குறள் 731Kural 731
வளம் குன்றாத விளைபொருள்களை உண்டாக்கும் உழவர்களும், அறநெறி தவறாத சான்றோர்களும், பிறருக்கு வாரி வழங்கித் தேய்வில்லாத நற்செல்வமுடையோரும் ஒருங்கே கூடி வாழ்வதே சிறந்த நாடாகும்.
• தள்ளா விளையுளும் = குன்றாத விளைபொருளைத் தரும் உழவர்களும்,
• தக்காரும் = அறநெறி தவறாத சான்றோர்களும்,
• தாழ்விலாச் செல்வரும் = தேய்வில்லா நற்செல்வம் உடையோரும்,
• சேர்வது நாடு = ஒருங்கே கூடி வாழ்வதே சிறந்த நாடாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
செழித்த மருதநிலக் கிராமமும் மூவரின் கூட்டுறவால் மலர்ந்த சிறந்த நாடும்
அண்டை நாட்டில் வெடித்த போரினால் உடைமைகளையும் வீடுகளையும் இழந்து, பசியால் வாடிய தன் குடும்பத்தினரை அழைத்துக்கொண்டு மங்கலாபுரம் கிராமத்திற்குள் வந்து சேர்ந்தான் உழவன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன். அந்த ஊருக்குள் நுழைந்ததும், கால்வாய்களில் வற்றாமல் ஓடிய தண்ணீரும், உழவர் செல்லையாவின் வயல்களில் குன்றாமல் விளைந்து நின்ற நெற்கதிர்களும் அவனுக்குப் புது நம்பிக்கையை ஊட்டின. கிராமத்து நடுவர் மன்றத்தில் எளியோரின் உரிமைகளை ஒருதலைப்பட்சமின்றி நிலைநாட்டிய சான்றோர் அருணாசலத்தின் நேர்மையும், ஏழை மக்களுக்குத் தன் சொந்தத் தானியக் களஞ்சியங்களைத் திறந்து உணவு வழங்கிய வணிகர் தனபாலின் பெருந்தன்மையும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை நெகிழச் செய்தன; அகதியாக வந்த அவன் குடும்பத்திற்கு உடனே வீடும் பயிரிட நிலமும் வழங்கப்பட்டன. அருணாசலம் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் கைகளைப் பற்றி இன்முகத்தோடு வரவேற்றார். 'தம்பி, வெறும் எல்லைக் கோடுகளாலும் கோட்டைச் சுவர்களாலும் நாடு உருவாகிவிடாது; என்றும் குறையாத விளைபொருள்களைத் தரும் உழவர்களும் (தள்ளா விளையுளும்), அறநெறி தவறாத சான்றோர்களும் (தக்காரும்), பிறருக்கு வாரி வழங்கித் தேய்வில்லாத நற்செல்வமுடையோரும் (தாழ்விலாச் செல்வரும்) ஒருங்கே கூடி வாழ்வதே (சேர்வது) உண்மையான சிறந்த நாடாகும்!' (நாடு). ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தனக்கு ஒதுக்கப்பட்ட குடிசையின் முற்றத்தில் தனது மரக் கலப்பையையும் மாட்டு நுகத்தடியையும் இறக்கி வைத்தான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 732Kural 732
அளவற்ற செல்வ வளத்தால் பிற நாட்டவராலும் விரும்பத்தக்கதாய், எந்தவிதமான இயற்கை மற்றும் செயற்கைக் கேடுகளும் இல்லாமல், மிகையான விளைச்சலைத் தருவதே சிறந்த நாடாகும்.
