திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1245

பணிமனையில் சந்தனக் கட்டையைக் கருங்கல்லில் தேய்த்து நறுமணச் சாந்தாக அரைத்துக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் தாமரை, தன் நெஞ்சில் எழுந்த ஏமாற்றத்தால் பெருமூச்சு விட்டு நின்றாள். சந்தனக் கட்டையைக் கல்லின் மேல் நிறுத்திய தாமரை, உன் மீது அன்பு காட்டாத அவரை நீயும் வெறுத்து மறந்துவிடக் கூடாதா என்று கேட்ட மூத்த தோழி செண்பகத்திடம் தன் நெஞ்சத்து இயலாமையைக் கூறினாள். "தோழி, நான் என் நெஞ்சத்திடம் கேட்கின்றேன்: 'என் நெஞ்சமே! நாம் அவர்மேல் பேரன்பு காட்டியபோதும் நம்மேல் அன்பு கொள்ளாமல் பிரிந்து சென்ற அவரை, நம்மை வெறுத்துவிட்டார் என்று கருதி நாமும் அவரை மறந்து கைவிட்டுவிடும் நெஞ்சுறுதி நமக்கு உண்டோ (செற்றார் எனக்கை விடல்உண்டோ நெஞ்சேயாம் உற்றால் உறாஅ தவர்)!'; ஒருபோதும் அத்தகைய கொடுமை நமக்கு வராது" என்றாள். செண்பகம் கல்லில் வழிந்த மணமுள்ள சந்தனக் குழம்பை வெள்ளிக் கரண்டியால் வழித்து எடுத்தார்; பித்தளைச் சிமிழில் நறுமணச் சாந்தை நிரப்பி மூடினார்.

Grinding an aged sandalwood log smoothly upon a wet granite slab to prepare fragrant temple unguents, young artisan Thamarai paused, a heavy sigh escaping her lips as tears mingled with the cooling paste. Resting the sandalwood log upon the stone, Thamarai confessed her emotional helplessness to her elder companion, Shenbagam, who had suggested casting off her absent husband in proud retaliation: "My friend, I asked my own helpless heart: 'O my heart! Even though we pour boundless devotion upon him while he remains cold and unyielding in distant lands, do we possess the hard, stony fortitude to brand him an enemy and abandon our love for him (செற்றார் எனக்கை விடல்உண்டோ நெஞ்சேயாம் உற்றால் உறாஅ தவர்)?' No, such coldness is impossible for us!" Shenbagam gathered the rich yellow sandalwood paste neatly from the grinding stone using a silver spatula. Filling a lidded brass unguent cup with the fragrant balm, she set it upon the tray.