குறள் 1131Kural 1131
காதலின் பிரிவாற்றாமையால் துன்புற்று வருந்துகின்ற காதலர்களுக்கு, அந்தத் துயரத்தைப் போக்கிக் காதலை வெளிப்படுத்தும் மடலூர்தலைத் தவிர, வேறு எந்தப் பெரிய வலிமையான துணையும் இல்லை!
• காமம் உழந்து வருந்தினார்க்கு = காதலின் பிரிவாற்றாமையால் அல்லலுற்று வருந்துகின்ற காதலர்களுக்கு;
• ஏமம் மடல் அல்லது = துன்பத்தைப் போக்கித் துணை நிற்கும் மடலூர்வதைத் தவிர,
• வலி இல்லை = வேறு எந்தப் பெரிய வலிமையான உதவியும் இல்லை.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய பனைக் கலைஞர் கந்தசாமியும் இளம் நெடுமாறனும்
பனை மரத்துண்டுகளையும் கூரிய பனை மட்டைகளையும் சேர்த்துப் பனைக்குதிரையாக (மடல் மாவாக) இணைத்து உருவாக்கிக் கொண்டிருந்த இளம் கைவினைஞர் நெடுமாறன், காதலியின் பிரிவால் ஏற்பட்ட தாங்க முடியாத நெஞ்சு வலியை எண்ணி பெருமூச்சு விட்டான். பனை மட்டையைக் கட்டிய நெடுமாறன், தன் தலைமை ஆசான் முதிய கந்தசாமியிடம் தன் முடிவைக் கூறினான். "ஆசானே, காதலின் பிரிவாற்றாமையால் துன்புற்று வருந்துகின்ற காதலர்களுக்கு, அந்தத் துயரத்தைப் போக்கிக் காதலை வெளிப்படுத்தும் மடலூர்தலைத் தவிர, வேறு எந்தப் பெரிய வலிமையான துணையும் இல்லை (காமம் உழந்து வருந்தினார்க்கு ஏமம் மடலல்லது இல்லை வலி)!" என்று உறுதியுடன் கூறினான். கந்தசாமி பச்சையான பனை ஓலைகளைத் தென்னை நார் கயிற்றால் சேர்த்துப் பிணைத்துக் கட்டினார்; மரக் கத்தியைப் பனை மரத்தின் அடிப்பகுதியில் சாய்த்து வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1132Kural 1132
காதலியின் பிரிவைத் தாங்க முடியாத என் உடலும் உயிரும், தம்மைத் தடுத்து நிறுத்தும் வெட்கத்தை ஒருபுறமாக ஒதுக்கித் தள்ளிவிட்டு, ஊரறிய மடலூர்ந்து காதலை வெளிப்படுத்தத் துணிந்துவிட்டன!
• நோனா உடம்பும் உயிரும் = காதலின் பிரிவைத் தாங்க முடியாத என் உடலும் உயிரும்;
• நாணினை நீக்கி நிறுத்து = தன்னைத் தடுக்கும் வெட்கத்தை (நாணத்தை) ஒருபுறமாக ஒதுக்கித் தள்ளிவிட்டு,
• மடல் ஏறும் = ஊரறிய மடலேறித் தன் காதலை வெளிப்படுத்தத் துணிகின்றன!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய தச்சர் பொன்னம்பலமும் இளம் இளஞ்செழியனும்
தேர்க் கால்களைச் செதுக்கிக் கொண்டிருந்த இளம் தச்சர் இளஞ்செழியன், காதலியின் பிரிவால் நெஞ்சில் மூண்டெழும் தாளாத வேதனையை அடக்க முடியாமல் தன் கைகளில் இருந்த உளியை இறுகப் பற்றினான். "அடக்கத்தோடு பொறுத்திரு" என்று அறிவுறுத்திய முதிய தச்சர் பொன்னம்பலத்திடம் இளஞ்செழியன் தன் உள்ளக் குமுறலைக் கூறினான். "ஆசானே, காதலியின் பிரிவைத் தாங்க முடியாத என் உடலும் உயிரும், தம்மைத் தடுத்து நிறுத்தும் வெட்கத்தை ஒருபுறமாக ஒதுக்கித் தள்ளிவிட்டு, ஊரறிய மடலூர்ந்து காதலை வெளிப்படுத்தத் துணிந்துவிட்டன (நோனா உடம்பும் உயிரும் மடலேறும் நாணினை நீக்கி நிறுத்து)!" என்று கூறினான். பொன்னம்பலம் இரும்புச் சுத்தியலால் மரச் சக்கரத்தின் அச்சாணியைத் தட்டி இறுகச் செய்தார்; மரப் பிசின் எண்ணெய்க் குடுவையைத் தச்சுப் பெட்டியின் மீது வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1133Kural 1133
தவறானதைச் செய்யத் தயங்கும் நாணத்தையும் எதற்கும் அஞ்சாத ஆண்மையையும் நான் முன்பு பெற்றிருந்தேன்; ஆனால் காதல் நோய் மிகுந்துவிட்டதால் இன்று அவை மறைந்துவிட, காதலர்கள் ஏறும் மடலையே நான் துணையாகப் பற்றியுள்ளேன்!
