திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1137

பட்டறையில் தங்கத் தாலியையும் மெல்லிய பொன் சங்கிலியையும் பற்றவைத்து இணைத்துக் கொண்டிருந்த இளம் பொற்கொல்லர் செல்வம், ஆண்களைப் போல வீதியில் இறங்கி மடலேறாமல், கடல் போன்ற பெருந்துன்பத்தைத் தன் நெஞ்சுக்குள்ளேயே அடக்கிக் காக்கும் தன் காதலியின் பெருங்குணத்தை எண்ணி நெகிழ்ந்தான். ஊதுகுழலை நிலத்தில் வைத்த செல்வம், தன் தலைமை ஆசான் முதிய தர்மலிங்கத்திடம் தன் மனத்துணிவைக் கூறினான். "ஆசானே, கடல் போலக் கரையில்லாத காதல் நோயால் வருந்தினாலும் கூட, ஆடவரைப் போல மடலேறாமல் பொறுமையோடும் அடக்கத்தோடும் தாங்கிக் கொள்ளும் பெண் குலத்தைப் போலப் பெருமை மிக்க பிறவி இவ்வுலகில் வேறு எதுவுமில்லை (கடலன்ன காமம் உழந்தும் மடலேறாப் பெண்ணின் பெருந்தக்க தில்)!" என்று கூறினான். தர்மலிங்கம் சிவந்து தணிந்த தங்கத் தாலியைக் கரித்துண்டின் மீது வைத்து ஆறவிட்டார்; நகைப் பெட்டியின் மீது மெல்லிய பட்டுத் துணியைப் போர்த்தி வைத்தார்.

Soldering the delicate gold links of a wedding pendant over the charcoal hearth, young goldsmith Selvam reflected with deep awe on his beloved, who bore the vast, burning ocean of separation in quiet dignity without ever shedding her modesty to mount the palm horse in public as desperate men do. Laying down his copper blowpipe upon the bench, Selvam spoke to his mentor, master jeweler Dharmalingam: "Master, though enduring an ocean of boundless love-sorrow, women never mount the palm horse or shatter their modest reserve; there is truly no birth upon this earth more exalted in dignity than womanhood (கடலன்ன காமம் உழந்தும் மடலேறாப் பெண்ணின் பெருந்தக்க தில்)!" Dharmalingam placed the annealed golden pendant onto a charcoal cooling block. Covering the wooden jewel casket with a folded square of crimson silk, he set it on the shelf.