குறள் 391Kural 391
கற்கத் தகுந்த நல்ல நூல்களைக் குற்றமும் சந்தேகமும் இன்றித் தெளிவாகக் கற்க வேண்டும்; அவ்வாறு கற்ற பிறகு, தான் கற்ற கல்விக்குத் தகுந்தபடி நேர்மையான ஒழுக்க நெறியில் உறுதியாக நின்று வாழ வேண்டும்.
• கற்பவை = வாழ்க்கைக்கு நலம் தரும் உயர்ந்த நூல்களை,
• கசடு அற = எவ்விதச் சந்தேகமும் குற்றமும் பிழையும் இல்லாதவாறு தெளிவாக,
• கற்க = ஆழமாகக் கற்றுத் தேற வேண்டும்;
• கற்றபின் = அவ்வாறு நன்மைகளைக் கற்றுத் தேர்ந்த பிறகு,
• அதற்குத் தக நிற்க = தான் கற்ற அந்த உயர்ந்த கல்விக்கு ஏற்பத் தன் வாழ்வில் ஒழுக்க நெறியில் வழுவாமல் நின்று வாழ வேண்டும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
ஓலைச் சுவடியின் மனப்பாடமும் வாழ்ந்த நல்வொழுக்கமும்
குருகுலத்தில் பயின்ற மாணவர்களில் சிலர், நூற்றுக்கணக்கான தர்ம சாஸ்திர ஏடுகளை மனப்பாடம் செய்து அவைகளில் விவாதம் செய்தனர்; ஆனால் சந்தைக்குச் சென்றால் பொய் பேசித் தராசில் எடை குறைத்து ஏமாற்றினர். ஆனால் மாணவன் கதிரேசனோ, அறநூல்களை அவசரப்படாமல் ஐயமறக் கசடறக் கற்றான் (கற்க கசடறக் கற்பவை); ஒருமுறை அரசவை வணிகத்தில் அவனுக்கு ஆயிரம் பொற்காசுகள் பொய் சொன்னால் கிடைக்கும் என்ற பெரும் சோதனை வந்தது; ஆனால் கதிரேசன், தான் கற்ற கல்விக்குத் துரோகம் செய்யாமல், 'நான் கற்ற தர்ம நெறியிலிருந்து ஒருபோதும் விலக மாட்டேன்' என்று உறுதியாக நின்று உண்மையை மட்டுமே பேசினான் (நிற்க அதற்குத் தக). அவனது நேர்மையைக் கண்ட அரசர் அவனுக்குத் தலைமை நிதித்துறை அமைச்சர் பதவியை வழங்கினார். குருநாதர் மற்ற மாணவர்களைப் பார்த்துக் கூறினார்: நூல்களை மனப்பாடம் செய்வது கல்வியல்ல; நல்ல நூல்களைக் குற்றமறக் கற்பதும், கற்ற பிறகு தன் வாழ்நாளில் அக்கல்வி காட்டிய வழியில் வழுவாமல் நின்று வாழ்வதுமே உண்மையான கல்வியாகும் என்றார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 392Kural 392
கணிதக் கலை மற்றும் மொழியறிவு (எண்ணும் எழுத்தும்) ஆகிய இரண்டும் இவ்வுலகில் வாழும் மனிதர்களுக்கு உலகத்தை உணர்ந்து வாழ உதவும் இரண்டு கண்கள் என்று அறிஞர்கள் கூறுவர்.