• பெரும்பொருளால் பெட்டக்கதாகி = சிறந்த பொருள்வளத்தால் பிறரால் விரும்பப்படுவதாய்,
• அருங்கேட்டால் ஆற்ற விளைவது நாடு = கேடில்லாமல் மிகுதியான விளைச்சலைத் தருவதே நாடாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
காவிரி மண்டலக் கால்வாய்ப் பாசனமும் இயற்கைச் சீற்றத்தை வென்ற நெற்களஞ்சியமும்
வறண்ட மலைப்பகுதிகளில் நிலவிய கொடிய பஞ்சத்தினால் உணவின்றி வாடிய தன் கைக்குழந்தையைத் தூக்கிக்கொண்டு, பல மைல் தூரம் நடந்து காவிரி டெல்டா எல்லைக்குள் நுழைந்தாள் தாய் மீனாட்சி. அங்கே கால்வாய்களும் குளங்களும் நிரம்பி வழிவதையும், எந்தக் காலத்திலும் வற்றாத நீர்ப்பாசனக் கட்டமைப்பினால் நெற்கதிர்கள் பொன் போல் விளைந்து நிற்பதையும் கண்டபோது அவளது கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் பெருகியது. ஊரின் பொது மடத்தில் மீனாட்சிக்கும் அவளது குழந்தைக்கும் சூடான கஞ்சியும் பழங்களும் வழங்கி உபசரித்தார் நீர்நிலைப் பாதுகாவலர் வேலுச்சாமி. அந்த ஊரின் செழிப்பைக் கண்டு வியந்த மீனாட்சிக்கு அவர் அதன் ரகசியத்தை விளக்கினார். 'தாயே, இயற்கைச் சீற்றங்களோ மனிதத் தவறுகளோ இல்லாதவாறு நீர்நிலைகளையும் அணைகளையும் முறையாகப் பாதுகாத்தால் (அருங்கேட்டால்), பூமி எப்போதும் குறையாத மிகுதியான விளைச்சலைத் தரும் (ஆற்ற விளைவது); அத்தகைய அளவற்ற உணவுச் செல்வத்தால் பிற நாட்டவராலும் பெரிதும் விரும்பி நாடப்படும் அமைதிப் புகலிடமாகத் திகழ்வதே (பெரும்பொருளால் பெட்டக்கதாகி) உண்மையான சிறந்த நாடாகும்!' (நாடு). வேலுச்சாமி சுடு கஞ்சியை மண்கிண்ணத்தில் ஊற்றி மீனாட்சியிடம் நீட்டினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 733Kural 733
அண்டை நாடுகளில் இருந்து துயரத்தால் மக்கள் கூட்டம் கூட்டமாக வரும்போதும் அந்தச் சுமையை அன்போடு தாங்கி, தன் நாட்டு அரசனுக்குச் செலுத்த வேண்டிய வரிகளையும் குறைவின்றித் தரவல்ல வளமுடையதே சிறந்த நாடாகும்.
• பொறையொருங்கு மேல்வருங்கால் தாங்கி = பிற நாட்டு மக்களின் சுமை ஒருசேர வரும்போது தாங்கி,
• இறைவற்கு இறையொருங்கு நேர்வது நாடு = அரசனுக்குரிய வரிகளையும் குறைவின்றி மனமுவந்து தருவதே நாடாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
அண்டை நாட்டுப் போர்த் துயரமும் அகதிகளைத் தாங்கிய உழவர்களின் பெருந்தன்மையும்
அண்டை நாட்டில் வெடித்த கொடுமையான போரினால் வாழ்விழந்த ஆயிரக்கணக்கான ஏழை மக்கள், தங்கள் குழந்தைகளோடும் மிஞ்சிய கால்நடைகளோடும் திருவிடைமருதூர் கிராமத்தின் எல்லையில் வந்து தஞ்சம் புகுந்தனர். அந்த எதிர்பாராத நெருக்கடியைக் கண்டு அஞ்சாமல், கிராமத்து மூத்த உழவர் கதிரேசனும் பிற விவசாயிகளும் அவர்களைத் தங்கள் வீடுகளிலேயே தங்க வைத்து உணவளித்துப் பாதுகாத்தனர். அகதிகளுக்கு உதவியது மட்டுமல்லாமல், உழவர்கள் அனைவரும் அதிகாலை முதல் இரவு வரை கூடுதலாக உழைத்து, புதிய தரிசு நிலங்களைத் திருத்திப் பயிரிட்டனர்; அரசுக் கருவூலத்திற்குச் செலுத்த வேண்டிய இறை வரிகளை எவ்விதக் குறைவுமின்றி மனமுவந்து நேர்மையோடு செலுத்தினர். கிராமத்திற்கு வரி வசூலிக்க வந்த அரசு அதிகாரி மாறவர்மன் உழவர்களின் தியாகத்தைக் கண்டு வியந்து பாராட்டினார். 