திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1139

மண்பாண்டக் கூடத்தில் சுடுமண் கலயங்களின் மீது செம்மண் வர்ணத்தால் கோடுகளை வரைந்து கொண்டிருந்த இளம் பெண் தமிழரசி, தான் நாவடக்கி அமைதியாக இருந்தும் தன் காதல் செய்தி ஊர்த் தெருக்களிலெல்லாம் அலராகப் பரவிவிட்டதைக் கேட்டுப் புன்னகைத்தாள். வர்ணக் குச்சியை மண்ணில் வைத்த தமிழரசி, தன் தாய் பராசக்தியிடம் தன் உள்ளக் கருத்தைக் கூறினாள். "அம்மா, 'நான் அடக்கமாக இருப்பதால் ஊரில் உள்ள யாரும் என் காதலை அறியவில்லை' என்று நினைத்து, என்னுடைய காதலானது தெருவெங்கும் தானே வெளிப்பட்டு அலராகிச் சுற்றிச் சுழன்று திரிகிறது (அறிகிலார் எல்லாரும் என்றேஎன் காமம் மறுகின் மறுகும் மருண்டு)!" என்று கூறினாள். பராசக்தி வண்ணம் பூசப்பட்ட மண்பாண்டங்களை மரக் கயிற்று அடுக்கில் வரிசையாக எடுத்து வைத்தார்; செம்மண் சாந்து கலந்த மண்கலத்தை அடுப்பின் பக்கத்தில் வைத்தார்.

Painting red ochre geometric bands onto terracotta vessels at the pottery courtyard, young artisan Tamilarasi listened with a quiet smile as neighboring women gossiped about her secret love along the street outside. Setting down her bamboo paint brush beside the clay bowl, Tamilarasi spoke to her mother, veteran potter Parasakthi: "Mother, as if believing that no one in town would ever discover my love because of my quiet modesty, my deep affection has taken wing, wandering bewildered through every lane and crossroad to declare itself to all (அறிகிலார் எல்லாரும் என்றேஎன் காமம் மறுகின் மறுகும் மருண்டு)!" Parasakthi arranged the painted earthen pots onto the wooden drying racks. Placing the clay pot of red ochre pigment beside the kiln wall, she returned to her wheel.