குறள் 841Kural 841
இல்லாமைகள் எல்லாவற்றிலும் மிகக் கொடிய இல்லாமை ஒருவனுக்கு நல்லறிவு இல்லாமல் இருப்பதேயாகும்; பொன் பொருள் இல்லாத வறுமையை உலகம் அத்தகைய பெரிய இல்லாமையாகக் கருதாது.
• அறிவின்மை இன்மையுள் இன்மை = இல்லாமைகள் பலவற்றுள்ளும் கொடிய இல்லாமை அறிவில்லாமையே,
• பிறிதின்மை இன்மையா வையாது உலகு = பொருள் இல்லாமையை உலகம் கொடிய வறுமையாகக் கருதாது.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
நெசவாளர் கிராமத்துப் பழைமையான குடிசையும் செல்வமிருந்தும் அறிவில்லாத தனவந்தனை விடக் கௌரவமாக வாழ்ந்த நெசவாளரும்
எளிய கதராடை உடுத்தி, ஓலை வேய்ந்த குடிசையில் வாழ்ந்து வந்த அறிவார்ந்த மூத்த நெசவாளர் முத்துசாமியை, ஊரின் அகந்தை பிடித்த கந்துவட்டிக்காரன் தனபால் பொதுச் சபையில் ஏளனம் செய்து, 'இத்தனை ஆண்டுகள் உழைத்தும் உன் வீட்டில் தங்கப் பெட்டிகளோ செல்வமோ இல்லையே, நீ ஒரு பரம ஏழை!' என்று இகழ்ந்து பேசினான். அப்போது சபையிலிருந்த ஊர்ப் பெரியவரும் தலைமை நீதிபதியுமான சுந்தரம் எழுந்து வந்து, தனபாலின் அறியாமையைக் கண்டித்து முத்துசாமியின் நேர்மையையும் மெய்ஞ்ஞானத்தையும் போற்றினார் (அறிவின்மையே கொடிய வறுமை என்பதை அவையோருக்கு உணர்த்தினார்). சுந்தரம் விளக்கினார்: 'தனபால்! மனித வாழ்க்கையில் இல்லாமைகள் எல்லாவற்றிலும் மிகக் கொடிய வறுமையான இல்லாமை எதுவென்றால், ஒருவனுக்கு நற்பண்பும் நல்லறிவும் இல்லாமல் இருப்பதேயாகும் (அறிவின்மை இன்மையுள் இன்மை); பொன்னும் பொருளும் இல்லாத உலகத்து வறுமையை, சான்றோர் நிறைந்த இந்த உலகம் ஒரு பெரிய இல்லாமையாகக் கருதாது!' (பிறிதின்மை இன்மையா வையாது உலகு). சுந்தரம் அமைதியாக நின்ற முத்துசாமியின் தோளைப் பரிவோடு தொட்டுத் தன் மரியாதையைத் தெரிவித்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 842Kural 842
அறிவில்லாத புல்லறிவாளன் எப்போதாவது மனம் மகிழ்ந்து ஒரு பொருளைப் பிறருக்குக் கொடுத்தால், அதற்குக் காரணம் அவனது ஈகை அல்ல; அப்பொருளைப் பெறுகின்றவன் செய்த நல்வினைப் பயனே (தவமே) ஆகும்.