'உழவர் பெருமக்களே, அண்டை நாடுகளிலிருந்து துயரத்தால் மக்கள் கூட்டம் கூட்டமாக வரும்போதும் அந்தச் சுமையை அன்போடு தாங்கி (பொறையொருங்கு மேல்வருங்கால் தாங்கி), தன் நாட்டு அரசனுக்குச் செலுத்த வேண்டிய வரிகளையும் எவ்விதக் குறைவுமின்றி மகிழ்ச்சியோடு செலுத்தும் பேராற்றல் கொண்டதே (இறைவற்கு இறையொருங்கு நேர்வது) உண்மையான சிறந்த நாடாகும்!' (நாடு). கதிரேசன் அளந்து கட்டப்பட்ட நெல் வரி மூட்டைகளை அரசின் மாட்டு வண்டியில் அடுக்கினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 734Kural 734
மக்களை வாட்டும் கொடிய பசியும், ஓயாமல் துயர் தரும் கொள்ளை நோய்களும், நாட்டை அழிக்கும் பகைவர்களின் போரும் அணுகாமல் அமைதியாக நடைபெறுவதே சிறந்த நாடாகும்.
• உறுபசியும் ஓவாப்பிணியும் செறுபகையும் = கொடும் பசியும் ஓயாத நோயும் அழிவு தரும் பகையும்,
• சேராதியல்வது நாடு = அணுகாமல் இனிதே நடைபெறுவதே சிறந்த நாடாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வள்ளிபுரத்தின் முப்பெரும் காவலர்களும் மக்களைக் காத்த மூன்று அரண்களும்
வள்ளிபுரம் நகரத்தில், எந்தவொரு ஏழைக் குடும்பமும் பட்டினியால் வாடாதவாறு பொதுத் தானியக் களஞ்சியத்தை முறையாகப் பராமரித்துத் தினந்தோறும் உணவுப் பகிர்வை உறுதி செய்தார் களஞ்சியக் காப்பாளர் முத்துராமன். அதேபோல், குடிநீர் கிணறுகளைத் தூய்மையாகப் பராமரித்து, காய்ச்சல் பரவாமல் மூலிகைக் குடிநீர் வழங்கித் தொற்றுநோய்கள் அணுகாமல் மக்களைக் காத்தார் தலைமை மருத்துவர் வைத்தியநாதன். நகரத்தின் எல்லைப் பகுதியில், கொள்ளைக்கூட்டத்தினரின் ஊடுருவலையும் பகைவர்களின் தாக்குதலையும் தடுத்து, இரவு பகலாகக் காவல் காத்து அமைதியை உறுதி செய்தார் எல்லைப் படைத்தலைவர் ஜெயவீரன். இந்த மூவரின் விழிப்புணர்வால் வள்ளிபுரம் மக்கள் எவ்வித அச்சமுமின்றி நிம்மதியாக வாழ்ந்தனர். நகரத்தின் செழிப்பையும் மக்களின் மனநிறைவையும் ஆய்வு செய்ய வந்த அமைச்சர் நெகிழ்ச்சியோடு பாராட்டினார். 'காவலர்களே, மக்களை வாட்டி வதைக்கும் கொடிய பசியும் (உறுபசியும்), ஓயாமல் துன்பம் தரும் தொற்றுநோய்களும் (ஓவாப் பிணியும்), அழிவு செய்யும் பகைவர்களின் பகையும் (செறுபகையும்) அணுகாமல் அமைதியோடு சிறப்பாக நடைபெறுவதே (சேராது இயல்வது) உண்மையான பொன்னாடாகும்!' (நாடு). ஜெயவீரன் வடக்கு மலைப்பாதையின் எல்லையில் போடப்பட்டிருந்த இரும்புச் சங்கிலிக் கதவின் பூட்டைச் சரிபார்த்தான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 735Kural 735
பிரிவினையைத் தூண்டும் குழுக்களும், உடன் இருந்தே குழிபறிக்கும் துரோக உட்பகைகளும், மக்களைத் துன்புறுத்தும் வன்முறைக் கலகக்காரர்களும் இல்லாத நல்லிணக்க பூமியே சிறந்த நாடாகும்.
