குறள் 1301Kural 1301
காதலரைக் கண்ட உடனே விரைந்து சென்று தழுவாமல் சிறிது விலகி நின்று அவரிடம் ஊடல் கொள்வாயாக! அந்த ஊடலினால் காதலர் அடையக்கூடிய தவிப்பையும் வேதனையையும் நாமும் சிறிது நேரம் பார்த்து மகிழ்வோம்!
• புல்லாது இரா = உடனே சென்று காதலரைத் தழுவாமல் சற்றே விலகியிருந்து;
• புலத்தை = அவரிடம் ஊடல் கொள்வாயாக!
• அவர் உறும் அல்லல் நோய் = அந்த ஊடலினால் காதலர் அடையக்கூடிய துன்ப வேதனையை,
• சிறிது காண்கம் = நாமும் சிறிது நேரம் வேடிக்கை பார்ப்போம்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
இனிய தவிப்பின் காட்சி
நெய்தல் நிலத்துக் கடற்கரைக் குடிசையில் தமிழ்ச்செல்வி பனையோலைகளை நறுக்கிப் புதிய நார் பெட்டிகளை வளைத்துக் கட்டிக் கொண்டிருந்தாள். பல மாதக் கடல் வணிகப் பயணத்திற்குப் பிறகு அவளது கணவன் மாறன் முற்றத்தில் காலடி எடுத்து வைக்கும் அரவம் கேட்டது. பிரிவின் துயரம் தீர்ந்த மகிழ்ச்சியில் அவள் உடனே எழுந்து வாயிலை நோக்கி ஓட முனைந்தாள். அவளது கையைப் பிடித்த தோழி இளவேனில் மெல்லிய சிரிப்புடன் தடுத்தாள். "செல்வி, ஆவலுடன் ஓடிவந்து தழுவிக் கொள்ளும் கணவனை உடனே தழுவாமல் சற்றே ஊடல் கொண்டு ஒதுங்கி நில். (புல்லா திராஅப் புலத்தை அவருறும் அல்லல்நோய் காண்கம் சிறிது). நம் அன்புக் காதலர் நம்மைத் தழுவ முடியாமல் அடையும் தவிப்பையும் ஏக்கத்தையும் சிறிது நேரம் நின்று பார்ப்போம்!" என்றாள். தமிழ்ச்செல்வி தன் உள்ளக் களிப்பை அடக்கிக் கொண்டு, பொய் முணுமுணுப்புடன் முகத்தைத் திருப்பியபடி ஓலை நாரைத் தொட்டாள். மாறன் வாசலில் நின்றபடி தன் மனைவியின் மெல்லிய பிணக்கைக் கண்டு அவளைச் சமாதானப்படுத்தத் தவிப்புடன் கைகளை நீட்டி நின்றான். இளவேனில் பின்னப்பட்ட பனை ஓலைப் பெட்டிகளை எடுத்துச் சுவரோரம் அடுக்கினாள்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1302Kural 1302
காதலில் கொள்ளும் சிறு ஊடலானது உணவில் சுவை சேர்க்கும் உப்பைப் போன்றது; அந்த ஊடலை அளவோடு நிறுத்தாமல் நீண்ட நேரம் நீட்டிக்க விடுவது உணவில் உப்பு அதிகமாகிக் கெடுத்து விடுவதைப் போன்றதாகும்!