• நாணொடு நல் ஆண்மை பண்டு உடையேன் = இழிவானதைச் செய்யத் தயங்கும் நாணத்தையும், எதற்கும் தளராத ஆண்மைத் தகைமையையும் நான் முன்பு பெற்றிருந்தேன்;
• இன்று உடையேன் = ஆனால் காதலின் மிகுதியால் அவையெல்லாம் நீங்கிவிட்டதால், இன்று;
• காமுற்றார் ஏறும் மடல் = காம நோயால் வருந்துவோர் ஏறும் மடலையே நான் துணையாகப் பெற்றுள்ளேன்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய வேட்டுவத் தலைவர் பெரியசாமியும் இளம் வேழனும்
மலைக் காட்டில் கொடிய விலங்குகளை அஞ்சாமல் எதிர்க்கும் வீரமும் அடக்கமும் கொண்ட இளம் வேட்டுவன் வேழன், தன் காதலியின் நினைவால் நெஞ்சம் தளர்ந்து, தன் கையில் இருந்த கூரிய அம்புகளை நிலத்தில் வைத்தான். அவனது தளர்ச்சியைக் கண்ட மூத்த வேட்டுவத் தலைவர் பெரியசாமியிடம் வேழன் தன் உண்மை நிலையை விவரித்தான். "தலைவரே, தவறானதைச் செய்யத் தயங்கும் நாணத்தையும் எதற்கும் அஞ்சாத ஆண்மையையும் நான் முன்பு பெற்றிருந்தேன்; ஆனால் காதல் நோய் மிகுந்துவிட்டதால் இன்று அவை மறைந்துவிட, காதலர்கள் ஏறும் மடலையே நான் துணையாகப் பற்றியுள்ளேன் (நாணொடு நல்லாண்மை பண்டுடையேன் இன்றுடையேன் காமுற்றார் ஏறும் மடல்)!" என்று கூறினான். பெரியசாமி தன் நீண்ட மூங்கில் வில்லை மரச் சுவரில் சாய்த்து வைத்தார்; மான் தோல் அம்புப் புட்டிலை மர விட்டத்தில் தொங்கவிட்டார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1134Kural 1134
கட்டுக்கடங்காமல் பாய்ந்து வரும் காதலாகிய கடும் பெருவெள்ளமானது, நெஞ்சை ஆற்றுவதற்காக நான் பற்றிக்கொண்ட நாணம், ஆண்மை என்னும் தெப்பங்களையே என்னிடமிருந்து அடித்துக்கொண்டு சென்றுவிடுகிறது!
