குறள் 1241Kural 1241
என் நெஞ்சமே! எத்தகைய மருந்தாக இருந்தாலும் சரி, எதனாலும் தீர்க்க முடியாத இந்தத் துன்பக் காதல் நோயைத் தீர்க்கக்கூடிய ஒரு சிறந்த மருந்தை நீயாவது சிந்தித்துப் பார்த்து எனக்குச் சொல்ல மாட்டாயா?
• நெஞ்சே = என் நெஞ்சமே!
• எனைத்து ஒன்றும் = எத்தகைய மருந்தாக இருந்தாலும் சரி,
• எவ்வ நோய் தீர்க்கும் = தீராத இந்தத் துன்பக் காதல் நோயைத் தீர்க்கக்கூடிய,
• மருந்து ஒன்று நினைத்துச் சொல்லாயோ = ஒரு நல்ல மருந்தை நீயாவது ஆராய்ந்து எனக்குச் சொல்ல மாட்டாயா?
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தோழி மரகதவல்லியும் இளம் கார்த்திகாவும்
பட்டறையில் பித்தளைத் தட்டின் மேல் இரும்பு உளியால் நுண்ணிய கோலங்களைச் செதுக்கிக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் கார்த்திகா, நெஞ்சில் எழுந்த தாங்க முடியாத பிரிவுத் துயரத்தால் கைகள் நடுங்கி நின்றாள். செதுக்கும் உளியைப் பலகையில் வைத்த கார்த்திகா, எந்த மருந்தும் இந்தத் துயரத்தைத் தணிக்கவில்லையே என்று கலங்கிய மூத்த தோழி மரகதவல்லியிடம் தன் உள்ளத்து உரையாடலைக் கூறினாள். "தோழி, நான் என் நெஞ்சத்தை நோக்கிக் கெஞ்சுகின்றேன்: 'என் நெஞ்சமே! எத்தகைய மருந்தாக இருந்தாலும் சரி, எதனாலும் தீர்க்க முடியாத இந்தத் துன்பக் காதல் நோயைத் தீர்க்கக்கூடிய ஒரு சிறந்த மருந்தை நீயாவது சிந்தித்துப் பார்த்து எனக்குச் சொல்ல மாட்டாயா (நினைத்தொன்று சொல்லாயோ நெஞ்சே எனைத்தொன்றும் எவ்வநோய் தீர்க்கும் மருந்து)!' என்று கேட்டேன்" என்றாள். மரகதவல்லி செதுக்கி முடித்த பித்தளைத் தட்டை எண்ணெய்ப் பஞ்சால் துடைத்து மெருகேற்றினார்; பளபளக்கும் தட்டுகளை மர அலமாரியில் வரிசையாக அடுக்கினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1242Kural 1242
என் நெஞ்சே! அவர் நம்மேல் சிறிதும் அன்பு இல்லாதவராய் நெடுந்தொலைவில் இருக்க, நீ மட்டும் அவர் வருவாரா என்று ஏங்கி ஏங்கி வருந்துவது உன்னுடைய அறியாமையன்றி வேறொன்றுமில்லை!
• என் நெஞ்சு வாழி = என் நெஞ்சே, நீ வாழ்வாயாக!
