திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1249

பட்டுப் பட்டறையில் பட்டு இழைகளை மரக் கதிரில் இணைத்து நூலாக முறுக்கிக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் சிவகாமி, வாசலை நோக்கியே தன் பார்வையைச் செலுத்தி நின்றாள். நூல் சுற்றும் கதிரைப் பலகையில் நிறுத்திய சிவகாமி, வெளியே எதையோ தேடுவது போல் வாசலையே பார்க்கிறாயே என்று கேட்ட மூத்த தோழி மீனாட்சியிடம் தன் உள்ளத்து உண்மையை எடுத்துரைத்தாள். "தோழி, நான் என் நெஞ்சத்தை நோக்கிக் கேட்கின்றேன்: 'என் நெஞ்சமே! காதலர் எப்போதுமே உன்னுடைய உள்ளத்திற்குள்ளேயே வீற்றிருக்கின்றார்; அப்படியிருக்க, நீ அவரை நினைத்து வெளியே யாரிடம் தேடி ஓடுகின்றாய் (உள்ளத்தார் காத லவரால் உள்ளிநீ யாருழைச் சேறியென் நெஞ்சு)!' என்று நினைவூட்டினேன்" என்றாள். மீனாட்சி நூல் நிறைந்த மரக் கதிர்களை உருளையின் அச்சிலிருந்து கழற்றி எடுத்தார்; பளபளக்கும் பொன்னிறப் பட்டு நூற் கண்டுகளைப் பனையோலைக் கூடையில் அடுக்கி வைத்தார்.

Twisting delicate raw silk filaments upon a wooden spindle reel in the workshop, young artisan Sivakami kept her gaze fixed intensely upon the open doorway, as though seeking a shadow in the road. Halting the spindle axle, Sivakami shared her poignant realization with her elder companion, Meenakshi, who had asked why she searched the street outside so obsessively: "My friend, I spoke directly to my own seeking heart: 'O my heart! Since my beloved resides eternally enshrined within your very core and never parts from you for a single breath, whom are you searching for by wandering into the outer world (உள்ளத்தார் காத லவரால் உள்ளிநீ யாருழைச் சேறியென் நெஞ்சு)!' " Meenakshi detached the thread-filled wooden spindles carefully from the axle shaft. Placing the wound golden silk bobbins neatly inside a woven palm-leaf basket, she tied the cover.