• அறிவிலான் நெஞ்சுவந்து ஈதல் = அறிவில்லாதவன் மனம் மகிழ்ந்து கொடுப்பதற்கு,
• பிறிதியாதும் இல்லை பெறுவான் தவம் = பெறுகின்றவனின் நல்வினையே காரணமே தவிர வேறொன்றுமில்லை.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
சோழ நாட்டின் சுங்கச்சாவடியும் மூடன் கொடுத்த பொற்காசால் தாயைக் காப்பாற்றிய ஏழைச் சிறுவனும்
கடும் காய்ச்சலால் உயிருக்குப் போராடும் தனது தாய்க்கு மருந்து வாங்கப் பணமில்லாமல், சாலையோரத்தில் அமர்ந்து அழுதுகொண்டிருந்தான் சிறுவன் மருதன். அப்போது, ஊரிலேயே கொடிய கஞ்சனாகவும் அறிவற்ற மூடனாகவும் பெயர் பெற்ற பணக்கார நிலக்கிழார் கந்தசாமி, தன் குதிரையில் அவ்வழியே செல்லும்போது, எந்தக் காரணமுமின்றி திடீரெனத் தோன்றிய ஒரு மமதை மனநிலையில், தனது மடியிலிருந்த ஒரு பொற்காசைச் சிறுவனின் மடியில் எறிந்துவிட்டுச் சிரித்தபடி சென்றான். இதைக் கண்ட ஊர்மக்கள் சிலர், 'கஞ்சன் கந்தசாமிக்கு எவ்வளவு பெரிய ஈகை குணம்!' என்று வியந்து பேசினர்; ஆனால் அங்கிருந்த முதிய பெரியவர் திருநாவுக்கரசோ மக்களுக்கு உண்மையை விளக்கினார் (பெறுவான் தவத்தின் பெருமையை உணர்த்தினார்). பெரியவர் கூறினார்: 'மக்களே! விவேகமும் நற்பண்பும் இல்லாத ஓர் அறிவிலி, எப்போதாவது மனம் மகிழ்ந்து ஒரு பொருளைத் தானமாகக் கொடுப்பதற்கு (அறிவிலான் நெஞ்சுவந்து ஈதல்), அவனது கருணையோ ஈகைப்பண்போ காரணமில்லை (பிறிதியாதும் இல்லை); அந்தப் பொருளைப் பெற்றுப் பலனடையும் ஏழை செய்த நல்வினைத் தவப்பயனே (பெறுவான் தவம்) காரணமாகும்!' சிறுவன் மருதன் அந்தப் பொற்காசைத் தன் நெஞ்சோடு இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டு மருந்துச் சாலையை நோக்கி ஓடினான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 843Kural 843
அறிவில்லாத மூடர்கள் தங்கள் மடமைச் செயல்களால் தங்களுக்குத் தாமே வருவித்துக்கொள்ளும் துன்பமானது, அவர்களை அழிக்க நினைக்கும் கொடிய எதிரிகளாலும் கூட அவர்களுக்குச் செய்துவிட முடியாத பெரும் வேதனையாகும்.
• அறிவிலார் தாந்தம்மைப் பீழிக்கும் பீழை = மூடர் தமக்குத்தாமே செய்துகொள்ளும் துன்பமானது,
• செறுவார்க்கும் செய்தல் அரிது = அவருடைய கொடிய பகைவராலும் செய்துவிட முடியாததாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
காஞ்சிப் பட்டுத் தொழிற்கூடமும் தன் முட்டாள்தனத்தால் தன் சொந்த வாழ்வையே அழித்துக்கொண்ட நெசவாளரும்
காஞ்சிபுரத்தின் செழிப்பான பட்டு நெசவுப் பட்டறையை முன்னோர்களிடமிருந்து பெற்ற நெசவாளர் சோமு, தனது அகந்தை பிடித்த பிடிவாதத்தாலும் மூடத்தனத்தாலும், திறமையான மூத்த நெசவாளர்களை அவமதித்துத் துரத்திவிட்டு, பயனற்ற வீண் வழக்குகளுக்காகக் கந்துவட்டிக்காரர்களிடம் கடன் வாங்கித் தனது மொத்தத் தொழிலையும் வீட்டையும் ஏலத்திற்கு விட்டு நடுத்தெருவுக்கு வந்து நின்றான். அவனைப் பல ஆண்டுகளாக வீழ்த்த முயன்று தோற்றுப்போயிருந்த அவனது பரம வணிகப் போட்டியாளர் சிங்காரம், சோமுவின் இந்தத் தற்கொலை போன்ற சுயஅழிவைக் கண்டு வியந்து தலைகுனிந்தார் (தமக்குத்தாமே அழிவைத் தேடிக்கொண்ட மூடனின் முடிவைக் கண்டார்). தன் கூட்டாளிகளுக்குச் சிங்காரம் விளக்கினார்: 'தோழர்களே! அறிவில்லாத மூடர்கள் தங்களின் சொந்த அறியாமைச் செயல்களால் தங்களுக்குத் தாமே வருவித்துக்கொள்ளும் பெருந்துன்பமும் பேரழிவும் (அறிவிலார் தாந்தம்மைப் பீழிக்கும் பீழை), அவர்களை அழிக்கத் துடிக்கும் கொடிய பரம பகைவர்களாலும் கூட (செறுவார்க்கும்) அவர்களுக்குச் செய்து முடிக்க முடியாத பெரும் அழிவாகும்!' (செய்தல் அரிது). சிங்காரம் காலியான நெசவுப் பதிவேட்டை ஏல மேசையின் மீது மென்மையாக வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 844Kural 844
புல்லறிவுடைமை அல்லது மூடத்தனம் என்பது என்னவென்றால், 'நாங்கள் மட்டுமே சிறந்த பேரறிவு படைத்தவர்கள்' என்று ஒருவன் தன்னைத்தானே உயர்வாக எண்ணிக்கொள்ளும் அகந்தைக் கர்வமேயாகும்.