• எண் என்ப = கணித அறிவு என்று சொல்லப்படுவதும்,
• ஏனை எழுத்து என்ப = மொழியறிவு (இலக்கியம் மற்றும் இலக்கணம்) என்று சொல்லப்படுவதும்,
• இவ்விரண்டும் = ஆகிய இந்த இரண்டு கல்விக் கலைகளையும்
• வாழும் உயிர்க்கு = இவ்வுலகில் வாழ்கின்ற மனிதர்களுக்கு
• கண் என்ப = உலகத்தை உள்ளபடி கண்டுணர உதவும் 'இரண்டு கண்கள்' என்று சான்றோர் கூறுவர்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
போலிப் பத்திரமும் உழைப்பாளிகளுக்குத் திறந்த இரு கண்களும்
நெசவாளர் கிராமத்தில் வாழ்ந்த மக்கள், 'எங்களுக்குத் தறி நெய்யத் தெரிந்தால் போதும்; எண்ணும் எழுத்தும் படித்து என்ன செய்யப் போகிறோம்' என்று தங்கள் குழந்தைகளைப் பள்ளிக்கு அனுப்பாமல் வேலைக்கே அனுப்பினர்; ஆனால் ஊருக்குள் வந்த நயவஞ்சக இடைத்தரகன் ஒருவன், நூலின் எடையிலும் அளவிலும் கணக்கைக் குறைத்துக் காட்டியும் (எண் அறியாமை), பத்திரங்களில் பொய் வரிகளை எழுதி அவர்களின் கைரேகையைப் பெற்றும் (எழுத்தறியாமை), கிராம மக்கள் அனைவரையும் கொத்தடிமைகள் ஆக்கினான். அவ்வூருக்கு வந்த புதிய ஆசான் ஒருவர், மாலையில் திண்ணைப் பள்ளியைத் தொடங்கி அனைவருக்கும் கணக்குப் போடவும் (எண்), ஏடுகளைப் படித்துப் பொருள் உணரவும் (எழுத்து) கற்றுக் கொடுத்தார். அடுத்த சில மாதங்களில் மக்கள் தரகனின் மோசடிக் கணக்குகளைத் துல்லியமாகக் கண்டுபிடித்து, போலிப் பத்திரங்களை நீதிமன்றத்தில் முறியடித்துத் தங்களை விடுவித்துக் கொண்டனர். நெசவாளர்கள் கண்ணீரோடு உணர்ந்தனர்: முகத்தில் இருக்கும் ஊனக்கண்களை விட, எண்ணும் எழுத்துமே உலகில் மனிதன் ஏமாறாமல் வாழ உதவும் உண்மையான இரண்டு கண்கள் என்பதை மெய்யாக உணர்ந்தனர்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 393Kural 393
உண்மையான அறிவுக்கண் பெற்றவர்கள் என்று போற்றப்படுவோர் கல்வி கற்றவர்களே ஆவர்; கல்வி கற்காதவர்களோ தம் முகத்தில் கண்கள் என்ற பெயரில் எதையும் உள்ளபடி காண முடியாத இரண்டு புண்களையே சுமந்து வாழ்கின்றனர்.
• கண் உடையர் என்பவர் = உண்மைப் பொருளை உள்ளபடி காணும் 'கண்களைப் பெற்றவர்கள்' என்று போற்றப்படுவோர்
• கற்றோர் = நல்ல நூல்களைக் கற்றறிந்த அறிஞர்களே ஆவர்;
• கல்லாதவர் = கல்வி கற்காத பாமரர்களோ,
• முகத்து இரண்டு = தம் முகத்தில் கண்கள் என்ற பெயரில் பார்வை இல்லாத
• புண் உடையர் = இரண்டு 'புண்களையே' சுமந்து வாழ்பவர்கள் ஆவர்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
பார்வை இழந்த புலவரும் முகத்துப் புண்களைச் சுமந்த மனிதனும்
