குறள் 331Kural 331
எந்நேரமும் அழியக்கூடிய நிலையில்லாத உலகப் பொருட்கள், செல்வம், உடம்பு ஆகியவற்றை நிரந்தரமானவை என்று நம்பி மயங்கும் அற்ப அறிவானது, மனித அறிவிலேயே மிக இழிவான அறியாமையாகும்.
• நில்லாதவற்றை = நிலையில்லாமல் அழியக்கூடிய உலகப் பொருட்கள், செல்வம், உடம்பு ஆகியவற்றை
• நிலையின என்று உணரும் = எப்போதும் அழியாமல் நிலையாக இருக்கக்கூடியவை என்று மயங்கி நம்பும்
• புல்லறிவு ஆண்மை = அற்பமான மயக்க அறிவைக் கொண்டிருப்பது
• கடை = மனித அறிவிலேயே மிகக் கீழான இழிவான அறியாமையாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
பளிங்கு மாளிகையும் நிலநடுக்கத்தின் பாடமும்
நிலக்கிழார் ரத்னவேல், ஊரின் எல்லையில் கருங்கல்லாலும் பளிங்கினாலும் பல அடுக்குகள் கொண்ட பிரம்மாண்ட மாளிகையைக் கட்டி, பல கோடி பொற்காசுகளை இரும்புப் பெட்டகங்களில் பூட்டி வைத்துப் பெருமை பேசினார்; என் மாளிகையையும் செல்வத்தையும் எந்தக் காலத்திலும் யாராலும் அழிக்க முடியாது, இது என்றும் நிலைத்திருக்கும் என்று கர்வம் கொண்டார். ஆனால் ஒரு நள்ளிரவில் ஏற்பட்ட பயங்கர நிலநடுக்கத்தில், அந்தப் பளிங்கு மாளிகையின் அடித்தளம் பிளந்து, கூரைகள் இடிந்து தரைமட்டமாகின; இரும்புப் பெட்டகங்கள் இடிபாடுகளுக்குள் புதைந்து போயின. வெறும் வேட்டியோடு தோட்டத்தில் நடுங்கி நின்ற ரத்னவேலை நோக்கி, அவ்வழியே சென்ற துறவி ஆனந்த யோகி கூறினார்: ரத்னவேல்! ஒரு நொடியில் அழியக்கூடிய நிலையில்லாத உலகப் பொருட்களையும் உடலையும் நிலையானவை என்று நம்பி மயங்குவதே மனிதனின் மிகக் கீழான அறியாமையாகும்; நிலையற்றதை நிலையானது என்று எண்ணாமல், ஆன்மாவின் அழியாத உண்மை அறத்தை உணர்வதே மெய்யறிவு என்றார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 332Kural 332
ஒருவனிடம் செல்வம் சேர்வது நாடக அரங்கில் கூட்டம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் கூடுவது போன்றது; அச்செல்வம் அழிந்துபோவது நாடகம் முடிந்ததும் அந்தக் கூட்டம் ஒரே நொடியில் முற்றிலுமாக கலைந்து போவது போன்றதாகும்.
