நோக்கி ஆற்றுங்கொல் வையம்) என்று கருதித்தான் அவனது உடற்சுமையைச் சுமக்கிறாள்!' என்றார்! சோமு இதைக் கேட்டுத் தன் இழிவை உணர்ந்து நடுங்கி ஓடினான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 190Kural 190
அடுத்தவரின் குறைகளைத் துருவித் துருவிப் பார்ப்பது போல, தமக்குள் இருக்கும் குறைகளையும் நேர்மையோடு ஒருவன் கண்டறிந்து திருத்திக்கொண்டால், அவனது வாழ்க்கையில் எந்தத் தீங்கும் துன்பமும் நேராது.
• ஏதிலார் குற்றம் போல் = அயலாரின் குற்றங்குறைகளைக் காண்பது போல
• தங்குற்றங் காண்கிற்பின் = தமக்குள் இருக்கும் சொந்தக் குறைகளையும் காண வல்லவரானால்,
• மன்னும் உயிர்க்கு = நிலைபெற்று வாழும் மனித உயிருக்கு
• தீது உண்டோ = ஏதேனும் துன்பம் அல்லது தீங்கு உண்டாகுமோ? (உண்டாகாது).
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
அனந்தன் குருகுலத்தில் தலைமைச் சிற்பி மயனின் வெண்கலக் கண்ணாடியும் இரு சீடர்களின் சுயபரிசோதனையும்
காஞ்சிபுரத்துச் சிற்பப் பள்ளியில், இளம் சிற்பிகளான வீரபாகுவும் குணசேகரனும் ஒருவர் இல்லாதபோது மற்றவரின் செதுக்கல் தவறுகளையும் குறைகளையும் தேடித்தேடி மற்றவர்களிடம் புறம்பேசி எள்ளி நகையாடினர். அவர்களின் இந்த ஈனக் குணத்தைக் கவனித்த தலைமை ஆசான் மயன், இருவரையும் வரவழைத்து, நடுவே ஒரு பளபளப்பான பெரிய வெண்கலக் கண்ணாடியை வைத்தார். 'வீரபாகு! குணசேகரன் இல்லாதபோது அவனது குறைகளைத் துருவித் துருவிப் பார்த்தாயே, இப்போது இந்தக் கண்ணாடியில் உன் சொந்த முகத்தைப் பார்! உன் கண்களில் இருக்கும் அகந்தையும், உன் உளியில் இருக்கும் அவசரமும் உனக்குத் தெரிகிறதா?' என்று கேட்டார். பின்னர் குணசேகரனையும் அவ்வாறே பார்த்துத் திருத்தினார். 'தம்பிகளா! அடுத்தவனின் குற்றங்குறைகளைக் கூர்ந்து துருவிப் பார்ப்பது போல, தமக்குள்ளே இருக்கும் குறைகளையும் நேர்மையோடு ஒருவன் கண்டறிந்து திருத்திக் கொண்டால் (ஏதிலார் குற்றம்போல் தங்குற்றங் காண்கிற்பின்), நிலைபெற்ற இந்த மனித வாழ்க்கையில் எவ்விதத் தீங்கும் துன்பமும் ஏற்படுமோ? (தீதுண்டோ மன்னும் உயிர்க்கு)' என்று உபதேசித்தார்! இருவரும் தங்கள் புறம்பேசும் நச்சுப் பழக்கத்தை அடியோடு கைவிட்டு, சுயபரிசோதனையால் பார்போற்றும் மகா சிற்பிகளாக உயர்ந்தனர்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.