• நாணொடு நல்லாண்மை என்னும் புணை = நாணம், சிறந்த ஆண்மை என்னும் தெப்பங்களை (தோணிகளை);
• காமக் கடும்புனல் உய்க்கும் = காதல் என்னும் கட்டுக்கடங்காத பெருவெள்ளமானது அடித்துக்கொண்டு சென்றுவிடுகிறது!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய படகுத் தச்சர் காளியப்பனும் இளம் மாயாண்டியும்
ஆற்று வெள்ளம் கரைபுரண்டு ஓடி, கரையில் கட்டப்பட்டிருந்த மர மிதவைகளை இழுத்துச் செல்வதைக் கரையில் நின்றபடி பார்த்துக் கொண்டிருந்த இளம் படகோட்டி மாயாண்டி, தன் நெஞ்சில் பொங்கி வழியும் காதலின் வேகத்தை எண்ணி வியந்தான். துடுப்பை மணலில் வைத்த மாயாண்டி, தன் ஆசான் முதிய காளியப்பனிடம் தன் ஆற்றாமையைக் கூறினான். "ஆசானே, கட்டுக்கடங்காமல் பாய்ந்து வரும் காதலாகிய கடும் பெருவெள்ளமானது, நெஞ்சை ஆற்றுவதற்காக நான் பற்றிக்கொண்ட நாணம், ஆண்மை என்னும் தெப்பங்களையே என்னிடமிருந்து அடித்துக்கொண்டு சென்றுவிடுகிறது (காமக் கடும்புனல் உய்க்கும் நாணொடு நல்லாண்மை என்னும் புணை)!" என்று கூறினான். காளியப்பன் தடித்த சணல் கயிற்றை ஆற்றங்கரை மரக் குச்சியில் இரண்டு முறை சுற்றி இறுக்கிக் கட்டினார்; படகின் அகன்ற துடுப்பை மரப் பலகையின் மீது கிடத்தினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1135Kural 1135
மாலை போல வரிசையாக அமைந்த சிறிய அழகிய வளையல்களை அணிந்த என் காதலி, மாலையில் நெஞ்சை வாட்டும் காதல் துயரத்தையும், அதைப் போக்க மடலேறும் செயலையும் எனக்குத் தந்துவிட்டாள்!
• தொடலைக் குறுந்தொடி = மாலை போல வரிசையாகத் தொடர்ந்த சிறிய வளையல்களை அணிந்த என் காதலி;
• மாலை உழக்கும் துயர் மடலொடு = அந்தி மாலையில் நெஞ்சை வாட்டும் காதல் துயரத்தையும், அதற்கு மருந்தாகிய மடலூர்வதையும்;
• தந்தாள் = எனக்குப் பரிசாகத் தந்துவிட்டாள்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய தலைமைக் கோயில் சிற்பி நாகலிங்கமும் இளம் குமரனும்
கோயில் மண்டபத்தில் கருங்கல் தூண்களில் சிற்பங்களைச் செதுக்கிக் கொண்டிருந்த இளம் சிற்பி குமரன், அந்தி மாலை மங்கிய வேளையில், வரிசையாகச் சிறு வளையல்களை அணிந்த தன் காதலியின் நினைவால் நெஞ்சு உருகி நின்றான். செதுக்கும் உளியைக் கீழே வைத்த குமரன், தன் தலைமை ஆசான் முதிய நாகலிங்கத்திடம் தன் மனத் துயரைப் பகிர்ந்தான். "ஆசானே, மாலை போல வரிசையாக அமைந்த சிறிய அழகிய வளையல்களை அணிந்த என் காதலி, மாலையில் நெஞ்சை வாட்டும் காதல் துயரத்தையும், அதைப் போக்க மடலேறும் செயலையும் எனக்குத் தந்துவிட்டாள் (தொடலைக் குறுந்தொடி தந்தாள் மடலொடு மாலை உழக்கும் துயர்)!" என்று கூறினான். நாகலிங்கம் சொரசொரப்பான துணியால் கற்தூணின் மேல் படிந்திருந்த கல் தூசியைத் துடைத்தார்; இரும்பு உளியையும் மரச் சுத்தியலையும் தச்சுப் பாயில் வரிசையாக எடுத்து வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1136Kural 1136
என் காதலியை நினைத்து என் கண்கள் இரவெல்லாம் உறங்குவதே இல்லை; ஆதலால், உலகமே உறங்கும் நள்ளிரவு வேளையிலும் கூட, என் மனம் மடலூர்தலை மேற்கொள்வதைப் பற்றியே உறுதியாக எண்ணிக் கொண்டிருக்கிறது!