• பெருஞ்செல்வம் = ஒருவனிடம் பெரிய செல்வம் வந்து சேருவது
• கூத்தாட்டு அவைக் குழாத்து அற்றே = கூத்து நடக்கும் நாடக அரங்கிற்கு மக்கள் சிறுகச் சிறுகக் கூட்டம் கூடுவதைப் போன்றதாகும்;
• போக்கும் = அந்தச் செல்வம் ஒருவனை விட்டு நீங்கி அழிந்து போவதோ
• அது விளிந்து அற்று = நாடகம் முடிந்தவுடன் கூடி நின்ற மக்கள் கூட்டம் ஒரே நொடியில் கலைந்து போவதைப் போன்றதாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
கூத்து மேடையும் கலைந்துபோன பெருஞ்செல்வமும்
பெருவணிகர் விக்கிரமன், இருபது ஆண்டுகளாகக் கடல் வாணிபம் செய்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாகப் பெரும் கப்பற்படையையும் கோடிக்கணக்கான பொற்காசுகளையும் சேர்த்து மாபெரும் செல்வந்தரானார்; அவரைச் சுற்றி நூற்றுக்கணக்கான புகழுரைகளும் பணியாளர்களும் சூழ்ந்திருந்தனர். ஆனால் எதிர்பாராத ஒரு பெரும் புயலில் அவரது அனைத்து சரக்குக் கப்பல்களும் கடலில் மூழ்கின; ஒரே வாரத்தில் வாணிபக் கடன்கள் சூழ, அவரது செல்வம் முற்றிலுமாகப் பறிபோனது. நேற்றுவரை அவரைச் சுற்றி நின்ற பணியாளர்களும் நண்பர்களும் ஒரே நாளில் தடயமின்றி மறைந்து போயினர். தன் வெற்று முற்றத்தில் அமர்ந்து, ஊர்த் திருவிழா நாடக மேடையில் விடியற்காலையில் நாடகம் முடிந்ததும் ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் கூட்டம் ஒரே நொடியில் கலைந்து சென்று அரங்கம் வெறிச்சோடிப் போனதைக் கண்ட விக்கிரமன், புன்னகையோடு உணர்ந்தார்: பெருஞ்செல்வம் சேர்வது நாடகக் கூத்தைக் காண மக்கள் சிறுகச் சிறுகக் கூடுவது போன்றது; அது நம்மை விட்டுப் போவதோ நாடகம் முடிந்ததும் அந்தக் கூட்டம் ஒரே நொடியில் கலைந்து போவதைப் போன்றதாகும் என்று செல்வத்தின் நிலையாமையை உணர்ந்து அமைதியடைந்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 333Kural 333
செல்வம் என்பது ஒருவரிடமும் நிலைத்து நிற்காத இயல்புடையது; எனவே அச்செல்வம் கையில் இருக்கும்போதே, சிறிதும் தாமதிக்காமல் உடனே நிலைத்து நிற்கக்கூடிய அறச்செயல்களையும் தர்மங்களையும் செய்துவிட வேண்டும்.
• செல்வம் = இவ்வுலகில் நாம் சேர்க்கும் செல்வமானது
• அற்கா இயல்பிற்று = ஒருபோதும் ஒருவரிடமும் நிலைத்து நிற்காத அழியக்கூடிய இயல்புடையதாகும்;
• அது பெற்றால் = அந்தச் செல்வம் ஒருவனுக்குக் கைகூடி வரும்போதே,
• அற்குப = நிலைத்து நிற்கக்கூடிய அறச்செயல்களை, தர்மங்களை
• ஆங்கே செயல் = அப்போதே சிறிதும் தாமதிக்காமல் உடனடியாகச் செய்துவிட வேண்டும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வற்றாத ஏரியும் பூட்டிய இரும்புப் பெட்டகமும்
வணிக நண்பர்களான குணசீலனுக்கும் சோமசுந்தரத்திற்கும் எதிர்பாராத ஒரு வாணிபத்தில் தலா பத்தாயிரம் பொற்காசுகள் பெருலாபமாகக் கிடைத்தன; குணசீலன் சிறிதும் தாமதிக்காமல், அந்தப் பொன்னைக் கொண்டு தன் கிராமத்தில் ஒரு வற்றாத பாசன ஏரியை வெட்டி, இலவச மருத்துவச் சாலையையும் அமைத்து ஏழை எளியோருக்கு அன்னதானம் செய்தார். ஆனால் சோமசுந்தரமோ, தர்மங்களை வயதான காலத்தில் செய்யலாம் என்று பொற்காசுகளை ஆழமான நிலவறை இரும்புப் பெட்டகத்தில் பூட்டி வைத்தார். சில ஆண்டுகளில் ஏற்பட்ட அரசியல் கலகத்திலும் கொள்ளையிலும் சோமசுந்தரத்தின் பூட்டிய பொன் முழுவதும் கொள்ளையடிக்கப்பட்டு, அவர் வறுமையில் தவித்தார். ஆனால் குணசீலன் வெட்டிய ஏரியோ ஆயிரக்கணக்கான உழவர்களின் குடும்பங்களுக்குத் தலைமுறை தலைமுறையாக நீரும் உணவும் தந்து நிலைத்து நின்றது. குணசீலன் கூறினார்: தம்பி! செல்வம் எவரிடமும் நிலைத்து நிற்காது; அது கையில் இருக்கும்போதே உடனடியாக நிலைத்து நிற்கும் தர்மங்களைச் செய்துவிட வேண்டும் என்றார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 334Kural 334
வாழ்க்கையின் மெய்ப்பொருளை உணர்ந்த ஞானிகளுக்கு, 'நாள்' என்பது ஒரு கால அளவு போலத் தோன்றி மனிதனின் ஆயுளை நாளுக்கு நாள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அறுத்துக் குறைத்துக் கொண்டே செல்லும் ரம்பம்/வாள் போன்றது என்பது தெளிவாக விளங்கும்.