• அவர் காதல் இலர் ஆக = காதலர் நம்மேல் அன்பு இல்லாதவராய் நெடுந்தொலைவில் இருக்க,
• நீ நோவது = நீ மட்டும் அவர் வருவாரா என்று ஏங்கி வருந்துவது,
• பேதைமை = உன்னுடைய அறியாமையன்றி வேறொன்றுமில்லை!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தமக்கை வெண்ணிலாவும் இளம் நிலாவும்
திண்ணையில் மல்லிகைக் கொழுந்துகளை வாழை நாரால் மாலையாகத் தொடுத்துக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் நிலா, தெருவின் நுழைவாயிலையே ஏக்கத்தோடு பார்த்துக் கண்கலங்கி நின்றாள். வாழை நாரைத் தட்டில் வைத்த நிலா, வழி பார்த்து ஏங்கும் உன் மனத்தைக் கட்டுப்படுத்து என்று கூறிய மூத்த தமக்கை வெண்ணிலாவிடம் தன் நெஞ்சத்தைக் கடிந்து பேசியதைக் கூறினாள். "அக்கா, நான் என் நெஞ்சை நோக்கிச் சொல்கின்றேன்: 'என் நெஞ்சே! அவர் நம்மேல் சிறிதும் அன்பு இல்லாதவராய் நெடுந்தொலைவில் இருக்க, நீ மட்டும் அவர் வருவாரா என்று ஏங்கி ஏங்கி வருந்துவது உன்னுடைய அறியாமையன்றி வேறொன்றுமில்லை (காதல் அவரிலர் ஆகநீ நோவது பேதைமை வாழியென் நெஞ்சு)!' என்று கடிந்து கொண்டேன்" என்றாள். வெண்ணிலா தொடுத்த மல்லிகைப் பூச்சரங்களின் மேல் கிணற்று நீரைத் தெளித்தார்; வாடாமல் இருப்பதற்காகப் பூக்களை ஈரமான வாழை இலையில் சுற்றி வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1243Kural 1243
என் நெஞ்சமே! நமக்கு இந்தத் துன்ப நோயைத் தந்து பிரிந்து சென்றவரிடம் நம்மேல் இரக்கப்பட்டுத் திரும்பி வரும் அன்பு எண்ணம் சிறிதும் இல்லை; அப்படியிருக்க, நீ இங்கிருந்தபடியே அவரை நினைத்து உருகி வருந்துவதால் என்ன பயன்?
• நெஞ்சே = என் நெஞ்சமே!
• பைதல் நோய் செய்தார் கண் = நமக்கு இந்தத் துன்ப நோயைத் தந்து பிரிந்து சென்றவரிடம்,
• பரிந்து உள்ளல் இல் = நம்மேல் இரக்கப்பட்டுத் திரும்பி வரும் அன்பு எண்ணம் சிறிதும் இல்லை;
• இருந்து உள்ளிப் பரிதல் என் = அப்படியிருக்க, நீ இங்கிருந்தபடியே அவரை நினைத்து உருகி வருந்துவதால் என்ன பயன்?
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய அத்தை வடிவுக்கரசியும் இளம் அன்னலட்சுமியும்
செக்குக் கொட்டிலில் கரிய எள்ளைக் கல் உரலில் கொட்டி எண்ணெய் பிழிந்து கொண்டிருந்த இளம் பெண் அன்னலட்சுமி, மர உலக்கை சுழலும் போதெல்லாம் நெஞ்சில் துயரம் பொங்க நின்றாள். மர அகப்பையை உரலின் ஓரத்தில் வைத்த அன்னலட்சுமி, எப்போதும் ஒரே இடத்தில் அமர்ந்து அழுவதால் என்ன நிகழப் போகிறது என்று வினவிய முதிய அத்தை வடிவுக்கரசியிடம் தன் நெஞ்சத்திற்கு உரைத்ததைத் தெரிவித்தாள். "அத்தை, நான் என் நெஞ்சத்தை நோக்கிக் கூறுகின்றேன்: 'என் நெஞ்சமே! நமக்கு இந்தத் துன்ப நோயைத் தந்து பிரிந்து சென்றவரிடம் நம்மேல் இரக்கப்பட்டுத் திரும்பி வரும் அன்பு எண்ணம் சிறிதும் இல்லை; அப்படியிருக்க, நீ இங்கிருந்தபடியே அவரை நினைத்து உருகி வருந்துவதால் என்ன பயன் (இருந்துள்ளி என்பரிதல் நெஞ்சே பரிந்துள்ளல் பைதல்நோய் செய்தார்கண் இல்)!' என்று சிந்தித்தேன்" என்றாள். வடிவுக்கரசி வடிந்த பொன்னிற நல்லெண்ணெயைத் தடித்த பருத்தித் துணியால் வடிகட்டினார்; தூய எண்ணெயைப் பெரிய மண்பானையில் ஊற்றி மூடி வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1244Kural 1244
என் நெஞ்சமே! நீ காதலரைக் காண அவரிடம் செல்லும்போது என் கண்களையும் உன்னுடன் கூட்டிக்கொண்டு போவாயாக; இல்லாவிட்டால், அவரைக் காண வேண்டும் என்ற பேராவலினால் இந்தக் கண்கள் என்னையே பிடுங்கித் தின்பது போல் பெருந்துன்பம் தருகின்றன!