• பல்குழுவும் = பிரிவினையைத் தூண்டும் பல்வேறு குழுக்களும்,
• பாழ்செய்யும் உட்பகையும் = கூடவே இருந்து பாழாக்கும் துரோக உட்பகையும்,
• வேந்தலைக்கும் கொல்குறும்பும் இல்லது நாடு = கொலைவெறி வன்முறைக் கலகக்காரர்களும் இல்லாததே சிறந்த நாடாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
நெசவுத் திருநகரமும் பிரிவினைகளை முறியடித்த மூத்த நெசவாளர்களின் நல்லிணக்கமும்
செங்கல்பட்டு நெசவுத் தொழிற்பேட்டையில், ஆயிரக்கணக்கான பட்டு நெசவாளர்கள் ஒரே குடும்பமாக வாழ்ந்து வந்தனர். ஆனால் அவர்களின் ஒற்றுமையைச் சீர்குலைப்பதற்காகப் பக்கத்து நகரத்துச் சூழ்ச்சியாளர்கள் சிலர் உள்ளே புகுந்து, சாதி மத அடிப்படையில் பல குழுக்களாகப் பிரித்து வன்முறையைத் தூண்ட முயன்றனர்; ரவுடிக் கும்பலை ஏவித் தறிகளை உடைக்கத் திட்டமிட்டனர். இந்தச் சதியை முன்கூட்டியே உணர்ந்த மூத்த நெசவாளர்களான நடராஜனும் அப்துல் காதரும், உடனடியாக அனைத்துப் பிரிவு நெசவாளர்களையும் பொது நெசவு மண்டபத்தில் ஒன்றுகூட்டினர். நடராஜனும் காதரும் மேடையில் கைகோர்த்து நின்று வன்முறையாளர்களின் சூழ்ச்சியை வெளிப்படுத்தினர்; தொழிலாளர்கள் அனைவரும் பிரிவினையை மறந்து ஒன்றாகக் கைகோர்த்தனர். தொழிலாளர்கள் மத்தியில் நடராஜன் முழங்கினார். 'உழைக்கும் மக்களே, சமுதாயத்தைப் பாழாக்கும் பலவிதமான குழுக்களும் (பல்குழுவும்), உள்ளிருந்தே துரோகம் செய்யும் உட்பகைகளும் (பாழ்செய்யும் உட்பகையும்), அரசையும் அமைதியையும் அலைக்கழிக்கும் கொலைவெறி வன்முறைக் கலகக்காரர்களும் (வேந்தலைக்கும் கொல்குறும்பும்) இல்லாதவாறு மக்கள் ஒன்றுபட்டு வாழும் நல்லிணக்கப் பூமியே (இல்லது) உண்மையான சிறந்த நாடாகும்!' (நாடு). அப்துல் காதர் பொது நெசவுக்கூடத்தின் நீண்ட நடைபாதையில் வரிசையாகத் திரி விளக்குகளை ஏற்றினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 736Kural 736
எந்த வகையிலும் கேடுகளை அறியாததாய், எதிர்பாராத துன்பங்கள் நேர்ந்த காலத்திலும் கூடத் தன் வளம் குன்றாமல் நிலைத்து நிற்கும் நாடே, நாடுகளிலெல்லாம் தலைசிறந்த நாடாகும்.
