திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 844

தஞ்சாவூரின் அரச மருத்துவக் கூடத்தில், மூன்று மூலிகைச் சுவடிகளை மேலோட்டமாகப் படித்துவிட்டுத் தானே முதன்மை அறிஞன் என்று கர்வமடைந்த இளவரசன் விக்ரமன், நாற்பதாண்டு அனுபவம் வாய்ந்த மூத்த மருத்துவர்களின் ஆலோசனைகளை அலட்சியப்படுத்திவிட்டு, அரச குதிரைகளுக்கு நச்சுத்தன்மை கொண்ட பாதரசக் கசாயத்தைக் கொடுத்துக் குதிரைப் லாயத்தையே அழிவின் விளிம்பிற்குத் தள்ளினான். உடனடியாக மாற்று மூலிகைகளைக் கொடுத்துக் குதிரைகளைக் காப்பாற்றிய தலைமை மருத்துவர் சதாசிவம், தலைகுனிந்து நின்ற இளவரசனுக்கு அவனது அறியாமையை உணர்த்தினார் (செருக்குக் கொண்டவனின் மடமையை விளக்கினார்). சதாசிவம் விளக்கினார்: 'இளவரசே! புல்லறிவுடைமை அல்லது மூடத்தனம் என்று சான்றோர்களால் சொல்லப்படும் அறியாமை என்ன தெரியுமா? (வெண்மை எனப்படுவது யாதெனின்), ஒருவன் தனது அரைகுறை அறிவை வைத்துக்கொண்டு, 'நாங்களே பேரறிவு படைத்த வல்லவர்கள்' என்று தன்னைத்தானே உயர்வாக எண்ணிக்கொள்ளும் அகந்தைக் கர்வமேயாகும்!' (ஒண்மை உடையம்யாம் என்னும் செருக்கு). சதாசிவம் கல் உரலைத் தேவதாரு மர மருந்துக் கூடத்தின் மேசையின் மீது வைத்தார்.

Inside the royal infirmary of Thanjavur, young prince Vikraman, having skimmed a handful of botanical manuscripts for a few weeks, haughtily declared himself more knowledgeable than the entire council of experienced healers; ignoring their urgent warnings, he formulated an unrefined mercurial potion that poisoned twenty prize royal cavalry stallions. Administering antidote infusions around the clock to save the horses, chief court physician Sadhasivam received the humbled prince, whose arrogance had dissolved into silent shame. Sadhasivam counseled with grave dignity: 'Prince, do you know what true ignorance and folly truly is in the eyes of the wise? (VeNmai enappaduvadhiyaadhenin)—it is the blind, haughty conceit that proudly declares 'We alone possess supreme wisdom and mastery!' while possessing only dangerous fragments of knowledge! (ONmai udaiyamyAm ennum serukku).' Sadhasivam set the heavy granite mortar down firmly upon the cedar medicine cabinet.