• நெஞ்சே = என் நெஞ்சமே!
• கண்ணும் கொளச் சேறி = நீ காதலரைக் காண அவரிடம் செல்லும்போது என் கண்களையும் உன்னுடன் கூட்டிக்கொண்டு போவாயாக;
• இவை அவர்க்காணல் உற்று = இல்லாவிட்டால், காதலரைக் காண வேண்டும் என்ற பேராவலினால்,
• என்னைத் தின்னும் = இந்தக் கண்கள் என்னையே பிடுங்கித் தின்பது போல் வாட்டுகின்றன!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தோழி இளவேனிலும் இளம் தமிழ்ச்செல்வியும்
பனை மர நிழலில் உலர்ந்த பனையோலைகளைக் கொண்டு தானியக் கூடைகளை முடைந்து கொண்டிருந்த இளம் கைவினைப் பெண் தமிழ்ச்செல்வி, கண்களில் நீர் சுரந்து பார்வை மங்க நின்றாள். ஓலை கீறும் சிறு கத்தியைக் கூடையில் வைத்த தமிழ்ச்செல்வி, மனம் அவரிடம் ஓடுவதால் கண்களை ஏன் இப்படி வாட்டுகிறாய் என்று கேட்ட மூத்த தோழி இளவேனிலிடம் தன் நெஞ்சத்து வேண்டுதலைக் கூறினாள். "தோழி, நான் என் நெஞ்சத்திடம் வேண்டுகின்றேன்: 'என் நெஞ்சமே! நீ காதலரைக் காண அவரிடம் செல்லும்போது என் கண்களையும் உன்னுடன் கூட்டிக்கொண்டு போவாயாக; இல்லாவிட்டால், அவரைக் காண வேண்டும் என்ற பேராவலினால் இந்தக் கண்கள் என்னையே பிடுங்கித் தின்பது போல் பெருந்துன்பம் தருகின்றன (கண்ணும் கொளச்சேறி நெஞ்சே இவையென்னைத் தின்னும் அவர்க்காணல் உற்று)!' என்று கூறினேன்" என்றாள். இளவேனில் கூடைகளின் விளிம்புகளில் நீட்டிக் கொண்டிருந்த முரட்டு ஓலை ஈர்க்குகளை வளைந்த கத்தியால் வெட்டி நேராக்கினார்; முடைந்த கூடைகளைக் குடிசையின் மூலையில் வரிசையாக அடுக்கினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1245Kural 1245
என் நெஞ்சமே! நாம் அவர்மேல் பேரன்பு காட்டியபோதும் நம்மேல் அன்பு கொள்ளாமல் பிரிந்து சென்ற அவரை, 'நம்மை வெறுத்துவிட்டார்' என்று கருதி நாமும் அவரை மறந்து கைவிட்டுவிடும் நெஞ்சுறுதி நமக்கு உண்டோ? (ஒருபோதும் இல்லை).
• நெஞ்சே = என் நெஞ்சமே!
• யாம் உற்றால் உறாஅதவர் = நாம் அவர்மேல் பேரன்பு கொண்டபோதும் நம்மேல் அன்பு கொள்ளாத அவரை,
• செற்றார் எனக் கைவிடல் உண்டோ = 'நம்மை வெறுத்துவிட்டார்' என்று கருதி நாமும் அவரை மறந்து கைவிட்டுவிடும் நெஞ்சுறுதி நமக்கு உண்டோ? (இல்லை).
