திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 400

முதிய வணிகர் தன் மறைவுக்கு முன், தன் மூத்த மகன் ராகவனுக்குப் பத்து பெட்டிகள் நிறையத் தங்கக் காசுகளையும், இளைய மகன் மாதவனுக்குப் புகழ்பெற்ற நாலந்தா பல்கலைக்கழகத்தில் கப்பல் கட்டுமானம், வானியல் மற்றும் மருத்துவம் பயில்வதற்கான கல்விக் கட்டணத்தையும் பங்காகப் பிரித்துக் கொடுத்தார்; 'ஏமாளித் தம்பி வெறும் ஏடுகளைப் படிக்கப் போகிறான், நான் தங்கத்தோடு சுகமாக வாழ்வேன்' என்று ராகவன் இறுமாப்புக் கொண்டான். பத்து ஆண்டுகள் கழிந்தன; ஒரு நள்ளிரவில் கொள்ளையர்கள் ராகவனின் மாளிகையைச் சூறையாடி, தீயிட்டுக் கொளுத்தி, அவனது தங்கப் பெட்டிகள் அனைத்தையும் பறித்துச் சென்றனர்; ராகவன் ஒரே நாளில் பரம ஏழையாகித் தெருவில் நின்றான். ஆனால் பல கலைகளைக் கற்றுத் தேர்ந்த மாதவனோ, துறைமுகங்களில் பிரம்மாண்டமான கப்பல் தளங்களை வடிவமைக்கும் தலைமைக் கப்பல் கலை வல்லுநராக உயர்ந்தான்; அரசர் அவனுக்குக் கௌரவமும் பெரும் பொருளும் தந்து போற்றினார். மாதவன் தன் அண்ணனைத் தழுவி அரவணைத்தான். ராகவன் கண்ணீரோடு உணர்ந்தான்: தங்கம் நெருப்பால் அழியும், திருடர்களால் திருடப்படும்; ஆனால் உள்ளத்தில் பதிந்த கல்வியோ எந்தத் திருடராலும் திருட முடியாத, எந்தத் தீயினாலும் அழிக்க முடியாத ஒப்பற்ற சிறந்த செல்வம் என்பதை மெய்யாக உணர்ந்தான்.

Before his passing, an aging merchant partitioned his estate: to his elder son Raghavan, he bequeathed ten iron chests heavily packed with gold bullion; to his younger son Madhavan, he provided tuition fees to study naval architecture, astronomy, and medicine at the great maritime academy. Raghavan mocked his brother: My foolish sibling spends years poring over dry palm leaves, while I enjoy eternal luxury upon beds of gold! A decade later, a sudden raid of corsairs sacked Raghavan's estate, burning his warehouses to ashes and carrying off every last chest of gold; in a single night, Raghavan was reduced to a penniless beggar. In contrast, Madhavan, endowed with profound architectural genius, was hired by the royal navy to design colossal multi-masted merchant flagships and dry docks, earning royal honor, estates, and veneration across seafaring kingdoms. Embracing his ruined elder brother, Madhavan provided him a home. Raghavan wept in realization: Physical gold can be incinerated, stolen, or lost in an hour; but the sublime wisdom acquired through education is the only imperishable, supreme wealth that no thief can ever plunder!