பார்வை தெரியாத பார்வையற்ற அறிஞர் அந்தகக்கவி வீரராகவர், தன் உடற்கண் பார்வையை இழந்திருந்தாலும், அரிய நீதி நூல்களையும், வானியல், மருத்துவம், உலக வரலாறுகளையும் கற்றுத் தேர்ந்திருந்தார்; எந்த ஆபத்தையும் முன்கூட்டியே உணர்ந்து உலகிற்கு நல்வழி காட்டிய ஞானக்கண் அவருக்கிருந்தது. அதே ஊரில் கூரிய கண்பார்வை கொண்ட செல்வந்தன் தருமன் வாழ்ந்தான்; ஆனால் அவன் எழுத்தறிவோ கல்வியோ சிறிதும் கற்கவில்லை; ஒருமுறை போலி வைத்தியன் ஒருவன் விஷச் செடியைக் கொடுத்து 'இது சஞ்சீவி மூலிகை' என்று எழுதித் தந்த மருந்துச் சீட்டைப் படிக்கத் தெரியாமல் வாங்கி உண்டு, உயிருக்கே ஆபத்தான நிலைக்கு ஆளானான். அவனை மீட்ட அறிஞர் வீரராகவர் புன்னகையோடு கூறினார்: உடற்கண்கள் இருந்தும் எழுதப்பட்ட நன்மையை வாசிக்கத் தெரியாமல் விஷத்தை அருந்தினாயே; கல்வி கற்றவரே உண்மையான அறிவுக்கண் உடையவர் ஆவர்; கல்வி கற்காதவர்கள் முகத்தில் இருப்பது கண்கள் அல்ல, எதையும் பகுத்தறிய முடியாத இரண்டு புண்களே ஆகும் என்றார். தருமன் வெட்கித் தலைகுனிந்து கல்வி கற்கத் தொடங்கினான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 394Kural 394
சந்திக்கும் போது மனம் மகிழுமாறு பேசிப் பழகுவதும், பிரியும் போது 'இவரை மீண்டும் எப்போது காண்போம்' என்று மற்றவர்கள் உள்ளம் ஏங்கி நினைக்குமாறு அன்போடு பிரிந்து செல்வதுமே சிறந்த அறிஞர்களின் இயல்பாகும்.
• உவப்பத் தலைக்கூடி = மற்றவர்களைச் சந்திக்கும் போது அவர்கள் மனம் மிகவும் மகிழுமாறு இன்பமாக உரையாடிப் பழகி,
• உள்ளப் பிரிதல் = அவர்களிடம் இருந்து விடைபெறும் போது 'இவரைப் போன்ற நல்லறிஞரை மீண்டும் எப்போது காண்போம்' என்று அவர்கள் நெஞ்சம் ஏங்கி நினைக்குமாறு பிரிந்து செல்வதே,
• அனைத்தே புலவர் தொழில் = கல்வி கற்றறிந்த சிறந்த அறிஞர்களுக்குரிய தனித்துவமான செயலாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
சந்தித்த போது பொங்கிய மகிழ்ச்சியும் பிரியும் போது ஏங்கிய நெஞ்சங்களும்
பேரறிஞர் மாதவன், கிராமத்து நதிக்கரைச் சத்திரத்திற்கு வருகை தந்த போது, எந்தவிதத் தலைக்கனமும் இன்றி எளிய மக்களுடன் அமர்ந்து, வானியல் ரகசியங்களையும், உலக அதிசயங்களையும், வாழ்வின் தர்மங்களையும் சுவையான கதைகளாகக் கூறினார்; அவர் பேசப் பேச, கிராமத்து இளைஞர்களும் முதியவர்களும் தங்கள் கவலைகளை மறந்து பேரானந்தத்திலும் அறிவுப் பரவசத்திலும் மூழ்கினர் (உவப்பத் தலைக்கூடி); மூன்று நாட்கள் கழித்து மாதவன் அடுத்த ஊருக்குப் புறப்பட்ட போது, கிராமத்து மக்கள் கண்ணீர் மல்க, 'இவரைப் போன்ற ஒரு ஞானியை நாம் எப்போது மீண்டும் சந்திப்போம்; இவரோடு இன்னும் பல நாட்கள் வாழக் கூடாதா' என்று நெஞ்சம் ஏங்கி, அவரது மாட்டு வண்டியைப் பின் தொடர்ந்து பல மைல்கள் நடந்து வழியனுப்பினர் (உள்ளப் பிரிதல்). ஊர்த் தலைவர் உணர்ச்சி பொங்கக் கூறினார்: சந்திக்கும் போது அறிவும் மகிழ்ச்சியும் பொங்குமாறு உரையாடுவதும், பிரியும் போது மற்றவர்கள் நெஞ்சம் ஏங்கி நினைக்குமாறு விடைபெறுவதுமே உண்மையான கற்றறிந்த அறிஞர்களுக்குரிய தனிப்பெரும் இயல்பாகும் என்றார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 395Kural 395
செல்வந்தர் முன் ஏழை பணிந்து நிற்பது போல ஆசிரியரிடம் பணிவோடு அடங்கி நின்று கல்வியைக் கற்றறிந்தவர்களே உயர்ந்தோராவர்; அவ்வாறு பணிந்து கற்கத் தயங்கிப் படிக்காதவர்கள் இழிந்த கடைநிலை மனிதர்களே ஆவர்.