• வெண்மை எனப்படுவது யாதெனின் = புல்லறிவு என்று சொல்லப்படுவது யாதென்றால்,
• ஒண்மை உடையம்யாம் என்னும் செருக்கு = 'நாங்களே பேரறிவு படைத்தவர்கள்' என்று ஒருவன் கொள்ளும் கர்வமாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
தஞ்சாவூர் மருத்துவக் கூடமும் தன் அரைகுறை அறிவை முதன்மைப்படுத்தி மருத்துவர்களை இகழ்ந்த இளவரசனும்
தஞ்சாவூரின் அரச மருத்துவக் கூடத்தில், மூன்று மூலிகைச் சுவடிகளை மேலோட்டமாகப் படித்துவிட்டுத் தானே முதன்மை அறிஞன் என்று கர்வமடைந்த இளவரசன் விக்ரமன், நாற்பதாண்டு அனுபவம் வாய்ந்த மூத்த மருத்துவர்களின் ஆலோசனைகளை அலட்சியப்படுத்திவிட்டு, அரச குதிரைகளுக்கு நச்சுத்தன்மை கொண்ட பாதரசக் கசாயத்தைக் கொடுத்துக் குதிரைப் லாயத்தையே அழிவின் விளிம்பிற்குத் தள்ளினான். உடனடியாக மாற்று மூலிகைகளைக் கொடுத்துக் குதிரைகளைக் காப்பாற்றிய தலைமை மருத்துவர் சதாசிவம், தலைகுனிந்து நின்ற இளவரசனுக்கு அவனது அறியாமையை உணர்த்தினார் (செருக்குக் கொண்டவனின் மடமையை விளக்கினார்). சதாசிவம் விளக்கினார்: 'இளவரசே! புல்லறிவுடைமை அல்லது மூடத்தனம் என்று சான்றோர்களால் சொல்லப்படும் அறியாமை என்ன தெரியுமா? (வெண்மை எனப்படுவது யாதெனின்), ஒருவன் தனது அரைகுறை அறிவை வைத்துக்கொண்டு, 'நாங்களே பேரறிவு படைத்த வல்லவர்கள்' என்று தன்னைத்தானே உயர்வாக எண்ணிக்கொள்ளும் அகந்தைக் கர்வமேயாகும்!' (ஒண்மை உடையம்யாம் என்னும் செருக்கு). சதாசிவம் கல் உரலைத் தேவதாரு மர மருந்துக் கூடத்தின் மேசையின் மீது வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 845Kural 845
தான் முறைப்படி கற்காத கலைகளையும் கற்றவன்போல் வேடமிட்டு நடப்பது, தான் உண்மையில் குற்றமறக் கற்றுத் தேர்ந்துள்ள சொந்தத் துறையின் மீதும் பிறருக்குச் சந்தேகத்தை உண்டாக்கிவிடும்.