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தோழி செண்பகமும் இளம் தாமரையும்
பணிமனையில் சந்தனக் கட்டையைக் கருங்கல்லில் தேய்த்து நறுமணச் சாந்தாக அரைத்துக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் தாமரை, தன் நெஞ்சில் எழுந்த ஏமாற்றத்தால் பெருமூச்சு விட்டு நின்றாள். சந்தனக் கட்டையைக் கல்லின் மேல் நிறுத்திய தாமரை, உன் மீது அன்பு காட்டாத அவரை நீயும் வெறுத்து மறந்துவிடக் கூடாதா என்று கேட்ட மூத்த தோழி செண்பகத்திடம் தன் நெஞ்சத்து இயலாமையைக் கூறினாள். "தோழி, நான் என் நெஞ்சத்திடம் கேட்கின்றேன்: 'என் நெஞ்சமே! நாம் அவர்மேல் பேரன்பு காட்டியபோதும் நம்மேல் அன்பு கொள்ளாமல் பிரிந்து சென்ற அவரை, நம்மை வெறுத்துவிட்டார் என்று கருதி நாமும் அவரை மறந்து கைவிட்டுவிடும் நெஞ்சுறுதி நமக்கு உண்டோ (செற்றார் எனக்கை விடல்உண்டோ நெஞ்சேயாம் உற்றால் உறாஅ தவர்)!'; ஒருபோதும் அத்தகைய கொடுமை நமக்கு வராது" என்றாள். செண்பகம் கல்லில் வழிந்த மணமுள்ள சந்தனக் குழம்பை வெள்ளிக் கரண்டியால் வழித்து எடுத்தார்; பித்தளைச் சிமிழில் நறுமணச் சாந்தை நிரப்பி மூடினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1246Kural 1246
என் நெஞ்சமே! தழுவித் தன் அன்பைக் காட்டி ஊடலை நீக்கவல்ல காதலரைக் கண்ட உடனேயே அவரிடம் சினந்து நிற்காமல் சரணடைந்துவிடும் நீ, இப்போது அவர் இல்லாத நேரத்தில் மட்டும் அவரைப் 'பொல்லாதவர்' என்று வீணாகப் பொய்க்கோபம் கொள்கின்றாய்!
• என் நெஞ்சு = என் நெஞ்சே!
• கலந்து உணர்த்தும் காதலர்க் கண்டால் = தழுவித் தன் அன்பைக் காட்டி ஊடலை நீக்கவல்ல காதலரைக் கண்ட உடனேயே,
• புலந்து உணராய் = அவரிடம் ஊடி நிற்காமல் உடனே சரணடைந்துவிடுகிறாய்;
• பொய்க்காய்வு காய்தி = இப்போது அவர் இல்லாத நேரத்தில் மட்டும் அவரைப் 'பொல்லாதவர்' என்று வீணாகப் பொய்க்கோபம் கொள்கின்றாய்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய அத்தை பொன்னம்மாளும் இளம் பூங்கொடியும்
நெசவுக் கூடத்தில் கம்பளத் தறியின் இழைகளில் வண்ணக் கம்பளி நூல்களை விரல்களால் முடிச்சிட்டுக் கொண்டிருந்த இளம் கைவினைப் பெண் பூங்கொடி, கணவர் வாராததைக் குறித்துச் சினந்து பேசினாள். முடிச்சிடும் இரும்புக் கொக்கியைப் பலகையில் வைத்த பூங்கொடி, நேரில் கண்டால் கரைந்து போகும் நீ இப்போது ஏன் இத்தனை கோபம் கொள்கிறாய் என்று கேட்ட முதிய அத்தை பொன்னம்மாளிடம் தன் நெஞ்சத்தைக் கடிந்து கொண்டதை உரைத்தாள். "அத்தை, நான் என் நெஞ்சை நோக்கிக் கூறுகின்றேன்: 'என் நெஞ்சமே! தழுவித் தன் அன்பைக் காட்டி ஊடலை நீக்கவல்ல காதலரைக் கண்ட உடனேயே அவரிடம் சினந்து நிற்காமல் சரணடைந்துவிடும் நீ, இப்போது