திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1134

ஆற்று வெள்ளம் கரைபுரண்டு ஓடி, கரையில் கட்டப்பட்டிருந்த மர மிதவைகளை இழுத்துச் செல்வதைக் கரையில் நின்றபடி பார்த்துக் கொண்டிருந்த இளம் படகோட்டி மாயாண்டி, தன் நெஞ்சில் பொங்கி வழியும் காதலின் வேகத்தை எண்ணி வியந்தான். துடுப்பை மணலில் வைத்த மாயாண்டி, தன் ஆசான் முதிய காளியப்பனிடம் தன் ஆற்றாமையைக் கூறினான். "ஆசானே, கட்டுக்கடங்காமல் பாய்ந்து வரும் காதலாகிய கடும் பெருவெள்ளமானது, நெஞ்சை ஆற்றுவதற்காக நான் பற்றிக்கொண்ட நாணம், ஆண்மை என்னும் தெப்பங்களையே என்னிடமிருந்து அடித்துக்கொண்டு சென்றுவிடுகிறது (காமக் கடும்புனல் உய்க்கும் நாணொடு நல்லாண்மை என்னும் புணை)!" என்று கூறினான். காளியப்பன் தடித்த சணல் கயிற்றை ஆற்றங்கரை மரக் குச்சியில் இரண்டு முறை சுற்றி இறுக்கிக் கட்டினார்; படகின் அகன்ற துடுப்பை மரப் பலகையின் மீது கிடத்தினார்.

Watching the swollen monsoon river overflow its banks and tear heavy wooden rafts from their moorings at the landing, young ferryman Mayandi stood in silence, recognizing an identical uncontrollable surge within his own chest. Laying down his long steering oar upon the riverbank sand, Mayandi spoke to his mentor, master boatwright Kaliappan: "Master, the ferocious and unstoppable flood of love has swept away the very rafts of modesty and manly restraint that I desperately clung to for support (காமக் கடும்புனல் உய்க்கும் நாணொடு நல்லாண்மை என்னும் புணை)!" Kaliappan looped the thick hemp mooring line twice around the sturdy riverbank bollard. Lifting the broad cedar steering oar, he laid it securely along the bottom of the boat hull.