• உடையார் முன் இல்லார் போல் = செல்வந்தர் முன்னே நின்று உதவி கேட்கும் ஏழையைப் போலப் பணிவோடும் பணிவான ஏக்கத்தோடும்,
• ஏக்கற்றும் கற்றார் = ஆசிரியரிடம் தலைதாழ்த்திப் பணிந்து நின்று கல்வியைக் கற்றுத் தேர்ந்தவர்களே உயர்ந்த மனிதர்கள் ஆவர்;
• கல்லாதவர் = அவ்வாறு பணிந்து கற்க வெட்கப்பட்டு அறியாமையிலேயே மூழ்கிக் கிடப்பவர்கள்
• கடையரே = மாந்தர்களுள் மிகக் கீழான கடைநிலை மனிதர்களே ஆவர்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
இளவரசனின் பணிவும் குருவின் மெய்ஞானப் பொக்கிஷமும்
இளவரசன் விஜயன், 'நான் ஒரு பேரரசின் பட்டத்து இளவரசன்; ஒரு கந்தல் ஆடை உடுத்திய ஏழை ஆசானின் முன்னால் நான் ஏன் தலைகுனிந்து கைகட்டி நிற்க வேண்டும்' என்று அகங்காரம் கொண்டான். அவனது தந்தை பேரரசர் விக்ரமாதித்தன் மகனை அன்போடு அழைத்துக் கூறினார்: மகனே! ஒரு செல்வந்தரின் வீட்டு வாசலில் நின்று பசிக்குப் பிச்சை கேட்கும் ஏழை எப்படித் தன் கர்வத்தை விட்டு பணிவோடு கையேந்தி நிற்கிறானோ (உடையார்முன் இல்லார்போல்), அதே போலத் தன் அகந்தையை அழித்து குருவின் முன்னால் பணிந்து நிற்கும் மாணவனே கல்வியின் அரிய ரகசியங்களைப் பெற முடியும்! பொய்யான கர்வத்தால் பணிந்து கற்கத் தயங்கும் மனிதன் வாழ்நாள் முழுவதும் கடைநிலை இழிந்தவனாகவே இருப்பான் என்றார். விஜயன் தன் அறியாமை நீங்கி, குருவின் பாதங்களைத் தொட்டு வணங்கி, அவரிடம் பணிவோடு தண்ணீர் இறைத்து ஊழியம் செய்து அரிய வித்தைகளைக் கற்றான்; பிற்காலத்தில் பாரதமே போற்றும் தலைசிறந்த பேரரசனாக உயர்ந்தான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 396Kural 396
மணல் கிணற்றில் ஆழமாகத் தோண்டத் தோண்ட ஊற்று நீர் சுரப்பது போல, மனிதர்கள் நல்ல நூல்களைத் தொடர்ந்து ஆழமாகக் கற்கக் கற்க அவர்களது உள்ளத்தில் அறிவாற்றல் பெருகிக் கொண்டே இருக்கும்.
