திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 398

பத்து வயது ஏழை அனாதைச் சிறுவன் சுசீலன், யாழிசைப் பள்ளியின் வாசலில் நின்று வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்; அரசவை வித்வான் அவனை உள்ளே அழைத்துத் தன் பழைய யாழை அவனது கையில் கொடுத்தார்; இதற்கு முன் யாழையே தொட்டுப் பார்த்திராத அந்தச் சிறுவன், யாழின் நரம்புகளைத் தொட்ட அடுத்த கணமே, எவராலும் எளிதில் இசைக்க முடியாத அரிய தேவகான ராகங்களைத் தன் விரல்களால் பரவசத்தோடு மீட்டினான்; அவனது விரல்கள் சுருதி பிசகாமல் இசைமழை பொழிந்தன! அரசவை வித்வான் ஆச்சரியத்தில் மூழ்கிக் கண்ணீர் உகுத்தார்: மக்களே! இந்தச் சிறுவனின் அறிவாற்றல் நேற்றோ இன்றோ வந்ததல்ல; முந்தைய பிறவியில் அவன் தன் ஆன்மாவில் ஆழமாகக் கற்றுத் தேய்ந்த உயர்ந்த கல்வியும் கலைஞானமும், அவனது உடலைத் தாண்டி ஆன்மாவோடு தொடர்ந்து வந்து இந்த ஏழாம் பிறவியிலும் அவனுக்குப் பாதுகாப்புக் கவசமாய் ஒளிர்கிறது! பொன்னும் பொருளும் உடலோடு அழியும், ஆனால் ஒரு பிறவியில் கற்ற கல்வியோ ஏழு பிறவிகளிலும் ஒருவனைக் கைவிடாமல் காக்கும் என்பதற்கு இவனே சாட்சி என்றார்.

Standing outside the royal conservatory in torn rags, a ten-year-old orphan named Susilan listened in silent awe to the harp master. Beckoning the destitute boy inside, the maestro handed him an antique 21-stringed Yazh lute. Though Susilan had never touched a musical instrument in his current impoverished life, the moment his small fingers brushed the silk strings, breathtaking celestial melodies and intricate classical ragas resonated through the hall with effortless perfection, moving seasoned masters to tears! Embracing the prodigy, the court maestro declared: Friends, this child's genius is no fleeting fluke of yesterday; the profound disciplines of wisdom, mathematics, and musical sciences he diligently mastered in his previous life have traveled with his eternal soul across the portal of death, acting as an indestructible protective armor in this birth! Earthly gold and palaces rot in the grave; but the virtuous education acquired in a single birth accompanies the soul, illuminating and protecting it through seven successive lifetimes!