திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1247

ஆற்றங்கரைக் குடிலில் உலர்ந்த நாணல் புற்களைக் கொண்டு பாய்களை முடைந்து கொண்டிருந்த இளம் பெண் செல்வி, நெஞ்சில் எழுந்த இருமுனைப் போராட்டத்தைத் தாங்க முடியாமல் கலங்கி நின்றாள். பாயின் முனையை மரக் கட்டையால் அழுத்திய செல்வி, உன் முகத்தில் ஏன் இத்தனை பெரிய தவிப்பு என்று கேட்ட மூத்த தமக்கை மல்லிகாவிடம் தன் நெஞ்சிற்கு இட்ட கட்டளையைக் கூறினாள். "அக்கா, நான் என் நெஞ்சை நோக்கிச் சொல்கின்றேன்: 'நல்ல நெஞ்சமே! ஒன்று அவரிடம் ஓடிச்செல்லத் தூண்டும் இந்தக் காதல் வேட்கையைக் கைவிடு; அல்லது என்னை அவரிடம் செல்லவிடாமல் தடுக்கும் நாணத்தையாவது கைவிடு; ஒன்றற்கொன்று முரணான இந்த இரண்டையும் ஒரே நேரத்தில் தாங்கிக் கொள்ள என்னால் முடியாது (காமம் விடுஒன்றோ நாண்விடு நன்னெஞ்சே யானோ பொறேன்இவ் விரண்டு)!' என்று தெளிவுபடுத்தினேன்" என்றாள். மல்லிகா பாயின் ஓரங்களில் துருத்திக் கொண்டிருந்த முரட்டுக் கோரைப் புற்களை அரிவாளால் வெட்டிச் சீரமைத்தார்; முடைந்து முடித்த நாணல் பாயைச் சுருட்டிச் சணல் கயிற்றால் கட்டினார்.

Weaving fine sleeping mats from dried river reeds outside the riverside cottage, young artisan Selvi pressed her hand against her aching chest, torn apart by an irreconcilable inner struggle. Holding down the woven selvage with a heavy wooden batten, Selvi explained her agonizing dilemma to her elder sister, Mallika, who had noticed the extreme anguish in her eyes: "Sister, I gave an ultimatum to my own divided heart: 'O worthy heart! Either extinguish this burning passion that impels me to chase after my husband, or cast off the maidenly shame that restrains me from running to him; my frail human body cannot bear being ripped apart by these two warring forces at the same time (காமம் விடுஒன்றோ நாண்விடு நன்னெஞ்சே யானோ பொறேன்இவ் விரண்டு)!' " Mallika trimmed the rough reed tips neatly along the mat edge with a small iron sickle. Rolling the completed reed mat into a tight, firm cylinder, she tied it with hemp twine.