• நாள் என ஒன்று போல் காட்டி = 'நாள்' (ஒரு பொழுது) என்ற இனிய கால அளவைப் போல வெளித்தோற்றத்தில் காட்டி,
• உணர்வார்ப் பெறின் = வாழ்க்கையின் நிலையாமையை உணர்ந்து சிந்திக்கும் ஞானிகளுக்கு,
• உயிர் ஈரும் = உடம்பில் உள்ள ஆயுளை நாளுக்கு நாள் அறுத்துக் குறைத்துச் செல்லும்
• வாளது = ஒரு கொடிய வாள் (ரம்பம்) போன்றதாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மரமறுக்கும் ரம்பமும் கழிந்துபோகும் ஆயுளும்
இளைஞன் கதிரவன், தன் இளமைப் பருவத்தின் அருமையை உணராமல், நண்பர்களுடன் தினமும் சூதாடியும் வெட்டிப் பேச்சுகள் பேசியும் நாட்களை வீணடித்து வந்தான்; 'இன்றைக்கு ஒரு நாள் ஓடிப்போய்விட்டது, நாளைக்குப் பார்த்துக் கொள்ளலாம்' என்று அலட்சியமாகச் சிரித்தான். இதனைக் கண்ட மூத்த மரத் தச்சரான வெள்ளைச்சாமி, மரப்பட்டறையில் ஒரு பெரிய மரத்தடியை ரம்பத்தால் அறுத்துக் கொண்டிருந்த தன் தொழிலாளியைக் கதிரவனுக்குச் சுட்டிக்காட்டினார்: கதிரவா! ரம்பத்தின் ஒவ்வொரு இழுப்பும் அந்த மரத்தின் கனத்தை அறுத்துக் குறைத்துக் கொண்டே இருப்பதைப் பார்! வாழ்க்கையை உணர்ந்து பார்க்கும் ஞானிகளுக்கு, 'நாள்' என்பது சாதாரணமாகக் கடந்து செல்லும் காலம் அல்ல; அது மனிதனின் வாழ்நாளை நாளுக்கு நாள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அறுத்துக் குறைத்துக் கொண்டே செல்லும் கூரிய வாளாகும்; உன் வாழ்நாள் முழுமையாக அறுபட்டு முடிவதற்குள் விழித்துக் கொண்டு நல்வழியில் செயல்படு என்றார். கதிரவன் காலம் வீணாவதை உணர்ந்து திருந்தினான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 335Kural 335
மரண வேளையில் பேச முடியாமல் நாக்கு அடைபட்டு இறுதி விக்கல் தொண்டையில் தோன்றுவதற்கு முன்பாகவே, உயிருள்ள இப்போதே நற்கதி தரும் நற்செயல்களை விரைந்து சென்று செய்துவிட வேண்டும்.