• பேதைக்கு என் கண் படல் ஒல்லா = அறியாமை குணம் கொண்ட என் காதலியை நினைத்து என் கண்கள் ஒருபோதும் தூக்கத்தை அடைவதில்லை;
• யாமத்தும் மன்ற = அதனால் எல்லாரும் உறங்கும் நள்ளிரவிலும் கூட,
• மடலூர்தல் உள்ளுவேன் = மடலூர்தல் பற்றியே என் நெஞ்சம் உறுதியாக எண்ணிக் கொண்டிருக்கிறது!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய மாளிகைக் காவலர் சுந்தரமும் இளம் மணிமாறனும்
நள்ளிரவில் மாளிகைக் கொத்தளத்தில் அகல் விளக்குகளில் எண்ணெய் ஊற்றிக் கொண்டிருந்த இளம் காவலன் மணிமாறன், உலகமே உறங்கும் வேளையிலும் தன் காதலியின் நினைவால் கண்ணிமைக்க முடியாமல் நெஞ்சம் கொதிக்க நின்றான். அவனது தவிப்பைக் கண்ட முதிய காவலர் சுந்தரத்திடம் மணிமாறன் தன் உறுதிப்பாட்டைக் கூறினான். "ஐயா, என் காதலியை நினைத்து என் கண்கள் இரவெல்லாம் உறங்குவதே இல்லை; ஆதலால், உலகமே உறங்கும் நள்ளிரவு வேளையிலும் கூட, என் மனம் மடலூர்தலை மேற்கொள்வதைப் பற்றியே உறுதியாக எண்ணிக் கொண்டிருக்கிறது (மடலூர்தல் யாமத்தும் உள்ளுவேன் மன்ற படல்ஒல்லா பேதைக்கென் கண்)!" என்று கூறினான். சுந்தரம் பித்தளைக் கெண்டியில் இருந்து எள் எண்ணெயைச் சுவர் விளக்கில் ஊற்றினார்; வெண்கலக் குறடால் சுடர்விட்டு எரிந்த பருத்தித் திரியைத் தூண்டிவிட்டார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1137Kural 1137
கடல் போலக் கரையில்லாத காதல் நோயால் வருந்தினாலும் கூட, ஆடவரைப் போல மடலேறாமல் பொறுமையோடும் அடக்கத்தோடும் தாங்கிக் கொள்ளும் பெண் குலத்தைப் போலப் பெருமை மிக்க பிறவி இவ்வுலகில் வேறு எதுவுமில்லை!
• கடல் அன்ன காமம் உழந்தும் = கடல் போன்ற எல்லையற்ற கரையில்லாத காதல் நோயால் வருந்தினாலும்,
• மடல் ஏறாப் பெண்ணின் = ஊரறிய மடலேறாமல் அடக்கத்தோடு பொறுத்துக் கொள்ளும் பெண் பிறவியைப் போல;
• பெருந்தக்கது இல் = சிறந்த தகுதியும் பெருமையும் உடைய பிறவி உலகத்தில் வேறொன்றும் இல்லை!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய தலைமைப் பொற்கொல்லர் தர்மலிங்கமும் இளம் செல்வமும்
பட்டறையில் தங்கத் தாலியையும் மெல்லிய பொன் சங்கிலியையும் பற்றவைத்து இணைத்துக் கொண்டிருந்த இளம் பொற்கொல்லர் செல்வம், ஆண்களைப் போல வீதியில் இறங்கி மடலேறாமல், கடல் போன்ற பெருந்துன்பத்தைத் தன் நெஞ்சுக்குள்ளேயே அடக்கிக் காக்கும் தன் காதலியின் பெருங்குணத்தை எண்ணி நெகிழ்ந்தான். ஊதுகுழலை நிலத்தில் வைத்த செல்வம், தன் தலைமை ஆசான் முதிய தர்மலிங்கத்திடம் தன் மனத்துணிவைக் கூறினான். "ஆசானே, கடல் போலக் கரையில்லாத காதல் நோயால் வருந்தினாலும் கூட, ஆடவரைப் போல மடலேறாமல் பொறுமையோடும் அடக்கத்தோடும் தாங்கிக் கொள்ளும் பெண் குலத்தைப் போலப் பெருமை மிக்க பிறவி இவ்வுலகில் வேறு எதுவுமில்லை (கடலன்ன காமம் உழந்தும் மடலேறாப் பெண்ணின் பெருந்தக்க தில்)!" என்று கூறினான். தர்மலிங்கம் சிவந்து தணிந்த தங்கத் தாலியைக் கரித்துண்டின் மீது வைத்து ஆறவிட்டார்; நகைப் பெட்டியின் மீது மெல்லிய பட்டுத் துணியைப் போர்த்தி வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1138Kural 1138
'இவள் மன அடக்கம் உடையவள், மிகவும் பரிதாபத்திற்குரியவள்' என்று சிறிதும் இரக்கம் கொள்ளாமல், காதல் என்னும் இந்த உணர்வு என் உள்ளத்து மறைவைக் கடந்து ஊரறியும் பொதுமன்றத்தில் வெளிப்பட்டு நிற்கிறதே!