• மணற்கேணி = மணற்பாங்கான நிலத்தில் தோண்டப்படும் கிணற்றில்,
• தொட்ட அனைத்து ஊறும் = எந்த அளவுக்கு ஆழமாகத் தோண்டுகிறோமோ அந்த அளவுக்குச் சுவையான ஊற்று நீர் சுரக்கும்;
• மாந்தர்க்கு = அதுபோல மனிதர்களுக்கு,
• அறிவு = அவர்களுடைய சிந்தனைத் தெளிவும் நுட்பமான அறிவாற்றலும்
• கற்ற அனைத்து ஊறும் = அவர்கள் நல்ல நூல்களை எந்த அளவிற்கு ஆழமாகப் படிக்கின்றார்களோ அந்த அளவிற்கு ஊற்றுப்போலப் பெருகிக் கொண்டே இருக்கும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மணற்படுகையின் ஆழமும் ஊற்றெடுத்த மெய்ஞானமும்
இளம் மாணவன் செந்தில்நாதன், மூன்று ஓலைச்சுவடிகளைப் படித்துவிட்டு, 'நான் நிறையப் படித்துவிட்டேன்; எனக்கு எல்லாமே தெரிந்துவிட்டது, இனிமேல் படிக்கத் தேவையில்லை' என்று நூல்களை மூடி வைத்தான். அவனது ஆசிரியர் சொக்கலிங்கம், அவனை ஒரு வறண்ட மணற்பாங்கான ஆற்றுப்படுகைக்கு அழைத்துச் சென்றார். 'செந்தில்நாதா! இந்த மணலில் ஒரு முழம் தோண்டு' என்றார். அவன் தோண்டிய போது காய்ந்த மணலே வந்தது; 'இன்னும் இரண்டு முழம் ஆழமாகத் தோண்டு' என்றார்; ஈரப்பதம் தெரிந்தது; 'மேலும் நான்கு முழம் ஆழமாகத் தோண்டு' என்றார்; அடுத்த கணமே மணல் பிளந்து, படிகம் போன்ற குளிர்ந்த சுவையான ஊற்று நீர் பீறிட்டு மேலே வந்து மணற்கேணியை நிரப்பியது! ஆசிரியர் புன்னகையோடு விளக்கினார்: செந்தில்நாதா! மணற்கேணியில் மேலே தோண்டினால் வெறும் காய்ந்த மணலே கிடைக்கும்; ஆழமாகத் தோண்டத் தோண்டத்தான் வற்றாத அமுத ஊற்றுநீர் சுரக்கும்; அதுபோலத்தான் மனிதனின் மனமும், கொஞ்சம் படித்தால் ஆழமான அறிவு சுரக்காது; தொடர்ந்து ஆழமாகக் கற்கக் கற்கத்தான் நுண்ணிய மெய்ஞான அறிவு ஊற்றுப்போலப் பெருகி வழியும் என்றார். செந்தில்நாதன் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் கற்றலைத் தொடர்ந்தான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 397Kural 397
கல்வி கற்றவனுக்கு எந்த நாடும் சொந்த நாடாகும், எந்த ஊரும் சொந்த ஊராகிப் புகழையும் மதிப்பையும் தரும்; அப்படியிருக்க, ஒரு மனிதன் தான் இறக்கும் வரையிலும் கல்வி கற்காமல் காலத்தை வீணடிப்பது ஏனோ?
• யாதானும் நாடு ஆம் = கல்வி கற்றவனுக்குத் தன் சொந்த நாடு மட்டுமல்லாமல் அந்நிய நாடுகள் எவையும் தன் சொந்த நாடாக மாறும்;
• ஊர் ஆம் = அந்நிய ஊர்கள் எவையும் அவனுக்குத் தன் சொந்த ஊராக மாறி மரியாதை தரும்;
• என் = அப்படியிருக்க,
• ஒருவன் = ஒரு மனிதன்
• சாம் துணையும் = தான் சாகும் காலம் வரையிலும் கூட
• கல்லாதவாறு = கல்வி கற்காமல் அறியாமையிலேயே காலத்தைக் கழிப்பது ஏன்?