• கேடறியா நாடு = எவ்விதக் கெடுதல்களும் அணுகாத நாடு,
• கெட்ட இடத்தும் வளங்குன்றா நாடு = இடர் வந்த காலத்திலும் வளம் குறையாத நாட்டினையே,
• நாட்டின் தலை என்ப = உலக நாடுகளிலெல்லாம் தலைசிறந்தது என்பர்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
பெருவெள்ளப் பேரிடரும் தன்வளத்தால் மீண்டெழுந்த பொன்னி நன்னிலமும்
தலைமுறை தலைமுறையாக எவ்வித அழிவுகளையும் அறியாமல் அமைதியாகவும் செழிப்பாகவும் விளங்கி வந்தது காவிரி டெல்டாவின் வண்டல் பூமி (கேடறியா நாடு). ஆனால் எதிர்பாராத விதமாக ஒரு கார்த்திகைத் திங்களில் கடலில் எழுந்த பெருமழையும் புயல் வெள்ளமும் ஆற்றங்கரை மதகுகளை உடைத்து, பல்லாயிரக்கணக்கான ஏக்கர் நெல்வயல்களை நீரில் மூழ்கடித்தன; உழவர்கள் தங்கள் அறுவடைப் பயிர்கள் அழிந்ததைக் கண்டு தவித்தனர். ஆனால் அந்தப் பேரிடரிலும் உழவர்கள் நிலைகுலைந்து போகவில்லை; அவர்கள் நிலவறைகளில் பாதுகாத்து வைத்திருந்த பாரம்பரிய வெள்ளத்தைத் தாங்கும் நெல் விதைகளை எடுத்து, வண்டல் படிந்த நிலங்களில் உடனே விதைத்தனர். அடுத்த மூன்று மாதங்களிலேயே வயல்கள் மீண்டும் பொன் போல் விளைந்து பொதுக் களஞ்சியங்களை நிரப்பின. மக்களின் விழிப்புணர்வையும் நிலத்தின் இயற்கை மீள்திறனையும் கண்டு வியந்த மூத்த வேளாண் அறிஞர் சுந்தரமூர்த்தி கூறினார்: 'உழவர்களே, எந்த வகையிலும் அழிவுகளை அறியாத அமைதியுடையதாய் (கேடறியா), எதிர்பாராத பேரிடர் தாக்கிய காலத்திலும் கூடத் தன் இயற்கை வளம் குன்றாமல் நிலைத்து நிற்கும் நாடே (கெட்ட இடத்தும் வளங்குன்றா நாடு) உலகத்து நாடுகள் எல்லாவற்றிலும் தலைசிறந்த முதன்மையான நாடாகும்!' (நாட்டின் தலை என்ப). சின்னச்சாமி சுடுமண்ணால் செய்யப்பட்ட விதை நெல் சேமிப்புக் குலுக்கையின் வைக்கோல் மூடியை அவிழ்த்தான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 737Kural 737
மழைநீர், ஊற்றுநீர் ஆகிய இருவகை நீர்வளமும், வளம் நிறைந்த மலையும், அம்மலையிலிருந்து வற்றாமல் பாய்ந்து வரும் ஆற்று நீரும், வலிமையான பாதுகாப்பு அரண்களும் ஒரு நாட்டின் இன்றியமையாத அங்கங்களாகும்.