• கல்லாத மேற்கொண்டு ஒழுகல் = தாம் கற்காதவற்றையும் கற்றவர்போல் பாசாங்கு செய்து நடப்பது,
• கசடற வல்லதூஉம் ஐயம்தரும் = தாம் உண்மையாகக் கற்றுத் தேர்ந்த துறை மீதும் பிறர்க்குச் சந்தேகம் தரும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
சோழ நாட்டின் ஜோதிட மாளிகையும் வானியலில் வல்லவராக இருந்தும் மருத்துவத்தில் பொய் பேசி மதிப்பிழந்த கணித மேதையும்
கிரகங்களின் நகர்வுகளையும் கிரகணங்களையும் துல்லியமாகக் கணிப்பதில் ஈடு இணையற்ற வானியல் மேதையாக விளங்கிய தேவநாதன், அரசவை அவையினர் முன்னிலையில் தனக்குச் சிறிதும் தெரியாத மருத்துவத்திலும் தானே சிறந்த மேதாவி என்பது போல் பாசாங்கு செய்து தவறான மூலிகைப் பரிந்துரையைக் கூறி அவமானப்பட்டார். இதனால், அவர் மிகத் துல்லியமாகக் கணித்திருந்த சூரிய கிரகணக் கணிப்புகளின் மீதும் மன்னருக்கும் மந்திரிகளுக்கும் சந்தேகம் ஏற்பட்டு அவரது மதிப்பு சரிந்தது. கலங்கி நின்ற தேவநாதனுக்கு மூத்த அறிஞர் குணசீலன் உண்மையை விளக்கினார் (போலிப் பாவனையின் நஷ்டத்தை உணர்த்தினார்). குணசீலன் அறிவுறுத்தினார்: 'தேவநாதா! தாம் முறையாகக் கற்காத பிற கலைகளையும் கற்றவர் போலப் பாசாங்கு செய்து நடப்பது (கல்லாத மேற்கொண்டு ஒழுகல்), தாம் உண்மையிலேயே குற்றமறக் கற்றுத் தேர்ந்துள்ள சொந்தத் துறையின் நிபுணத்துவத்தின் மீதும் (கசடற வல்லதூஉம்) உலகத்தவருக்குத் தீராத சந்தேகத்தை உண்டாக்கிவிடும்!' (ஐயம் தரும்). குணசீலன் வெண்கல வானியல் வரைபடச் சுருளை மடித்துத் தோல் வாரினால் கட்டினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 846Kural 846
தன்னிடம் உள்ள ஒழுக்கக் கேடுகளையும் குற்றங்களையும் உணர்ந்து நீக்காமல் விட்டுவிட்டு, வெறும் ஆடையால் மட்டும் உடம்பை மறைத்துக்கொண்டு நாகரிகவான் என நினைப்பது மூடத்தனமாகும்.
• தம்வயின் குற்றம் மறையாவழி = தம்மிடம் உள்ள ஒழுக்கக் குற்றங்களை நீக்காமல்,
• அற்றம் மறைத்தலோ புல்லறிவு = ஆடையால் உடலை மட்டும் மறைப்பது மூடத்தனமாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
சோழ நாட்டின் பட்டு உடுத்திய நிலக்கிழாரும் உள்ளத்தின் வஞ்சகத்தை விடுத்து ஆடைப் பகட்டை நாடிய பேதையை உணர்த்திய சான்றோரும்
பளபளக்கும் காஞ்சிப் பட்டாடைகளையும் தங்க நகைகளையும் அணிந்து கொண்டு, ஊர்ச் சபைக்குள் கம்பீரமாக நடந்து வந்த நிலக்கிழார் சம்பன், தன் நிலத்தில் உழைத்த ஏழை உழவர்களின் கூலியை ஏமாற்றிப் பறித்து, அனாதைக் குழந்தைகளின் குடிசைகளைப் பிடுங்கித் தெருவில் தள்ளிய தனது அநீதிகளைப் பற்றிச் சிறிதும் வெட்கப்படாமல் பெருமை பேசினான். அவனது இந்த அசிங்கமான போலி நாகரிகத்தைக் கண்டு கொதித்தெழுந்த மூத்த சான்றோர் ராமநாதன், ஊரார் முன்னிலையில் சம்பனின் போலி முகமூடியைக் கிழித்து எறிந்தார் (குற்றம் மறையாதவனின் அறியாமையை உணர்த்தினார்). ராமநாதன் கண்டிப்போடு கூறினார்: 'சம்பா! தன்னிடம் உள்ள கொடுமை, வஞ்சகம், அநீதி போன்ற கொடிய ஒழுக்கக் குற்றங்களை உணர்ந்து நீக்காமல் விட்டுவிட்டு (தம்வயின் குற்றம் மறையாவழி), வெறும் உடலின் உறுப்புகளை மட்டும் அழகான பட்டாடைகளால் மூடி மறைத்துக் கொள்வது (அற்றம் மறைத்தலோ), அப்பட்டமான புல்லறிவும் கேவலமான மூடத்தனமுமே தவிர வேறொன்றுமில்லை!' (புல்லறிவு). ராமநாதன் மேசையின் மீதிருந்த அநீதியான நிலப்பறிப்புப் பத்திரத்தை நோக்கித் தனது மரக் கைத்தடியைச் சுட்டிக்காட்டினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 847Kural 847
சான்றோர்கள் சொல்லும் பெறுதற்கரிய அருமையான நற்போதனைகளை மனதில் நிறுத்தாமல் அலட்சியமாகக் கைவிடும் மூடன், தனக்குத் தானே தாங்க முடியாத பெரும் துன்பத்தைத் தேடிக்கொள்வான்.