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
புயலில் மூழ்கிய கப்பலும் அந்நிய மண்ணில் மலர்ந்த புகழும்
கடல் புயலில் கப்பல் மூழ்கியதால், ஆயுர்வேத மருத்துவ அறிஞர் சதாசிவமும், படிக்காத வணிகன் நந்தனும் அடையாளம் தெரியாத ஒரு தீவு நாட்டின் கரையில் வெறும் உடம்போடு ஒதுங்கினர்; அங்கே பேசப்படும் மொழியும் பழக்கவழக்கங்களும் முற்றிலும் வேறாக இருந்தன. படிக்காத நந்தன் எந்த வித்தையும் தெரியாமல், உணவுக்காகப் பிச்சையெடுத்துத் தெருவோரங்களில் அலைந்து, திருடன் என்று சந்தேகிக்கப்பட்டுச் சிறையில் அடைக்கப்பட்டான். ஆனால் மருத்துவக் கல்வி கற்ற சதாசிவமோ, அங்கிருந்த உள்ளூர் மூலிகைகளைக் கொண்டு, அந்நாட்டு ஆளுநரின் மகனைத் தாக்கிய கொடிய காய்ச்சலைக் குணப்படுத்தினார்; ஆளுநர் வியந்து பாராட்டி, சதாசிவத்திற்குப் பெரிய மாளிகையையும் மதிப்பையும் கொடுத்துத் தன் முதன்மை அரச மருத்துவராக நியமித்தார்; அந்நிய நாடு சதாசிவத்திற்குச் சொந்த நாடாகவும் சொந்த ஊராகவும் மாறிப் பெருமை தந்தது. சதாசிவம் நந்தனைச் சிறையிலிருந்து மீட்டார். நந்தன் கண்ணீர் மல்கக் கதறினான்: கல்வி கற்றவனுக்கு இந்த உலகில் எந்த நாடும் சொந்த நாடு, எந்த ஊரும் சொந்த ஊராகி விடுகிறது; அத்தகைய அற்புதக் கல்வியைக் கற்காமல் ஒரு மனிதன் சாகும் வரை காலத்தை வீணடிப்பது எவ்வளவு பெரிய மடமை என்று தன் அறியாமையை எண்ணி வருந்தினான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 398Kural 398
ஒரு மனிதன் தான் எடுத்த இந்த ஒரு பிறவியில் கற்கும் நல்லறிவு மற்றும் கல்வி, அப்பிறப்போடு அழியாமல் அவனது ஆன்மாவைப் பின் தொடர்ந்து சென்று, எழும் ஏழு பிறவிகளிலும் அவனுக்குப் பாதுகாப்புக் கவசமாய் நின்று நல்வழி காட்டும்.
• ஒருமைக்கண் = ஒருவன் தான் வாழ்கின்ற இந்த ஒரு பிறவியில்
• தான் கற்ற கல்வி = ஆழமாகக் கற்றுக் கொள்கின்ற நல்லறிவு மற்றும் கல்வி,
• ஒருவற்கு = அவனுக்கு அப்பிறவியோடு முடிந்துவிடாமல்
• எழுமையும் = அவனது ஆன்மா தொடரும் ஏழு பிறவிகளிலும் (ஏழு தலைமுறைகளிலும்)
• ஏமாப்பு உடைத்து = கூடவே சென்று அழியாத பாதுகாப்புக் கவசமாய் நின்று உதவும் சிறப்புடையதாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
அனாதைச் சிறுவனின் விரல்களும் ஏழு பிறவிகளின் கவசமும்