• இருபுனலும் = ஊற்றுநீர், ஏரிநீர் ஆகிய இருவகை நீர்வளமும்,
• வாய்ந்த மலையும் வருபுனலும் = வளம் நிறைந்த மலையும் அதிலிருந்து பாயும் ஆற்றுநீரும்,
• வல்லரணும் நாட்டிற்கு உறுப்பு = வலிமையான பாதுகாப்பு அரணும் நாட்டின் முக்கிய உறுப்புகளாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
சோழ நாட்டின் நீர்வளத் திட்டமும் ஐந்து இயற்கை உறுப்புகளால் செழித்த பெருநிலமும்
போரினால் பாதிக்கப்பட்ட பல்லாயிரக்கணக்கான மக்களுக்குப் புதிய குடியேற்றத்தை அமைப்பதற்காக, தொண்டை மண்டலத்தின் மலைப் பள்ளத்தாக்கை ஆய்வு செய்ய வந்தான் இளம் நகர வடிவமைப்பாளர் ராஜேந்திரன். வெறும் பொற்காசுகளையும் அரசு ஆவணங்களையும் மட்டுமே நம்பிக்கொண்டிருந்த ராஜேந்திரனுக்கு, அந்தப் பள்ளத்தாக்கின் இயற்கை அமைப்பை உயர்ந்த பாறை முகட்டிலிருந்து சுட்டிக்காட்டினார் மூத்த நீர்ப்பாசனப் பொறியாளர் குணபத்திரன். குணபத்திரன் அங்குள்ள இயற்கை வளங்களை ஒவ்வொன்றாக விளக்கினார்: நிலத்தடியில் ஊறும் நன்னீர் ஊற்றுகளும் மழைநீர் ஏரிகளும் (இருபுனல்), மூலிகைகளும் மரங்களும் நிறைந்த மலைத்தொடரும் (வாய்ந்த மலை), மலையிலிருந்து வற்றாது பாய்ந்துவரும் ஆற்றுநீரும் (வருபுனல்), எதிரிகள் எளிதில் நுழைய முடியாத செங்குத்தான பாறை அரண்களும் (வல்லரண்) ஒருங்கே அமைந்திருப்பதை அவனுக்குக் காட்டினார். குணபத்திரன் கூறினார். 'ராஜேந்திரா, கருவூலப் பொன்னால் மட்டும் ஒரு நாடு நிலைத்துவிடாது; மழைநீரும் ஊற்றுநீரும் ஆகிய இருவகை நீர்வளமும் (இருபுனலும்), வளம் நிறைந்த மலையும் (வாய்ந்த மலையும்), மலையிலிருந்து வற்றாமல் பாயும் ஆற்றுநீரும் (வருபுனலும்), இயற்கையான பாதுகாப்பு அரண்களுமே (வல்லரணும்) ஒரு நாட்டிற்குரிய உயிரூட்டும் முதன்மை உறுப்புகளாகும்!' (நாட்டிற்கு உறுப்பு). குணபத்திரன் சமமான பாறையின் மீது நிலப்பரப்பு வரைபடத்தை விரித்துப் பரப்பினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 738Kural 738
மக்களுக்கு நோயற்ற ஆரோக்கிய வாழ்வு, பொருளாதார வளம், குன்றாத விளைச்சல், மனமகிழ்ச்சியான வாழ்வு, உறுதியான பாதுகாப்பு ஆகிய இந்த ஐந்துமே ஒரு நாட்டிற்குரிய சிறந்த அணிகலன்களாகும்.
• பிணியின்மை செல்வம் விளைவு இன்பம் ஏமம் = நோயின்மை, செல்வம், விளைச்சல், மனமகிழ்ச்சி, தகுந்த பாதுகாப்பு,
• இவ்வைந்து நாட்டிற்கு அணியென்ப = ஆகிய இந்த ஐந்தும் ஒரு நாட்டிற்கு அழகிய அணிகலன்கள் என்பர்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
காவிரிப்பூம்பட்டினத்தின் துறைமுகமும் மக்கள் வாழ்வில் ஒளிவீசிய ஐந்து அணிகலன்களும்
பட்டு வணிகத்திற்காகவும் பண்பாட்டுப் பரிமாற்றத்திற்காகவும் காவிரிப்பூம்பட்டினத்தின் துறைமுகத்திற்கு வந்திறங்கிய வெளிநாட்டுப் பயணி மார்கோ, நகரத்தின் தெருக்களில் நடந்து அங்குள்ள மக்களின் வாழ்வியலைக் கூர்ந்து கவனித்தான். அரச மாளிகைகளின் ஆடம்பரத்தை விட, சாதாரண மக்கள் வாழ்ந்த அமைதியும் ஆரோக்கியமுமே அவனைப் பெரிதும் கவர்ந்தன. நகரத்தில் எங்கும் தொற்றுநோய்கள் இல்லாமல் மக்கள் தூய ஆரோக்கியத்தோடு வாழ்வதையும் (பிணியின்மை), உழைப்பால் உருவான நேர்மையான பொருளாதார வளத்தையும் (செல்வம்), கழனிகளில் வற்றாத தானிய விளைச்சலையும் (விளைவு), மாலை நேரக் கூத்துக்களிலும் இசையிலும் திளைத்த மனமகிழ்ச்சியையும் (இன்பம்), வீடுகளைப் பூட்டாமல் தூங்கும் அளவுக்கு அமைந்த பாதுகாப்பையும் (ஏமம்) கண்டு வியந்து தன் பயணக் குறிப்பேட்டில் எழுதினான். துறைமுகக் கண்காணிப்பாளர் இளங்கோவனிடம் மார்கோ நெகிழ்ச்சியோடு பகிர்ந்தான். 