• அருமறை சோரும் அறிவிலான் = அரிய நற்போதனைகளை மனதில் ஏற்காத அறிவிலி,
• பெருமிறை தானே தனக்கு செய்யும் = தனக்குத்தானே தாங்க முடியாத பெருந்துன்பத்தைத் தேடிக்கொள்வான்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
தஞ்சாவூர்ச் சிற்பக்கூடமும் குருவின் எச்சரிக்கையை உதாசீனம் செய்து துன்பத்தில் வீழ்ந்த இளஞ்சிற்பியும்
தஞ்சாவூர்க் கற்றளிப் பணியில், அரசச் சிலையைக் கவனமாகச் செதுக்குவதற்கு முன்பாகக் கருங்கல்லின் உட்புற நரம்புகளைத் தட்டிப் பார்த்துச் சோதிக்க வேண்டும் என்று தலைமைச் சிற்பி சதாசிவம் பலமுறை கூறிய அரிய உபதேசங்களை அலட்சியமாக மறந்துவிட்டான் இளம் சீடன் முருகேசன். அவன் பாறையின் நரம்பைக் கவனிக்காமல் பெரிய இரும்புச் சுத்தியால் ஓங்கி அடித்த அடுத்த நொடியே, சிலை இரண்டாக உடைந்து சிதறியதோடு, தெறித்த பாறைத் துண்டு பட்டு அவனது கைவிரல்களும் நசுங்கி ரத்தம் கொட்டியது; மேலும் அரச இழப்பீட்டுக் கடனிலும் மூழ்கினான். துடிதுடித்து அழுது நின்ற சீடனின் காயங்களுக்கு மருந்திட்ட சதாசிவம் பரிவோடு விளக்கினார்: 'முருகேசா! சான்றோர்கள் சொல்லும் பெறுதற்கரிய அருமையான நற்போதனைகளையும் வாழ்க்கை வழிகாட்டுதல்களையும் மனதில் நிறுத்தாமல் அலட்சியமாக மறந்துவிடும் அறிவிலி (அருமறை சோரும் அறிவிலான்), தனக்குத் தானே தாங்க முடியாத பெருந்துன்பத்தையும் பெருந்துயரத்தையும் உருவாக்கிக் கொள்வான்!' (செயும் பெருமிறை தானே தனக்கு). சதாசிவம் தூய பருத்தித் துணியை முருகேசனின் வீங்கிய கைவிரல்களில் சுற்றி மருந்திட்டுக் கட்டினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 848Kural 848
அறிவுடைய பெரியவர்கள் நன்மையை எடுத்துச் சொன்னாலும் கேட்கமாட்டான்; தானாகவும் சிந்தித்து நல்வழியைத் தெளியமாட்டான்; அத்தகையவனுடைய வாழ்வானது அவனது உயிர் பிரியும் வரை இந்த உலகிற்கே ஒரு தீராத நோயாகும்.
