திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1140

உப்பளத்தில் வெள்ளை உப்புக் குவியல்களை மரப் பலகையால் வாரிச் சேர்த்துக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் நிலவரசியின் வாடிய முகத்தையும் பெருமூச்சையும் கண்டு, வரப்பில் சென்ற சில அறிவற்ற மனிதர்கள் ஏளனமாகச் சிரித்துச் சென்றனர். மர வாரியை மணலில் நிறுத்திய நிலவரசி, தன் மூத்த அத்தை முத்தம்மாளிடம் தன் உள்ளக் கொதிப்பைக் கூறினாள். "அத்தை, காதலின் ஆழத்தை அறியாத மனிதர்கள் நான் நேரில் பார்க்கும்படியே என்னைப் பார்த்துச் சிரிக்கின்றனர்; நான் அனுபவிக்கும் இந்த அளப்பரிய காதல் வேதனையை அவர்கள் தாமாக அனுபவித்து அறியாததே அதற்குக் காரணமாகும் (யாம்கண்ணின் காண நகுப அறிவில்லார் யாம்பட்ட தாம்படா ஆறு)!" என்று கூறினாள். முத்தம்மாள் மரப் பலகையால் வெண்மையான உப்புக் குவியலை நேர்த்தியான கூம்பாகக் குவித்து வைத்தார்; மர வாரலை உப்பள வரப்பின் ஓரத்தில் கிடத்தி வைத்தார்.

Heaping glittering white crystal salt with a flat wooden scraper under the blazing sun, young salt worker Nilavarasi drew mocking chuckles from idle travellers walking along the salt pan embankment, who laughed seeing her distracted, love-laden sighs. Pausing her wooden scraper on the sand, Nilavarasi turned to her elder aunt, Muthammaal: "Aunt, those shallow passersby mock and laugh directly before my eyes only because their own hearts have never experienced the consuming fire and anguish of love that I endure (யாம்கண்ணின் காண நகுப அறிவில்லார் யாம்பட்ட தாம்படா ஆறு)!" Muthammaal shaped the white salt crystals into a neat pyramid using her wooden leveling board. Resting the long-handled scraper along the salt pan embankment, she wiped the salt dust from her brow.