திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1246

நெசவுக் கூடத்தில் கம்பளத் தறியின் இழைகளில் வண்ணக் கம்பளி நூல்களை விரல்களால் முடிச்சிட்டுக் கொண்டிருந்த இளம் கைவினைப் பெண் பூங்கொடி, கணவர் வாராததைக் குறித்துச் சினந்து பேசினாள். முடிச்சிடும் இரும்புக் கொக்கியைப் பலகையில் வைத்த பூங்கொடி, நேரில் கண்டால் கரைந்து போகும் நீ இப்போது ஏன் இத்தனை கோபம் கொள்கிறாய் என்று கேட்ட முதிய அத்தை பொன்னம்மாளிடம் தன் நெஞ்சத்தைக் கடிந்து கொண்டதை உரைத்தாள். "அத்தை, நான் என் நெஞ்சை நோக்கிக் கூறுகின்றேன்: 'என் நெஞ்சமே! தழுவித் தன் அன்பைக் காட்டி ஊடலை நீக்கவல்ல காதலரைக் கண்ட உடனேயே அவரிடம் சினந்து நிற்காமல் சரணடைந்துவிடும் நீ, இப்போது அவர் இல்லாத நேரத்தில் மட்டும் அவரைப் பொல்லாதவர் என்று வீணாகப் பொய்க்கோபம் கொள்கின்றாய் (கலந்துணர்த்தும் காதலர்க் கண்டாற் புலந்துணராய் பொய்க்காய்வு காய்திஎன் நெஞ்சு)!' என்று கடிந்தேன்" என்றாள். பொன்னம்மாள் சமமற்ற கம்பளி முடிகளை வளைந்த கத்திரியால் வெட்டி நேராக்கினார்; தறிப் பலகையின் கீழ் உதிர்ந்த கம்பளித் துண்டுகளைத் தென்னந்தும்புத் துடைப்பத்தால் கூட்டி எடுத்தார்.

Tying knots of colored woolen yarns upon the upright loom in the carpet workshop, young artisan Poongodi muttered angry reproaches against her absent husband for prolonging his merchant travels. Resting her iron knotting hook upon the wooden bench, Poongodi related her internal self-rebuke to her elder aunt, Ponnammal, who had gently teased her for her sudden bluster: "Aunt, I caught myself and admonished my own hypocritical heart: 'O my heart! Whenever my beloved returns and wraps me in his tender embrace to dissolve every trace of grievance, you instantly surrender without keeping up even a moment of sulking; why then do you put on this hollow show of feigned fury while he is away (கலந்துணர்த்தும் காதலர்க் கண்டாற் புலந்துணராய் பொய்க்காய்வு காய்திஎன் நெஞ்சு)!' " Ponnammal trimmed the uneven woolen pile neatly using heavy curved iron shears. Sweeping the fallen yarn clippings from beneath the loom frame with a palm broom, she cleared the workspace.