அவர் இல்லாத நேரத்தில் மட்டும் அவரைப் பொல்லாதவர் என்று வீணாகப் பொய்க்கோபம் கொள்கின்றாய் (கலந்துணர்த்தும் காதலர்க் கண்டாற் புலந்துணராய் பொய்க்காய்வு காய்திஎன் நெஞ்சு)!' என்று கடிந்தேன்" என்றாள். பொன்னம்மாள் சமமற்ற கம்பளி முடிகளை வளைந்த கத்திரியால் வெட்டி நேராக்கினார்; தறிப் பலகையின் கீழ் உதிர்ந்த கம்பளித் துண்டுகளைத் தென்னந்தும்புத் துடைப்பத்தால் கூட்டி எடுத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1247Kural 1247
நல்ல நெஞ்சமே! ஒன்று அவரிடம் ஓடிச்செல்லத் தூண்டும் இந்தக் காதல் வேட்கையைக் கைவிடு; அல்லது என்னை அவரிடம் செல்லவிடாமல் தடுக்கும் நாணத்தையாவது கைவிடு; ஒன்றற்கொன்று முரணான இந்த இரண்டையும் ஒரே நேரத்தில் தாங்கிக் கொள்ள என்னால் முடியாது!
• நல் நெஞ்சே = நல்ல நெஞ்சமே!
• ஒன்றோ காமம் விடு = ஒன்று அவரிடம் ஓடிச்செல்லத் தூண்டும் இந்தக் காதல் வேட்கையைக் கைவிடு;
• நாண் விடு = அல்லது என்னை அவரிடம் செல்லவிடாமல் தடுக்கும் நாணத்தைக் கைவிடு;
• இவ்விரண்டு யானோ பொறேன் = ஒன்றற்கொன்று முரணான இந்த இரண்டையும் ஒரே நேரத்தில் தாங்கிக் கொள்ள என்னால் முடியாது!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தமக்கை மல்லிகாவும் இளம் செல்வியும்
ஆற்றங்கரைக் குடிலில் உலர்ந்த நாணல் புற்களைக் கொண்டு பாய்களை முடைந்து கொண்டிருந்த இளம் பெண் செல்வி, நெஞ்சில் எழுந்த இருமுனைப் போராட்டத்தைத் தாங்க முடியாமல் கலங்கி நின்றாள். பாயின் முனையை மரக் கட்டையால் அழுத்திய செல்வி, உன் முகத்தில் ஏன் இத்தனை பெரிய தவிப்பு என்று கேட்ட மூத்த தமக்கை மல்லிகாவிடம் தன் நெஞ்சிற்கு இட்ட கட்டளையைக் கூறினாள். "அக்கா, நான் என் நெஞ்சை நோக்கிச் சொல்கின்றேன்: 'நல்ல நெஞ்சமே! ஒன்று அவரிடம் ஓடிச்செல்லத் தூண்டும் இந்தக் காதல் வேட்கையைக் கைவிடு; அல்லது என்னை அவரிடம் செல்லவிடாமல் தடுக்கும் நாணத்தையாவது கைவிடு; ஒன்றற்கொன்று முரணான இந்த இரண்டையும் ஒரே நேரத்தில் தாங்கிக் கொள்ள என்னால் முடியாது (காமம் விடுஒன்றோ நாண்விடு நன்னெஞ்சே யானோ பொறேன்இவ் விரண்டு)!' என்று தெளிவுபடுத்தினேன்" என்றாள். மல்லிகா பாயின் ஓரங்களில் துருத்திக் கொண்டிருந்த முரட்டுக் கோரைப் புற்களை அரிவாளால் வெட்டிச் சீரமைத்தார்; முடைந்து முடித்த நாணல் பாயைச் சுருட்டிச் சணல் கயிற்றால் கட்டினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1248Kural 1248
ஒன்றுமறியாத என் பேதை நெஞ்சமே! 'நம் பிரிவுத் துன்பத்தை அறியாமல் அவர் அன்பு செய்ய வரவில்லையே' என்று ஏங்கி, நம்மைத் தனியே விட்டுப் பிரிந்து சென்றவரின் பின்னாலேயே ஓடிச் செல்கின்றாயே!