• ஏவவும் செய்கலான் தான்தேறான் = பிறர் சொன்னாலும் செய்யான்; தானாகவும் அறியான்;
• அவ்வுயிர் போஒம் அளவுமோர் நோய் = அவனது உயிர் பிரியும் வரைக்கும் அவன் உலகிற்கே ஒரு நோயாவான்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
சோழ நாட்டின் வேளாண் பண்ணையும் தந்தையின் புத்திமதியையும் கேளாது சுயமாகவும் உழைக்காது வீணடித்த மகனும்
கடும் கோடை வெயிலில் முதிய தந்தை வியர்வை சிந்தி உழைத்துக் கொண்டிருந்தபோது, 'வாய்க்காலைத் தூர்வாரு' என்று தந்தை சொன்ன புத்திமதியையும் கேட்காமல், தானாகவும் சிந்தித்து எந்த உழைப்பையும் செய்யாமல், மரத்தடியில் படுத்துத் தூங்கிச் சோம்பேறித்தனத்தில் பொழுதைப் போக்கினான் திடகாத்திரமான இளைஞன் தங்கவேலு. இதனால் குடும்பத்தின் மொத்த நெற்பயிர்களும் கருகிப் பாழானதைக் கண்டு கொதித்தெழுந்த கிராமத்துப் பெரியவர் மீனாட்சிசுந்தரம், தங்கவேலுவின் முன்னால் வந்து அவனது இழிவான நிலையைச் சுட்டிக்காட்டிக் கண்டித்தார் (சொல் புத்தியும் சுய புத்தியும் அற்றவனின் கேட்டினை உணர்த்தினார்). மீனாட்சிசுந்தரம் கடிந்துரைத்தார்: 'தங்கவேலு! அறிவுடைய பெரியவர்கள் ஒரு நல்ல காரியத்தை ஏவிச் சொன்னாலும் செய்யமாட்டான் (ஏவவும் செய்கலான்); தானாகவும் சொந்தமாகச் சிந்தித்து நல்வழியைத் தெளியமாட்டான் (தான்தேறான்); அத்தகைய மந்தமான மனிதனின் வாழ்வானது, அவனது உடலில் உயிர் இருக்கும் வரைக்கும் (அவ்வுயிர் போஒம் அளவும்) இந்த உலகத்திற்கே ஒரு தீராத கொடிய நோயாகும்!' (ஓர் நோய்). மீனாட்சிசுந்தரம் இரும்பு மண்வெட்டியை உலர்ந்த வாய்க்கால் கரையில் ஆழமாக நட்டு வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 849Kural 849
நல்லறிவை அறியாத மூடனுக்கு நல்வழி கற்பிக்க முயற்சிப்பவன், அந்த மூடனால் பழிக்கப்பட்டுத் தானே அறிவில்லாதவனாகத் தோன்றுவான்; மூடனோ தான் புரிந்துகொண்ட தவறான வழியையே சரியான அறிவு என்று இறுமாப்புடன் எண்ணுவான்.
• காணாதான் காட்டுவான் தான்காணான் = மூடனுக்கு அறிவூட்ட முயல்பவன் தானே அறிவற்றவனாய்த் தோன்றுவான்,
• காணாதான் தான்கண்டவாறு கண்டானாம் = அந்த மூடனோ தான் கண்ட தவறான வழியையே முழுமையான அறிவாக எண்ணுவான்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
பாண்டிய நாட்டு மூலிகைத் தோட்டமும் மூடனிடம் தர்க்கம் செய்து மதிப்பிழக்காமல் அமைதி காத்த மூத்த சித்த மருத்துவரும்