• நாச் செற்று = பேச முடியாதவாறு நாவை அடக்கி
• விக்குள் மேல் வாராமுன் = மரண அவஸ்தையின் இறுதி விக்கல் தொண்டையில் மேலெழுந்து வருவதற்கு முன்பாகவே,
• நல்வினை = ஆன்மாவிற்கு நற்கதி தரும் நல்ல அறச்செயல்களை
• மேற்சென்று செய்யப்படும் = ஆர்வத்தோடு விரைந்து சென்று அப்போதே செய்ய வேண்டும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
இறுதி விக்கலும் கையொப்பமிடாத உயிலும்
செல்வந்தர் தனபால், தன் ஊரில் ஐநூறு ஏழைக் குழந்தைகளுக்கு இலவசக் கல்வி மற்றும் உணவு தரும் அறக்கட்டளையைத் தொடங்குவதற்காக ஒரு தர்ம உயில் தயாரித்து வைத்திருந்தார்; ஆனால், 'அடுத்த மாதம் பார்த்துக் கொள்ளலாம், அடுத்த ஆண்டு கையெழுத்திடலாம்' என்று பல ஆண்டுகளாக அதைத் தள்ளிப் போட்டுக் கொண்டே வந்தார். ஒருநாள் இரவில் திடீரென அவருக்குக் கடுமையான நெஞ்சுவலியும் பக்கவாதமும் தாக்கியது; நாக்கு குழறிப் பேச முடியாமல் போனதுடன், மரணத்தின் இறுதி விக்கல் தொண்டையை அடைத்துக்கொண்டு மேல்நோக்கி எழுந்தது. பதறிப்போன தனபால், அந்த தர்மப் பத்திரத்தில் கையெழுத்திடத் தன் நடுங்கும் கைகளால் இறகுப் பேனாவை எடுக்க முயன்றார்; ஆனால் விரல்கள் மரத்துப்போய் பேனா கீழே விழுந்தது; கையொப்பமிட முடியாமலேயே அவரது உயிர் பிரிந்தது; பேராசை பிடித்த உறவினர்கள் அந்தச் சொத்தை அபகரித்துக் கொண்டனர். பெரியவர்கள் கூறினர்: பேச முடியாமல் நாவடைத்து இறுதி விக்கல் வருவதற்கு முன்பாகவே, உயிருள்ளபோதே நல்ல அறச்செயல்களை விரைந்து செய்துவிட வேண்டும் என்ற பாடம் ஊருக்கு உணர்த்தப்பட்டது.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 336Kural 336
நேற்று கம்பீரமாக உயிரோடு இருந்த ஒருவன், இன்றைக்கு உயிரோடு இல்லை என்று சொல்லும்படியான அதிவேக நிலையாமையைத் தன் இயல்பான தன்மையாகக் கொண்டுள்ளது இந்த உலகம் (எனவே கர்வம் கொள்ளாமல் அறம் செய்க).
• நெருநல் ஒருவன் உளன் = நேற்று கம்பீரமாக உயிரோடு வாழ்ந்த ஒரு மனிதன்,
• இன்று இல்லை என்னும் = இன்றைக்கு உயிரோடு இல்லை, இறந்துவிட்டான் என்று சொல்லும்படியான
• பெருமை உடைத்து = நிலையாமை என்னும் அசைக்க முடியாத வியக்கத்தக்க பண்பை
• இவ் உலகு = இந்த பூவுலகம் தன்னகத்தே கொண்டுள்ளது.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மல்யுத்த வீரனின் கர்வமும் விடியற்காலைப் பாடமும்
ஊரின் தலைசிறந்த மல்யுத்த வீரனான தளபதி வீரபாகு, நேற்று மாலையில் சந்தை சதுக்கத்தில் நின்று தன் இரும்புத் தோள்களைத் தட்டி, 'அடுத்த வாரம் நடக்கவிருக்கும் போட்டியில் அனைவரையும் வீழ்த்தி புதிய அரண்மனை கட்டுவேன்; என் வலிமையை வெல்ல எவனும் பிறக்கவில்லை' என்று ஆர்ப்பரித்துப் பேசினான். ஆனால் அன்றிரவு உறக்கத்திலேயே அவனது மூச்சு நின்று, விடியற்காலையில் சடலமாகக் கிடந்தான். காலையில் சந்தைக்கு வந்த ஊர் மக்கள், நேற்று மாலை இடிபோலக் கர்ஜித்த வீரபாகு இன்றைக்கு உயிரற்றுப் பிணமாகக் கிடப்பதைக் கண்டு திகைத்து நின்றனர். ஊர்ப் பெரியவர் சுட்டிக்காட்டினார்: மனிதர்களே! நேற்று கம்பீரமாக உயிரோடு நின்ற ஒருவன், இன்றைக்கு உயிரோடு இல்லை என்று நொடிப்பொழுதில் மறைந்து போகும் நிலையாமையைத் தன் பெருமையாகக் கொண்டதுதான் இந்த உலகம்; ஒரு நொடி ஆயுளுக்கும் உத்தரவாதம் இல்லாத இந்த வாழ்க்கையில் கர்வமும் கபடமும் எதற்கு? இருக்கும் காலத்தில் நன்மைகளை மட்டுமே செய்யுங்கள் என்றார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 337Kural 337
அடுத்த ஒரு கணப் பொழுதாவது தன் உடலில் உயிர் வாழுமா என்று அறிய முடியாத அற்ப மனிதர்கள், பேராசையால் மனதில் திட்டமிட்டு எண்ணிப் பார்க்கும் உலக ஆசைத் திட்டங்களோ கோடியல்ல, எண்ணிலடங்காத பலவாகும்.
