திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 848

கடும் கோடை வெயிலில் முதிய தந்தை வியர்வை சிந்தி உழைத்துக் கொண்டிருந்தபோது, 'வாய்க்காலைத் தூர்வாரு' என்று தந்தை சொன்ன புத்திமதியையும் கேட்காமல், தானாகவும் சிந்தித்து எந்த உழைப்பையும் செய்யாமல், மரத்தடியில் படுத்துத் தூங்கிச் சோம்பேறித்தனத்தில் பொழுதைப் போக்கினான் திடகாத்திரமான இளைஞன் தங்கவேலு. இதனால் குடும்பத்தின் மொத்த நெற்பயிர்களும் கருகிப் பாழானதைக் கண்டு கொதித்தெழுந்த கிராமத்துப் பெரியவர் மீனாட்சிசுந்தரம், தங்கவேலுவின் முன்னால் வந்து அவனது இழிவான நிலையைச் சுட்டிக்காட்டிக் கண்டித்தார் (சொல் புத்தியும் சுய புத்தியும் அற்றவனின் கேட்டினை உணர்த்தினார்). மீனாட்சிசுந்தரம் கடிந்துரைத்தார்: 'தங்கவேலு! அறிவுடைய பெரியவர்கள் ஒரு நல்ல காரியத்தை ஏவிச் சொன்னாலும் செய்யமாட்டான் (ஏவவும் செய்கலான்); தானாகவும் சொந்தமாகச் சிந்தித்து நல்வழியைத் தெளியமாட்டான் (தான்தேறான்); அத்தகைய மந்தமான மனிதனின் வாழ்வானது, அவனது உடலில் உயிர் இருக்கும் வரைக்கும் (அவ்வுயிர் போஒம் அளவும்) இந்த உலகத்திற்கே ஒரு தீராத கொடிய நோயாகும்!' (ஓர் நோய்). மீனாட்சிசுந்தரம் இரும்பு மண்வெட்டியை உலர்ந்த வாய்க்கால் கரையில் ஆழமாக நட்டு வைத்தார்.

While his frail, aging father labored under the blistering noon sun to save their parched rice crop, robust and able-bodied youth Thangavelu flatly refused to obey his father's requests to clear the silted irrigation channel; nor did he possess the personal initiative to undertake any useful work of his own, lounging idly on a string cot while their harvest withered to dust (Evavum seykalAn thaanthERaan). Appalled by the youth's callous indolence which dragged an honorable farming family into starvation, village elder Meenakshisundaram confronted the idler before the assembled farmers. 'Thangavelu, one who neither obeys wholesome guidance when directed by elders (Evavum seykalAn), nor possesses the inner discernment and initiative to act righteously on his own (ThaanthERaan)—such a wasted soul is a festering, incurable plague upon this earth until the very day his breath departs!' (Avvuyir pOom aLavumOr nOy).' Meenakshisundaram drove the iron spade firmly into the dry canal bank.