மருத்துவத் தோட்டத்திற்கு வந்த பிடிவாதக்காரனான போலி மருத்துவன் மாயாண்டி, கொடிய நச்சுத்தன்மை கொண்ட ஊமத்தஞ் செடியின் வேரை மருந்தாகப் பயன்படுத்தலாம் என்று முட்டாள்தனமாக வாதிட்டான். அவனிடம் தாவரவியல் உண்மைகளை மணிக்கணக்கில் எடுத்துச் சொல்லி வாதாடி, கோபமடைந்து தனது அமைதியையும் மதிப்பையும் இழந்து நின்றான் இளம் மருத்துவர் கதிரேசன். அவனை மென்மையாகத் தடுத்து நிறுத்தித் தனியே அழைத்துச் சென்ற மூத்த சித்த மருத்துவர் சிவராம், மூடர்களிடம் வீண் தர்க்கம் செய்வதால் ஏற்படும் வீண்தன்மையை விளக்கினார் (மூடனுக்குக் கற்பிக்க முயல்வோனின் நிலையை உணர்த்தினார்). சிவராம் போதித்தார்: 'கதிரேசா! உண்மையான நல்லறிவை அறியாத ஒரு மூடனுக்கு அறிவை ஊட்ட முயற்சிப்பவன் (காணாதான் காட்டுவான்), அந்த மூடனால் பரிகசிக்கப்பட்டுத் தானே அறிவில்லாதவனாகக் கருதப்படுவான் (தான்காணான்); அந்த மூடனோ, தான் புரிந்துகொண்ட தவறான திரிபு வழியையே முழுமையான அறிவு என்று பெருமிதத்தோடு இறுமாந்திருப்பான்!' (காணாதான் கண்டானாம் தான்கண்டவாறு). சிவராம் கதிரேசனைத் தோளோடு அணைத்து மூங்கில் தோட்டத்து வாசலின் வழியே வெளியே அழைத்துச் சென்றார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 850Kural 850
உலகத்துச் சான்றோர்கள் அனைவரும் ஆராய்ந்து உண்மை என்று ஏற்றுக்கொண்ட நற்பண்புகளையும் அறநெறிகளையும் தன் அறியாமையால் இல்லை என்று மறுத்துரைப்பவன், மனிதனாகக் கருதப்படாமல் இவ்வுலகில் நடமாடும் ஒரு பேயாகவே கருதி ஒதுக்கப்படுவான்.
• உலகத்தார் உண்டென்பது இல்லென்பான் = சான்றோர் உண்மை என்று ஏற்பதை இல்லை என மறுப்பவன்,
• வையத்து அலகையா வைக்கப்படும் = இவ்வுலகில் மனித வடிவில் உலவும் பேயாகவே கருதப்படுவான்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
சோழ நாட்டின் கிராம நீதிமன்றமும் அறத்தையும் நல்வினையையும் மறுத்து வாழ்ந்த நிலக்கிழாரை ஒதுக்கிய சான்றோரும்
கிராமத்தின் பொதுச் சபையில், அனாதைக் குழந்தைகளின் நிலங்களைப் போலிப் பத்திரம் மூலம் பறித்துக் கொண்ட கொடிய நிலக்கிழார் மாணிக்கம், 'அறமும் தர்மமும் நல்வினை தீவினையும் வெறும் கற்பனைக் கதைகள்; பலமுள்ளவனே எதையும் அபகரிக்கலாம்' என்று ஆணவத்தோடு உலகப் பொது அறங்களை எள்ளி நகையாடிப் பேசினான். அவனது இந்த மனிதத்தன்மையற்ற பேச்சைக் கேட்ட கிராமத்தின் மூத்த சான்றோர்கள் அனைவரும் ஒன்றுதிரண்டு, அவனது முகத்தைப் பார்க்கவும் அவனோடு பேசவும் மறுத்து அவனைச் சமூகத்திலிருந்து முழுமையாக ஒதுக்கிவைத்தனர் (அறத்தை மறுத்தவனின் இழிவை உணர்த்தினர்). தலைமைப் பெரியவர் சுந்தரம் அவையோருக்கு விளக்கினார்: 'மக்களே! இந்த உலகத்து அறிவுடைய சான்றோர்கள் அனைவரும் உண்மை என்று ஏற்றுக்கொண்ட உலகப் பொதுவான நல்வினைகளையும் அறநெறிகளையும் தன் புல்லறிவால் இல்லை என்று மறுப்பவன் (உலகத்தார் உண்டென்பது இல்லென்பான்), மனிதப் பிறவியாக மதிக்கப்பட மாட்டான்; இவ்வுலகில் மனித வடிவில் அலையும் ஒரு கொடிய பேயாகவே (வையத்து அலகையாகவே) கருதப்பட்டு ஒதுக்கப்படுவான்!' (வைக்கப்படும்). சுந்தரம் சபையின் நிறைவை அறிவிக்க வெண்கல மணியை அடித்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.