• ஒரு பொழுதும் = அடுத்த ஒரு கணப் பொழுதாவது (ஒரு வேளையாவது)
• வாழ்வது அறியார் = தம் உடம்பில் உயிர் நிலைத்து வாழுமா என்ற உண்மையைக் கூட அறிய முடியாத மனிதர்கள்,
• கருதுப = தம் மனதில் எண்ணித் திட்டமிடும் பேராசை எண்ணங்களோ
• கோடியும் அல்ல பல = ஒரு கோடி மட்டுமல்ல, அதற்கும் மேலாக எண்ணிலடங்காதவையாக உள்ளன.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
திராட்சைப் பழமும் நூறாண்டு மனக்கோட்டையும்
பேராசை வணிகன் தனஞ்செயன், அடுத்த ஐம்பது ஆண்டுகளில் பத்துத் துறைமுக நகரங்களில் தன் வாணிபக் கிடங்குகளை எப்படி விரிவாக்க வேண்டும், போட்டியாளர்களை எப்படி வீழ்த்த வேண்டும் என்று பலநூறு ஓலைச்சுவடிகளில் நள்ளிரவு வரை ஓயாமல் திட்டங்களை வரைந்து கொண்டிருந்தான்; ஆசிரமத்திலிருந்து வந்த ஞானியிடம், ஐயா! என் அடுத்த ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கான பேரரசுத் திட்டத்தைப் பாருங்கள் என்று பெருமையோடு விவரித்தான். அப்போது அவன் சுவைத்த ஒரு சிறு திராட்சைப் பழத்தின் விதை அவனது தொண்டையில் சிக்கிக்கொண்டது; முகம் நீலமாகி, மூச்சுவிட முடியாமல் தரையில் விழுந்து இரண்டு நிமிடங்கள் மரண வேதனையில் துடித்தான்; ஞானி அவனது முதுகில் தட்டி அந்த விதையை வெளியே எடுத்து அவனது உயிரைக் காப்பாற்றினார். மெதுவாக மூச்சு வாங்கிய தனஞ்செயனைப் பார்த்து ஞானி சிரித்துக் கொண்டே கூறினார்: தனஞ்செயா! அடுத்த இரண்டு வினாடிகளுக்கு உன் மூச்சு உன்னோடு இருக்குமா என்ற உறுதி கூட உன்னிடம் இல்லை; ஆனால் உன் மனமோ அடுத்த ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கான கோடிக்கணக்கான மாயைத் திட்டங்களை யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறது! நிலையாமையை உணர்ந்து விழித்துக் கொள் என்றார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 338Kural 338
உடலுக்கும் உயிருக்கும் உள்ள உறவானது, முட்டையின் ஓடு தனியாகக் கீழே கிடக்க, அதனுள் இருந்த பறவைக் குஞ்சு சிறகு முளைத்ததும் வானில் பறந்து விடுவதைப் போன்ற தற்காலிகமானதே ஆகும்.