• காமம் = இந்த அடக்க முடியாத காதல் நோயானது;
• நிறை அரியர் = 'இவள் சிறந்த மன அடக்கம் உடையவள்,
• மன் அளியர் = மிகவும் இரக்கப்பட வேண்டியவள்' என்றெல்லாம் பார்க்காமல்;
• மறை இறந்து = என் உள்ளத்து இரகசியத்தைக் கடந்து,
• மன்று படும் = ஊர் நடுவே அம்பலமாக வெளிப்பட்டு விடுகிறதே!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய பூக்காரி வடிவுக்கரசியும் இளம் மலர்க்கொடியும்
கோயில் மண்டபத்தில் மல்லிகைப் பூக்களை வாழை நாரில் தொடுத்துக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் மலர்க்கொடி, தன் நெஞ்சில் பூட்டியிருந்த காதல் ரகசியம் கண்ணீராகவும் பெருமூச்சாகவும் மாறி, கோவிலுக்கு வந்த மக்கள் பலருக்கும் தெரிந்துவிட்டதைக் கண்டு வெட்கித் தலைகுனிந்தாள். மலர்க் கூடையை அருகில் இழுத்த மலர்க்கொடி, தன் மூத்த பாட்டி வடிவுக்கரசியிடம் தன் நிலையை விவரித்தாள். "பாட்டி, 'இவள் மன அடக்கம் உடையவள், மிகவும் பரிதாபத்திற்குரியவள்' என்று சிறிதும் இரக்கம் கொள்ளாமல், காதல் என்னும் இந்த உணர்வு என் உள்ளத்து மறைவைக் கடந்து ஊரறியும் பொதுமன்றத்தில் வெளிப்பட்டு நிற்கிறதே (நிறையரியர் மன்அளியர் என்னாது காமம் மறையிறந்து மன்று படும்)!" என்று கூறினாள். வடிவுக்கரசி மண்கிண்ணத்தில் இருந்த குளிர்ந்த நீரை மல்லிகைப் பூச்சரங்களின் மீது தெளித்தார்; ஈரமான வாழை இலையால் பூக்கூடையின் மேல்பகுதியை மூடி வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1139Kural 1139
'நான் அடக்கமாக இருப்பதால் ஊரில் உள்ள யாரும் என் காதலை அறியவில்லை' என்று நினைத்து, என்னுடைய காதலானது தெருவெங்கும் தானே வெளிப்பட்டு அலராகிச் சுற்றிச் சுழன்று திரிகிறது!
