திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 399

வானியல் அறிஞர் தாமோதரன், இரவு தோறும் விண்மீன்களின் இயக்கங்களையும் மேகங்களின் போக்கையும் ஆராய்ந்து அறிவதிலேயே தன் உள்ளத்து இன்பத்தைக் கண்டார் (தாம் இன்புறுவது); பல ஆண்டுகள் கற்ற அந்த அறிவைக் கொண்டு, அடுத்த மாதம் வரவிருக்கும் பருவமழையின் துல்லியமான நாளையும், எந்தத் தானியங்களை விதைத்தால் வறட்சியைத் தாங்கி விளைச்சல் பெருகும் என்பதையும் கணித்துக் கிராமத்து உழவர்களுக்குக் கற்பித்தார்; அவரது வழிகாட்டலால் பஞ்சத்திலிருந்து தப்பிய ஐநூறு குடும்பங்கள் வயல்களில் விளைந்த தானியங்களை அறுவடை செய்து பேரானந்தத்தில் திளைத்தன (உலகு இன்புறக் கண்டு). மக்கள் மகிழ்ந்து வாழ்த்துவதைக் கண்ட தாமோதரனின் உள்ளத்தில் எல்லையற்ற நெகிழ்ச்சி உண்டானது: 'நான் கற்ற ஒரு சிறு கல்வி என் மனதிற்கு மட்டுமல்லாமல் உலகத்துக்கே இவ்வளவு பெரிய இன்பத்தையும் வாழ்வையும் தருகிறதே!' என்று உணர்ந்து, ஓய்வு எடுக்காமல், மேலும் பல மருத்துவ, நீரியல் சாஸ்திர நூல்களை மேன்மேலும் இரவு பகலாகத் தீவிரமாக விரும்பிப் படிக்கத் தொடங்கினார் (காமுறுவர் கற்றறிந்தார்).

Perched atop a granite tower, astronomer Damodharan spent years recording planetary alignments and atmospheric wind currents, finding sheer, sublime bliss in the solitary pursuit of natural mathematics (Thaam inpuruvathu). Applying his voluminous studies, he accurately forecast the arrival of unseasonal monsoons and advised five hundred drought-weary tenant farmers to sow drought-resilient legumes in gravelly fields. When neighboring valleys faced crop failure, Damodharan's township harvested golden yields, saving thousands of children from starvation and filling the hamlets with ecstatic song and celebration (Ulaku inpurak kandu). Beholding the radiant joy of the multitude, Damodharan's heart melted with profound inspiration: My learning gave delight to my own soul, but to witness it bring life and joy to the entire world is the greatest grace! Refusing to rest upon his laurels, he fell even more passionately in love with knowledge, delving day and night into advanced hydrology, agronomy, and medical treatises to bless humanity further.