பத்து வயது ஏழை அனாதைச் சிறுவன் சுசீலன், யாழிசைப் பள்ளியின் வாசலில் நின்று வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்; அரசவை வித்வான் அவனை உள்ளே அழைத்துத் தன் பழைய யாழை அவனது கையில் கொடுத்தார்; இதற்கு முன் யாழையே தொட்டுப் பார்த்திராத அந்தச் சிறுவன், யாழின் நரம்புகளைத் தொட்ட அடுத்த கணமே, எவராலும் எளிதில் இசைக்க முடியாத அரிய தேவகான ராகங்களைத் தன் விரல்களால் பரவசத்தோடு மீட்டினான்; அவனது விரல்கள் சுருதி பிசகாமல் இசைமழை பொழிந்தன! அரசவை வித்வான் ஆச்சரியத்தில் மூழ்கிக் கண்ணீர் உகுத்தார்: மக்களே! இந்தச் சிறுவனின் அறிவாற்றல் நேற்றோ இன்றோ வந்ததல்ல; முந்தைய பிறவியில் அவன் தன் ஆன்மாவில் ஆழமாகக் கற்றுத் தேய்ந்த உயர்ந்த கல்வியும் கலைஞானமும், அவனது உடலைத் தாண்டி ஆன்மாவோடு தொடர்ந்து வந்து இந்த ஏழாம் பிறவியிலும் அவனுக்குப் பாதுகாப்புக் கவசமாய் ஒளிர்கிறது! பொன்னும் பொருளும் உடலோடு அழியும், ஆனால் ஒரு பிறவியில் கற்ற கல்வியோ ஏழு பிறவிகளிலும் ஒருவனைக் கைவிடாமல் காக்கும் என்பதற்கு இவனே சாட்சி என்றார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 399Kural 399
தமக்கு இன்பம் தரும் கல்வி அறிவினால் உலகத்து மக்களும் நன்மை பெற்று மகிழ்வதைக் கண்டு, கற்றறிந்த சான்றோர்கள் மேன்மேலும் பல நல்ல நூல்களை வாழ்நாள் முழுவதும் ஆர்வத்தோடு விரும்பிப் படிப்பார்கள்.
• தாம் இன்புறுவது = தன் மனத்திற்கு எல்லையற்ற இன்பத்தை அளிக்கின்ற கல்வியினால்,
• உலகு இன்புறக் கண்டு = உலகத்து மக்கள் அனைவரும் நல்வழியும் மனமகிழ்ச்சியும் பெற்று இன்புறுவதைக் கண்டு உணர்ந்து,
• கற்றறிந்தார் = மெய்ஞ்ஞானம் கற்றறிந்த சான்றோர்கள்
• காமுறுவர் = மேன்மேலும் புதிய கலைகளையும் நூல்களையும் வாழ்நாள் முழுவதும் ஆவலோடு விரும்பிப் படிப்பார்கள்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
விண்மீன் கணக்கீடும் வறண்ட கிராமத்து மக்களின் பெருமகிழ்ச்சியும்
வானியல் அறிஞர் தாமோதரன், இரவு தோறும் விண்மீன்களின் இயக்கங்களையும் மேகங்களின் போக்கையும் ஆராய்ந்து அறிவதிலேயே தன் உள்ளத்து இன்பத்தைக் கண்டார் (தாம் இன்புறுவது); பல ஆண்டுகள் கற்ற அந்த அறிவைக் கொண்டு, அடுத்த மாதம் வரவிருக்கும் பருவமழையின் துல்லியமான நாளையும், எந்தத் தானியங்களை விதைத்தால் வறட்சியைத் தாங்கி விளைச்சல் பெருகும் என்பதையும் கணித்துக் கிராமத்து உழவர்களுக்குக் கற்பித்தார்; அவரது வழிகாட்டலால் பஞ்சத்திலிருந்து தப்பிய ஐநூறு குடும்பங்கள் வயல்களில் விளைந்த தானியங்களை அறுவடை செய்து பேரானந்தத்தில் திளைத்தன (உலகு இன்புறக் கண்டு). மக்கள் மகிழ்ந்து வாழ்த்துவதைக் கண்ட தாமோதரனின் உள்ளத்தில் எல்லையற்ற நெகிழ்ச்சி உண்டானது: 'நான் கற்ற ஒரு சிறு கல்வி என் மனதிற்கு மட்டுமல்லாமல் உலகத்துக்கே இவ்வளவு பெரிய இன்பத்தையும் வாழ்வையும் தருகிறதே!' என்று உணர்ந்து, ஓய்வு எடுக்காமல், மேலும் பல மருத்துவ, நீரியல் சாஸ்திர நூல்களை மேன்மேலும் இரவு பகலாகத் தீவிரமாக விரும்பிப் படிக்கத் தொடங்கினார் (காமுறுவர் கற்றறிந்தார்).
