திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 732

வறண்ட மலைப்பகுதிகளில் நிலவிய கொடிய பஞ்சத்தினால் உணவின்றி வாடிய தன் கைக்குழந்தையைத் தூக்கிக்கொண்டு, பல மைல் தூரம் நடந்து காவிரி டெல்டா எல்லைக்குள் நுழைந்தாள் தாய் மீனாட்சி. அங்கே கால்வாய்களும் குளங்களும் நிரம்பி வழிவதையும், எந்தக் காலத்திலும் வற்றாத நீர்ப்பாசனக் கட்டமைப்பினால் நெற்கதிர்கள் பொன் போல் விளைந்து நிற்பதையும் கண்டபோது அவளது கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் பெருகியது. ஊரின் பொது மடத்தில் மீனாட்சிக்கும் அவளது குழந்தைக்கும் சூடான கஞ்சியும் பழங்களும் வழங்கி உபசரித்தார் நீர்நிலைப் பாதுகாவலர் வேலுச்சாமி. அந்த ஊரின் செழிப்பைக் கண்டு வியந்த மீனாட்சிக்கு அவர் அதன் ரகசியத்தை விளக்கினார். 'தாயே, இயற்கைச் சீற்றங்களோ மனிதத் தவறுகளோ இல்லாதவாறு நீர்நிலைகளையும் அணைகளையும் முறையாகப் பாதுகாத்தால் (அருங்கேட்டால்), பூமி எப்போதும் குறையாத மிகுதியான விளைச்சலைத் தரும் (ஆற்ற விளைவது); அத்தகைய அளவற்ற உணவுச் செல்வத்தால் பிற நாட்டவராலும் பெரிதும் விரும்பி நாடப்படும் அமைதிப் புகலிடமாகத் திகழ்வதே (பெரும்பொருளால் பெட்டக்கதாகி) உண்மையான சிறந்த நாடாகும்!' (நாடு). வேலுச்சாமி சுடு கஞ்சியை மண்கிண்ணத்தில் ஊற்றி மீனாட்சியிடம் நீட்டினார்.

Escaping a devastating drought in the arid foothills with her starving infant in her arms, refugee mother Meenakshi trekked for miles across barren scrublands before crossing into the Kaveri delta territory. As she beheld the interconnected network of brimming stone reservoirs, gravity-fed canals, and golden paddy waving endlessly under the autumn sun, tears of relief streamed down her weathered cheeks. At the community rest house, water warden Veluchamy offered warm rice porridge, fresh milk, and fruits to the exhausted mother and child. Seeing her astonishment at the region's boundless abundance, the warden explained the principles behind their land's prosperity. 'Mother, when a community diligently protects its reservoirs and river sluices against neglect and calamity (ArungkEttaal), the fertile soil yields endless, bountiful harvests (AatRa viLaivadhu); and because of such immense material and agricultural wealth, it becomes a cherished sanctuary desired by all peoples across borders (PerumporuLaal pettakkadhaagi)—that alone is truly a blessed nation! (Naadu).' Veluchamy scooped hot rice gruel into a clay bowl and handed it to Meenakshi.