'இளங்கோவா, மன்னர்களின் தங்கக் கிரீடங்கள் ஒரு நாட்டை அழகாக்குவதில்லை; நோயற்ற தூய வாழ்வு, உழைப்பின் செல்வம், குறையாத விளைச்சல், கலை தந்த மனமகிழ்ச்சி, உறுதியான பாதுகாப்பு (பிணியின்மை செல்வம் விளைவு இன்பம் ஏமம்) ஆகிய இந்த ஐந்து நற்பண்புகளுமே ஒரு நாட்டிற்குரிய உண்மையான அணிகலன்களாகும்!' (அணியென்ப நாட்டிற்கு இவ்வைந்து) என்றான். மார்கோ தனது தோலால் கட்டப்பட்ட பயணக் குறிப்பேட்டை மூடி, வெண்கல எழுத்தாணியை மசியில் நனைத்தான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 739Kural 739
வாழும் மக்கள் தேடி அலைந்து வருந்தாமல் இயல்பாகவே நிறைந்த வளங்களைத் தரும் பூமியே சிறந்த நாடாகும்; மக்கள் மிகவும் வருந்தித் தேடினாலன்றி வளம் தராத நிலம் சிறந்த நாடாகாது.
• நாடா வளத்தன நாடு என்ப = மக்கள் தேடி வருந்தாமல் இயல்பாகவே வளம் தருவதே சிறந்த நாடாகும்,
• நாட வளந்தரு நாடு நாடல்ல = மக்கள் வருந்தித் தேடிய பிறகே வளம் தரும் பூமி சிறந்த நாடாகாது.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
காவிரிப் படுகையின் இயற்கை வளமும் பாறை நிலத்தில் தவித்த உழவர்களின் மறுவாழ்வும்
பாறை நிலத்தில் நீரின்றி, பாறைகளை உடைத்து உடல் நொந்து உழைத்தும் சொற்ப அளவு தானியத்தைக் கூடப் பெற முடியாமல் பசியால் வாடினர் உழவர் சின்னத்தம்பியும் அவனது மகன்களும். பல ஆண்டுகள் அந்தப் பாறை பூமியில் வாழ்ந்து எலும்புகள் தேய்ந்த நிலையில், அவர்கள் தங்கள் உடைமைகளைச் சுருட்டிக்கொண்டு காவிரி டெல்டாவின் வண்டல் நிலப் பகுதிக்கு வந்து சேர்ந்தனர். அங்கே நிலத்தின் இயற்கை வளத்தையும், கால்வாய்களில் தாமாகவே பாய்ந்து வயல்களை நனைத்த நீரையும், மரங்களில் கனிந்து தொங்கிய கனிவகைகளையும் கண்டபோது சின்னத்தம்பியின் விழிகளில் ஆனந்தக் கண்ணீர் வழிந்தது; மனிதர்கள் உடலை வருத்தித் துன்பப்படாமலேயே நிலம் தாமாகவே உணவுப் பயிர்களை அள்ளி வழங்கியது (நாடா வளத்தன). அவர்களை வரவேற்ற ஊர்ப் பெரியவர் பெரியண்ணன் கூறினார். 'உழவர்களே, வாழும் மக்கள் உடலை வருத்தித் தேடி அலைந்து துன்பப்பட்ட பிறகே சொற்ப உணவைத் தரும் நிலம் சிறந்த நாடாகாது (நாட வளந்தரு நாடு நாடல்ல); மக்கள் தேடி அலைந்து வருந்தாமல், நிலமும் நீரும் இயற்கையாகவே நிறைந்த வளங்களை அள்ளித் தரும் பூமியே (நாடா வளத்தன) உண்மையான சிறந்த நாடாகும்!' (நாடென்ப நாடு). சின்னத்தம்பி தனது மரக் கைப்பிடி மண்வெட்டியை ஈரமான வண்டல் மண்ணில் ஆழமாகப் பாய்ச்சினான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 740Kural 740
மக்களின் மீது அன்பும் கருணையும் கொண்ட நல்லாட்சி அமையாத நாட்டில், எல்லாவிதமான இயற்கை வளங்களும் செல்வங்களும் நிறைந்திருந்தாலும் கூட, அவற்றால் மக்களுக்கு எவ்விதப் பயனும் இல்லாமல் போகும்.