• உடம்பொடு உயிரிடை நட்பு = அழியக்கூடிய உடலுக்கும் அதனுள் வாழும் ஆன்மாவிற்கும் இடையே உள்ள தற்காலிகத் தொடர்பானது,
• குடம்பை தனித்து ஒழிய = முட்டைக் கூடு மட்டும் தனியாக உடைந்து கீழே கிடக்க,
• புள் பறந்தது அற்றே = அதனுள் வளர்ந்த பறவைக் குஞ்சு சிறகடித்து வானில் பறந்து போவதைப் போன்றதாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
உடைந்த முட்டைக் கூடும் வானில் பறந்த பறவையும்
தன் ஆருயிர் மனைவியின் திடீர் மறைவால் துயருற்ற இளைஞன் சண்முகம், அவளது உயிரற்ற சடலத்தைக் கட்டியணைத்துக் கண்ணீர் வடித்து, 'அவள் உடல் என் கண்முன்னே அப்படியே இருக்கிறது; ஆனால் அவள் ஏன் என்னிடம் பேசவில்லை' என்று அழுது புலம்பினான். அவனது துயரைக் கண்ட முதிய துறவி ஒருவர், அவனை ஆற்றங்கரையில் இருந்த ஒரு வாகை மரத்தடிக்கு அழைத்துச் சென்றார். அங்கே புல்வெளியில் உடைந்து வெறிச்சோடிக் கிடந்த ஒரு குருவியின் முட்டை ஓட்டைச் சுட்டிக்காட்டி, மரத்தின் உச்சிக்கிளையில் இனிமையாகப் பாடிக்கொண்டிருந்த இளம் பறவையை அவனுக்குக் காட்டினார். துறவி கனிவோடு கூறினார்: சண்முகா! உடலுக்கும் உயிருக்கும் உள்ள தற்காலிக உறவானது, இந்த முட்டைக் கூடு தனியே கீழே கிடக்க, சிறகு முளைத்ததும் பறவை தன் எல்லையற்ற வானத்திற்குப் பறந்து போவதைப் போன்றதே; ஆன்மா தன் சிறகை விரித்து விடுதலை அடைந்துவிட்டது; இந்த உடல் வெறும் காலியான கூடு மட்டுமே; அழியும் கூட்டைப் பிடித்துக் கொண்டு அழாமல் ஆன்மாவின் உண்மை நிலையை உணர் என்றார். சண்முகம் அமைதியடைந்தான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 339Kural 339
மரணம் என்பது சோர்வுற்ற ஒருவன் இரவில் அமைதியாகத் தூங்குவது போன்றது; மறுபிறவி என்பது அந்த உறக்கத்திலிருந்து காலையில் விழித்தெழுவது போன்ற இயற்கையான மாற்றமேயாகும் (எனவே மரணத்தைக் கண்டு அஞ்சத் தேவையில்லை).
• சாக்காடு = இந்த உடம்பை விட்டு உயிர் பிரியும் மரணம் என்பது
• உறங்குவது போலும் = இரவில் சோர்வுற்ற மனிதன் அமைதியாகத் தூங்குவதைப் போன்றதாகும்;
• பிறப்பு = ஆன்மா மீண்டும் மற்றொரு உடம்பை எடுத்துப் பிறப்பது என்பது
• உறங்கி விழிப்பது போலும் = அந்த ஆழ்ந்த உறக்கத்திலிருந்து காலையில் விழித்தெழுவதைப் போன்றதாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
இரவுத் தூக்கமும் விடியற்காலை விழிப்பும்
முதிய படைவீரன் வேலுச்சாமி, முதுமை காரணமாகத் தன் உடல் தளர்ந்து மரணம் நெருங்குவதைக் கண்டு, 'ஐயோ! மரணத்திற்குப் பின் எல்லாம் இருண்டு போய்விடுமோ' என்று கடுமையான மரண பயத்தால் நடுங்கினான்; இரவுகளில் தூக்கமின்றித் தவித்தான். அவனது நிலையை அறிந்த துறவி சச்சிதானந்தர், அந்தி மாலையில் அவனது கட்டிலருகே வந்து அமர்ந்து கனிவோடு கேட்டார்: மாறவர்மா! பகல் முழுவதும் கடுமையாக