• எல்லாரும் அறிகிலார் என்றே = 'நான் அடங்கி இருப்பதால் ஊரார் யாரும் என் காதலை அறியவில்லை' என்று எண்ணி;
• என் காமம் = என்னுடைய காதலானது,
• மறுகின் மருண்டு மறுகும் = ஊர்த் தெருக்களிலெல்லாம் மயங்கிச் சுழன்று பலரும் அறியும்படி அம்பலமாகித் திரிகிறது!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய மண்பாண்டக் கலைஞர் பராசக்தியும் இளம் தமிழரசியும்
மண்பாண்டக் கூடத்தில் சுடுமண் கலயங்களின் மீது செம்மண் வர்ணத்தால் கோடுகளை வரைந்து கொண்டிருந்த இளம் பெண் தமிழரசி, தான் நாவடக்கி அமைதியாக இருந்தும் தன் காதல் செய்தி ஊர்த் தெருக்களிலெல்லாம் அலராகப் பரவிவிட்டதைக் கேட்டுப் புன்னகைத்தாள். வர்ணக் குச்சியை மண்ணில் வைத்த தமிழரசி, தன் தாய் பராசக்தியிடம் தன் உள்ளக் கருத்தைக் கூறினாள். "அம்மா, 'நான் அடக்கமாக இருப்பதால் ஊரில் உள்ள யாரும் என் காதலை அறியவில்லை' என்று நினைத்து, என்னுடைய காதலானது தெருவெங்கும் தானே வெளிப்பட்டு அலராகிச் சுற்றிச் சுழன்று திரிகிறது (அறிகிலார் எல்லாரும் என்றேஎன் காமம் மறுகின் மறுகும் மருண்டு)!" என்று கூறினாள். பராசக்தி வண்ணம் பூசப்பட்ட மண்பாண்டங்களை மரக் கயிற்று அடுக்கில் வரிசையாக எடுத்து வைத்தார்; செம்மண் சாந்து கலந்த மண்கலத்தை அடுப்பின் பக்கத்தில் வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1140Kural 1140
காதலின் ஆழத்தை அறியாத மனிதர்கள் நான் நேரில் பார்க்கும்படியே என்னைப் பார்த்துச் சிரிக்கின்றனர்; நான் அனுபவிக்கும் இந்த அளப்பரிய காதல் வேதனையை அவர்கள் தாமாக அனுபவித்து அறியாததே அதற்குக் காரணமாகும்!
• அறிவில்லார் = அன்பின் ஆழம் அறியாத அறிவற்ற மனிதர்கள்;
• யாம் கண்ணின் காண நகுப = நான் கண்ணால் காணும்படியே என் எதிரில் என்னைப் பார்த்து ஏளனமாகச் சிரிக்கின்றனர்;
• யாம் பட்ட தாம் படா ஆறு = நான் அனுபவிக்கும் இந்தத் தீவிரமான காதல் துயரத்தை அவர்கள் தாமாக அனுபவிக்காத காரணத்தினாலேயே அப்படிச் சிரிக்கின்றனர்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய உப்பளத் தொழிலாளி முத்தம்மாளும் இளம் நிலவரசியும்
உப்பளத்தில் வெள்ளை உப்புக் குவியல்களை மரப் பலகையால் வாரிச் சேர்த்துக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் நிலவரசியின் வாடிய முகத்தையும் பெருமூச்சையும் கண்டு, வரப்பில் சென்ற சில அறிவற்ற மனிதர்கள் ஏளனமாகச் சிரித்துச் சென்றனர். மர வாரியை மணலில் நிறுத்திய நிலவரசி, தன் மூத்த அத்தை முத்தம்மாளிடம் தன் உள்ளக் கொதிப்பைக் கூறினாள். "அத்தை, காதலின் ஆழத்தை அறியாத மனிதர்கள் நான் நேரில் பார்க்கும்படியே என்னைப் பார்த்துச் சிரிக்கின்றனர்; நான் அனுபவிக்கும் இந்த அளப்பரிய காதல் வேதனையை அவர்கள் தாமாக அனுபவித்து அறியாததே அதற்குக் காரணமாகும் (யாம்கண்ணின் காண நகுப அறிவில்லார் யாம்பட்ட தாம்படா ஆறு)!" என்று கூறினாள். முத்தம்மாள் மரப் பலகையால் வெண்மையான உப்புக் குவியலை நேர்த்தியான கூம்பாகக் குவித்து வைத்தார்; மர வாரலை உப்பள வரப்பின் ஓரத்தில் கிடத்தி வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.