• வேந்தமைவில்லாத நாடு = மக்கள் மீது கருணையுள்ள நல்லாட்சி இல்லாத நாடு,
• ஆங்கமைவெய்தியக் கண்ணும் பயமின்றே = இயற்கை வளங்கள் அனைத்தும் நிறைந்திருந்தாலும் எந்தப் பயனும் இல்லாததேயாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
பொன்வளம் கொழித்த நன்னிலமும் கொடுங்கோலனால் சிதைந்த மக்கள் வாழ்க்கையும்
தங்க மணல் ஓடும் ஆறுகளும், வற்றாத ஏரிகளும், செழிப்பான கழனிகளும், ரத்தினச் சுரங்கங்களும் நிறைந்த கந்தர்வக்கோட்டைப் பள்ளத்தாக்கு, உலகின் அனைத்து இயற்கை வளங்களும் ஒருங்கே அமையப் பெற்ற சொர்க்கபூமியாகத் திகழ்ந்தது (ஆங்கு அமைவு எய்தியிருந்தது). ஆனால், அந்தப் பகுதியை ஆட்சி செய்த கொடுங்கோல் ஆளுநரோ, மக்களைக் கொடூரமாக வதைத்து, விவசாயிகளிடமும் கம்மாளர்களிடமும் அளவுக்கு அதிகமான வரிகளைப் பறித்துத் துன்புறுத்தினான். அதிகாரிகளின் அடக்குமுறையைத் தாங்க முடியாமல், பல தலைமுறைகளாக உழைத்து வாழ்ந்த உழவர்களும் கொல்லர்களும் தங்கள் தறிகளையும் உலைக்களங்களையும் கைவிட்டு, குடும்பங்களோடு மலைப்பகுதிகளுக்குத் தப்பி ஓடினர்; பொன் விளையும் பூமி பாழடைந்த சுடுகாடாக மாறியது. ஊரை விட்டு வெளியேறிய முதிய அறிஞர் சிவஞானம், தன் பட்டறையை இழுத்து மூடிய கம்மாளர் கதிரேசனிடம் கண்ணீரோடு கூறினார். 'கதிரேசா, நீர்நிலைகளும் பொன்வளமும் இயற்கை வளங்களும் எவ்வளவுதான் குறைவின்றி நிறைந்திருந்தாலும் (ஆங்கமை வெய்தியக் கண்ணும்), குடிமக்கள் மீது அன்பும் கருணையும் கொண்டு காக்கும் நல்லாட்சி அமையாத நாட்டில் (வேந்தமை வில்லாத நாடு), அத்தனை இயற்கைச் செல்வங்களாலும் மக்களுக்கு எந்தப் பயனும் இல்லாமல் பாழாகிவிடும்!' (பயமின்றே). கதிரேசன் தனது பட்டறைக் கருவிகளைப் பொதி மூட்டையாகக் கட்டி கழுதையின் முதுகில் ஏற்றிப் பாதை வழியே நடந்தான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.