• பேதை என் நெஞ்சு = ஒன்றுமறியாத என் பேதை நெஞ்சமே!
• பரிந்தவர் நல்கார் என்று ஏங்கி = 'பிரிவுத் துன்பத்தை அறியாமல் அவர் அன்பு செய்ய வரவில்லையே' என்று ஏங்கி,
• பிரிந்தவர் பின் செல்வாய் = நம்மைத் தனியே விட்டுப் பிரிந்து சென்றவரின் பின்னாலேயே ஓடிச் செல்கின்றாயே!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தோழி செண்பகவல்லியும் இளம் கனிமொழியும்
பட்டறையில் வெண் சங்கை மரப் பிடியில் பொருத்திப் பிறை வாளால் வளையல்களாக அறுத்துக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் கனிமொழி, வடதிசைப் பாதையையே ஏக்கத்துடன் நோக்கி நின்றாள். வாளை மரப் பலகையில் வைத்த கனிமொழி, பிரிந்து சென்ற அவரை நினைத்து ஏன் இன்னும் மனம் அலைபாய்கிறது என்று கேட்ட மூத்த தோழி செண்பகவல்லியிடம் தன் நெஞ்சத்தை நோக்கி வினவியதைக் கூறினாள். "தோழி, நான் என் பேதை நெஞ்சத்திடம் கேட்கின்றேன்: 'ஒன்றுமறியாத என் பேதை நெஞ்சமே! நம் பிரிவுத் துன்பத்தை அறியாமல் அவர் அன்பு செய்ய வரவில்லையே என்று ஏங்கி, நம்மைத் தனியே விட்டுப் பிரிந்து சென்றவரின் பின்னாலேயே ஓடிச் செல்கின்றாயே (பரிந்தவர் நல்காரென்று ஏங்கிப் பிரிந்தவர் பின்செல்வாய் பேதைஎன் நெஞ்சு)!'; உனக்கு அறிவு எங்கே போனது?" என்றாள். செண்பகவல்லி அறுத்து எடுத்த வெண் சங்கு வளையங்களை ஆற்று மணலால் தேய்த்து மெருகேற்றினார்; வழவழப்பான சங்கு வளையங்களை மரப் பெட்டியில் வரிசையாக அடுக்கினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1249Kural 1249
என் நெஞ்சமே! காதலர் எப்போதுமே உன்னுடைய உள்ளத்திற்குள்ளேயே வீற்றிருக்கின்றார்; அப்படியிருக்க, நீ அவரை நினைத்து வெளியே யாரிடம் தேடி ஓடுகின்றாய்?
• என் நெஞ்சு = என் நெஞ்சமே!
• காதலவர் உள்ளத்தார் ஆக = காதலர் எப்போதுமே உன்னுடைய உள்ளத்திற்குள்ளேயே வீற்றிருக்கின்றார்;
• நீ உள்ளி யாருழைச் சேறி = அப்படியிருக்க, நீ அவரை நினைத்து வெளியே யாரிடம் தேடி ஓடுகின்றாய்?
