திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 181

மதுரை நகரில் மல்யுத்த வீரனாக இருந்த வீரபாகு, வேதாந்த சாஸ்திரங்களை ஓதியவனோ அறநெறி உபதேசங்களைப் பேசத் தெரிந்தவனோ அல்ல; அவனிடம் முன்கோபமும் முரட்டுத்தனமும் போன்ற பல குறைகளும் பாவச் செயல்களும் கூட இருந்தன. ஆனால் அவனிடம் இருந்த ஒரு நிகரற்ற குணம், நேரில் இல்லாத எவரைப் பற்றியும் அவன் வாழ்நாளில் ஒருபோதும் புறம்பேசியதே இல்லை. ஒருமுறை அரசவை வீரர்கள் அவனது பரம எதிரியான மற்றொரு மல்யுத்த வீரனின் தோல்விகளையும் அவமானங்களையும் பற்றி வீரபாகுவின் பின்னால் இழிவாகப் பேசிச் சிரித்தபோது, வீரபாகு கர்ஜித்தான்: 'நிறுத்துங்கள்! அவன் இங்கே இல்லாதபோது அவனைப் பற்றி அவதூறு பேசுவது கோழைத்தனம்! சொல்வதென்றால் அவன் முகத்திற்கு நேராகச் சொல்லுங்கள்!' என்று அவர்களை விரட்டினான். இதைக் கேள்விப்பட்ட மதுரை மன்னன், அரசவையில் வீரபாகுவை அழைத்து பொன்னாடை போர்த்திப் பாராட்டினான்: 'அறநெறிகளைப் பேசத் தெரியாதவனாய், பல தவறுகளைச் செய்பவனாக ஒருவன் இருந்தாலும் கூட (அறங்கூறான் அல்ல செயினும்), 'இவன் எவரையும் பின்னால் புறம்பேச மாட்டான்' (புறங்கூறான் என்றல்) என்ற இந்த ஒரு நற்குணம், அவனது அனைத்துக் குறைகளையும் மறைத்து அவனுக்கு மாபெரும் பெருமையையும் நன்மையையும் தரும்!' (இனிது) என்று போற்றினான்!

In the wrestling arenas of Madurai, burly champion Veerabahu was no pious ascetic; he never preached holy verses, and his hot temper led him into frequent tavern brawls and unpolished deeds. Yet he possessed one incorruptible virtue: he never defamed or mocked any human being behind their back. One evening, when palace guards began whispering venomous gossip and mocking the private humiliations of Veerabahu's chief arena rival in his absence, Veerabahu slammed his heavy fist onto the stone table, roaring: Silence! Whispering slander against a warrior when he is not here to defend his honor is the contemptible cowardice of hyenas! If you have something to say, speak it straight to his face! When the King of Madurai heard of this incident, he summoned the gladiator to the royal court and honored him with a golden mantle: Though a man preaches no lofty dharma and stumbles into crude faults (ARangkooRaan alla seyinum), if the world can proclaim with certainty that he never utters slander behind another's back (PuRangkooRaan enRal), that singular lion-hearted trait shines above all flaws, bringing him supreme honor! (Inidhu).