திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 841

எளிய கதராடை உடுத்தி, ஓலை வேய்ந்த குடிசையில் வாழ்ந்து வந்த அறிவார்ந்த மூத்த நெசவாளர் முத்துசாமியை, ஊரின் அகந்தை பிடித்த கந்துவட்டிக்காரன் தனபால் பொதுச் சபையில் ஏளனம் செய்து, 'இத்தனை ஆண்டுகள் உழைத்தும் உன் வீட்டில் தங்கப் பெட்டிகளோ செல்வமோ இல்லையே, நீ ஒரு பரம ஏழை!' என்று இகழ்ந்து பேசினான். அப்போது சபையிலிருந்த ஊர்ப் பெரியவரும் தலைமை நீதிபதியுமான சுந்தரம் எழுந்து வந்து, தனபாலின் அறியாமையைக் கண்டித்து முத்துசாமியின் நேர்மையையும் மெய்ஞ்ஞானத்தையும் போற்றினார் (அறிவின்மையே கொடிய வறுமை என்பதை அவையோருக்கு உணர்த்தினார்). சுந்தரம் விளக்கினார்: 'தனபால்! மனித வாழ்க்கையில் இல்லாமைகள் எல்லாவற்றிலும் மிகக் கொடிய வறுமையான இல்லாமை எதுவென்றால், ஒருவனுக்கு நற்பண்பும் நல்லறிவும் இல்லாமல் இருப்பதேயாகும் (அறிவின்மை இன்மையுள் இன்மை); பொன்னும் பொருளும் இல்லாத உலகத்து வறுமையை, சான்றோர் நிறைந்த இந்த உலகம் ஒரு பெரிய இல்லாமையாகக் கருதாது!' (பிறிதின்மை இன்மையா வையாது உலகு). சுந்தரம் அமைதியாக நின்ற முத்துசாமியின் தோளைப் பரிவோடு தொட்டுத் தன் மரியாதையைத் தெரிவித்தார்.

Wearing simple handspun cotton and living in a thatched hut on the village outskirts, venerable master weaver Muthusamy was publicly mocked before the village square by arrogant moneylender Dhanabal, who sneered: 'After fifty years at the loom, your coffers are empty of gold jewels; you live in absolute, wretched destitution!' Stepping into the center of the gathering, elder magistrate Sundaram silenced the usurer, honoring Muthusamy's deep ethical wisdom and selfless service to the handloom guild. Sundaram taught the assembly: 'Dhanabal, of all forms of destitution and want in human existence, the sorest, most wretched poverty is the destitution of wisdom and virtue in the soul! (ARivinmai inmaiyuL inmai); the mere lack of material gold and worldly possessions is never esteemed by the wise world as true poverty!' (PiRidhinmai inmaiyaa vaiyaadhu ulagu). Sundaram placed a respectful, reassuring hand upon Muthusamy's shoulder before the quiet gathering.