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தோழி மீனாட்சியும் இளம் சிவகாமியும்
பட்டுப் பட்டறையில் பட்டு இழைகளை மரக் கதிரில் இணைத்து நூலாக முறுக்கிக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் சிவகாமி, வாசலை நோக்கியே தன் பார்வையைச் செலுத்தி நின்றாள். நூல் சுற்றும் கதிரைப் பலகையில் நிறுத்திய சிவகாமி, வெளியே எதையோ தேடுவது போல் வாசலையே பார்க்கிறாயே என்று கேட்ட மூத்த தோழி மீனாட்சியிடம் தன் உள்ளத்து உண்மையை எடுத்துரைத்தாள். "தோழி, நான் என் நெஞ்சத்தை நோக்கிக் கேட்கின்றேன்: 'என் நெஞ்சமே! காதலர் எப்போதுமே உன்னுடைய உள்ளத்திற்குள்ளேயே வீற்றிருக்கின்றார்; அப்படியிருக்க, நீ அவரை நினைத்து வெளியே யாரிடம் தேடி ஓடுகின்றாய் (உள்ளத்தார் காத லவரால் உள்ளிநீ யாருழைச் சேறியென் நெஞ்சு)!' என்று நினைவூட்டினேன்" என்றாள். மீனாட்சி நூல் நிறைந்த மரக் கதிர்களை உருளையின் அச்சிலிருந்து கழற்றி எடுத்தார்; பளபளக்கும் பொன்னிறப் பட்டு நூற் கண்டுகளைப் பனையோலைக் கூடையில் அடுக்கி வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1250Kural 1250
நம்மோடு கூடி வாழாமல் பிரிந்து கைவிட்டுச் சென்ற காதலரை நாம் எப்போதும் நம் உள்ளத்திற்குள்ளேயே நினைத்துக் கொண்டிருப்பதால், புறத்து மேனி எழிலை மட்டுமன்றி, எஞ்சியிருக்கும் மனத்தின் உறுதியையும் எழிலையும் நாம் மேலும் இழக்கப் போகின்றோம்!
• துன்னாது துறந்தாரை = நம்மோடு கூடி வாழாமல் பிரிந்து கைவிட்டுச் சென்ற காதலரை,
• நெஞ்சத்து உடையேமாக = நாம் எப்போதும் நம் உள்ளத்திற்குள்ளேயே நினைத்துக் கொண்டிருப்பதால்;
• இன்னும் கவின் இழத்தும் = மேனி எழிலை மட்டுமன்றி, எஞ்சியிருக்கும் மனத்தின் உறுதியையும் எழிலையும் நாம் மேலும் இழக்கப் போகின்றோம்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தமக்கை வடிவும் இளம் பூங்குழலியும்
நிலா முற்றத்தில் வெண்மையான பருத்தியை வில்லால் அடித்துப் பஞ்சாகப் பிரித்துக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் பூங்குழலி, தன் முகத்தின் பொலிவு குன்றியதைக் கண்டு பெருமூச்சு விட்டாள். பருத்தி வில்லைச் சுவரோரம் சாய்த்த பூங்குழலி, பழைய அழகெல்லாம் போன பிறகும் ஏன் இன்னும் உள்ளுக்குள் உருகுகிறாய் என்று கேட்ட மூத்த தமக்கை வடிவிடம் தன் நெஞ்சிற்கு விடுத்த எச்சரிக்கையை உரைத்தாள். "அக்கா, நான் என் நெஞ்சத்தை நோக்கிக் கூறுகின்றேன்: 'நம்மோடு கூடி வாழாமல் பிரிந்து கைவிட்டுச் சென்ற காதலரை நாம் எப்போதும் நம் உள்ளத்திற்குள்ளேயே நினைத்துக் கொண்டிருப்பதால், புறத்து மேனி எழிலை மட்டுமன்றி, எஞ்சியிருக்கும் மனத்தின் உறுதியையும் எழிலையும் நாம் மேலும் இழக்கப் போகின்றோம் (துன்னாத் துறந்தாரை நெஞ்சத்து உடையேமா இன்னும் இழத்தும் கவின்)!'; இனியாவது நாம் தேற வேண்டும்" என்றாள். வடிவு பிரித்து எடுத்த பஞ்சுக் குவியலின் மேல் தூய துணியைப் போர்த்தினார்; பருத்திக் கூடைகளை மாடிப் படிகளின் வழியாகக் கீழே இறக்கி வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.