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 400Kural 400
ஒரு மனிதனுக்கு எவராலும் அழிக்க முடியாத ஒப்பற்ற சிறந்த செல்வம் கல்வியே ஆகும்; மற்றைய பொன்னும் பொருளும் போன்ற அழியக்கூடிய உலகப் பொருட்கள் உண்மையான செல்வங்கள் ஆகாது.
• ஒருவற்கு = ஒரு மனிதனுக்கு
• கேடு இல் = திருடர்களாலும் வெள்ளம் நெருப்பினாலும் எக்காலத்தும் அழியாத
• விழுச் செல்வம் = தலைசிறந்த ஒப்பற்ற பெருஞ்செல்வம் எதுவென்றால் அது
• கல்வி = அவனது உள்ளத்தில் நிறைந்திருக்கும் கல்வியே ஆகும்;
• மற்றையவை = கல்வி அல்லாமல் பிற புறப்பொருட்களான பொன்னும் நிலமும் பொருளும்
• மாடு அல்ல = உண்மையான அழியாத செல்வங்கள் ஆகாது.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
எரிந்துபோன பொன் பெட்டகமும் அழியாத அறிவுக் கருவூலமும்
முதிய வணிகர் தன் மறைவுக்கு முன், தன் மூத்த மகன் ராகவனுக்குப் பத்து பெட்டிகள் நிறையத் தங்கக் காசுகளையும், இளைய மகன் மாதவனுக்குப் புகழ்பெற்ற நாலந்தா பல்கலைக்கழகத்தில் கப்பல் கட்டுமானம், வானியல் மற்றும் மருத்துவம் பயில்வதற்கான கல்விக் கட்டணத்தையும் பங்காகப் பிரித்துக் கொடுத்தார்; 'ஏமாளித் தம்பி வெறும் ஏடுகளைப் படிக்கப் போகிறான், நான் தங்கத்தோடு சுகமாக வாழ்வேன்' என்று ராகவன் இறுமாப்புக் கொண்டான். பத்து ஆண்டுகள் கழிந்தன; ஒரு நள்ளிரவில் கொள்ளையர்கள் ராகவனின் மாளிகையைச் சூறையாடி, தீயிட்டுக் கொளுத்தி, அவனது தங்கப் பெட்டிகள் அனைத்தையும் பறித்துச் சென்றனர்; ராகவன் ஒரே நாளில் பரம ஏழையாகித் தெருவில் நின்றான். ஆனால் பல கலைகளைக் கற்றுத் தேர்ந்த மாதவனோ, துறைமுகங்களில் பிரம்மாண்டமான கப்பல் தளங்களை வடிவமைக்கும் தலைமைக் கப்பல் கலை வல்லுநராக உயர்ந்தான்; அரசர் அவனுக்குக் கௌரவமும் பெரும் பொருளும் தந்து போற்றினார். மாதவன் தன் அண்ணனைத் தழுவி அரவணைத்தான். ராகவன் கண்ணீரோடு உணர்ந்தான்: தங்கம் நெருப்பால் அழியும், திருடர்களால் திருடப்படும்; ஆனால் உள்ளத்தில் பதிந்த கல்வியோ எந்தத் திருடராலும் திருட முடியாத, எந்தத் தீயினாலும் அழிக்க முடியாத ஒப்பற்ற சிறந்த செல்வம் என்பதை மெய்யாக உணர்ந்தான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.