உழைத்து உடலும் கண்களும் சோர்ந்துபோகும் போது, இரவில் தூங்குவதற்குக் கட்டிலில் படுக்க நீ அஞ்சுகிறாயா? இல்லை, அமைதியாகத் தூங்கவே விரும்புகிறாய் அல்லவா? பின்னர் இரவின் தூக்கம் முடிந்து விடியற்காலையில் புத்துணர்ச்சியோடு கண்விழிப்பது போலத்தானே ஒவ்வொரு நாளும் தொடங்குகிறது! அதேபோலத்தான், மரணம் என்பது சோர்வுற்ற ஆன்மா கொள்ளும் ஓர் அமைதியான உறக்கம்; அடுத்த பிறவி என்பது அந்த உறக்கத்திலிருந்து காலைப் பொழுதில் விழித்தெழுவதைப் போன்றதே; இது இயற்கையான சுழற்சி, இதற்கு அஞ்சத் தேவையில்லை என்றார். வேலுச்சாமி மரண பயம் நீங்கிப் புன்னகையோடு அமைதியடைந்தான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 340Kural 340
அழியக்கூடிய இந்த உடலுக்குள் ஒரு வாடகை வீட்டில் ஒதுங்குவது போலத் தற்காலிகமாகத் தங்கியிருக்கும் ஆன்மாவிற்கு, எப்போதும் நிலைத்து வாழக்கூடிய நிரந்தரமான சொந்த வீடு (முக்தி) இன்னும் அமையவில்லையோ என்னவோ! (எனவே முக்தி வீட்டை அடைய ஆன்ம ஞானத்தைப் பெறுக).
• உடம்பினுள் = நோய்களும் அழுகலும் கொண்ட இந்த மனித உடம்பிற்குள்
• துச்சில் இருந்த உயிர்க்கு = தற்காலிகமாக ஒதுங்கித் தங்கியிருக்கும் இந்த ஆன்மாவிற்கு,
• புக்கில் அமைந்தின்று கொல்லோ = எக்காலத்தும் நிலைத்து வாழக்கூடிய நிரந்தரமான சொந்த வீடு (முக்தி வீடு) இதுவரை அமையவில்லையோ? (அதனால்தான் உடம்புகளை மாற்றிக்கொண்டே அலைகிறது).
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வாடகைக் குடிசையும் ஆன்மாவின் நிலையான வீடும்
நகரத்திற்குப் பிழைக்க வந்த வறிய தொழிலாளி மாறன், ஒவ்வொரு ஆண்டும் பழுதடையும் வாடகை ஓலைக் குடிசைகளை மாற்றிக்கொண்டே இருந்து சலிப்படைந்தான்; 'ஒழுகும் கூரையும் முறிந்த சுவர்களும் கொண்ட தற்காலிக வாடகை வீடுகளில் தங்கித் தங்கி என் வாழ்நாளே கழிந்துவிட்டதே, எனக்கு என்று ஓர் உறுதியான சொந்த வீடு அமையவில்லையே' என்று முதிய ஞானியிடம் அழுது ஆதங்கப்பட்டான். ஞானி மாறனின் கைகளைப் பிடித்துக் கனிவோடு கூறினார்: மாறா! இந்த மண்ணில் உள்ள வாடகை வீடுகளைப் பற்றி மட்டுமல்ல, உன் உடம்பைப் பற்றியும் சற்றுச் சிந்தித்துப் பார்! எண்ணற்ற பிறவிகளாக, பிறப்பும் நோய்களும் மூப்பும் மரணமும் கொண்ட இந்த அழியக்கூடிய ஊன் உடம்புகளையே தற்காலிக வாடகைச் சத்திரங்களாகக் கொண்டு உன் ஆன்மா குடிபெயர்ந்து கொண்டே அலைகிறது; இந்த உடலுக்குள் தற்காலிகமாக ஒதுங்கி இருக்கும் உன் ஆன்மாவிற்கு, எப்போதும் அழியாத நிரந்தரமான முக்தி வீடு இதுவரையிலும் அமையவில்லையோ! உலகப் பற்றுகளைக் கடந்து, ஆன்ம ஞானத்தை அடைந்து, மீளாப் பேரின்பமான நிரந்தர முக்தி வீட்டை அடைய முயற்சி செய் என்றார். மாறன் தன் உடலின் நிலையாமையை உணர்ந்து மெய்ஞானப் பாதையை நாடினான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.