• புலவி = காதலில் கொள்ளும் ஊடலானது;
• உப்பு அமைந்தற்று = உணவில் சுவைக்குத் தேவையான உப்பு அளவோடு அமைந்திருப்பதைப் போன்றதாகும்;
• அது சிறிது நீள விடல் = அந்த ஊடலை அளவறிந்து முடிக்காமல் சிறிது நீட்டிக்க விடுவதோ,
• மிக்கற்று = உணவில் உப்பு அதிகமாகிச் சுவையை அழிப்பதைப் போன்றதாகும்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
சுவையூட்டும் அளவான ஊடல்
கோயில் நந்தவனத்து சந்தன மண்டபத்தில் தாமரை வாசனை சந்தனக் கட்டைகளை வட்டக் கல்லில் தேய்த்துப் பசையாக்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவளது தோழி செண்பகம் பன்னீரைச் சிறிது சிறிதாக ஊற்றி நறுமணக் குழம்பைக் கலக்கிக் கொண்டிருந்தாள். காலையில் தன் கணவன் புகழேந்தியிடம் கொண்ட சிறிய பிணக்கால் தாமரையின் முகம் வாடியிருந்தது. அவளது தோளைத் தொட்ட செண்பகம் மென்மையான குரலில் தேற்றினாள். "தாமரை, அளவோடு இருக்கும் சிறு பிணக்கு காதலுக்கு அழகுதான். ஆனால் அதை நீட்டிப்பது நல்லதல்ல. (உப்பமைந் தற்றால் புலவி அதுசிறிது மிக்கற்றால் நீள விடல்). உணவில் உப்பு அளவோடு சேர்ந்தால் சுவை தரும்; ஆனால் அந்த உப்பு கூடிவிட்டால் உணவே கெட்டுப்போவது போல, ஊடலை நெடுநேரம் வளர்த்தால் காதலின் இனிமையே பாழாகிவிடும்!" என்றாள். தோழியின் சொற்களைக் கேட்டுத் தாமரை தன் வாட்டத்தை நீக்கி மெல்லச் சிரித்தாள். அரைத்த சந்தனக் குழம்பை மரக்கரண்டியால் வழித்து வெள்ளிக் கிண்ணத்தில் நிரப்பினாள். செண்பகம் சந்தனக் கிண்ணங்களை மூடிப் பித்தளைப் பேழையில் கவனமாக அடுக்கினாள்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1303Kural 1303
தம்மிடம் அன்பு கொண்டு ஊடல் காட்டிய காதலியை சமாதானப்படுத்தித் தழுவாமல் விட்டுவிடுவது, ஏற்கனவே பிரிவுத் துன்பத்தால் வருந்தியவரை மேலும் கொடிய துன்பத்திற்கு ஆளாக்கி வாட்டுவதைப் போன்றதாகும்!
• தம்மைப் புலந்தாரை = தம்மிடம் அன்பு கொண்டு ஊடல் கொண்ட காதலியை;
• புல்லா விடல் = ஊடலைத் தணித்துத் தழுவிக் கொள்ளாமல் விட்டுவிடுவது;
• அலந்தாரை = முன்பே துன்பத்தால் வருந்திய ஒருவரை,
• அல்லல் நோய் செய்தற்று = மேலும் கொடிய துன்பத்திற்கு ஆளாக்கி வாட்டுவதைப் போன்றதாகும்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
தழுவாத துயரம்
நெசவுக் கூடத்தில் பூங்கொடி செவ்வண்ண மற்றும் நீல நிற கம்பள இழைகளை வரிசையாக முடிச்சிட்டுப் பிணைத்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது அத்தை பொன்னம்மாள் கம்பளத்தின் விளிம்புகளில் உள்ள கூடுதல் நூல்களை வளைந்த கத்திரியால் நறுக்கிக் கொண்டிருந்தாள். பூங்கொடியின் கணவன் இளங்கோவன் காலையில் அவளைத் தழுவ முயன்றபோது, அவள் சற்றே முகம் திருப்பி நின்றாள்; இதனால் அவன் மனமொடிந்து விலகிச் சென்றிருந்தான். பூங்கொடியின் கண்களில் வழிந்த கண்ணீரைக் கண்ட பொன்னம்மாள் மெல்லப் பேசினாள். "பூங்கொடி, ஊடல் கொண்ட காதலியைத் தழுவாமல் விலகி நிற்பது பெரும் தவறு. (அலந்தாரை அல்லல்நோய் செய்தற்றால் தம்மைப் புலந்தாரைப் புல்லா விடல்). ஏற்கனவே துன்பத்தால் வருந்துபவருக்கு மேலும் துன்பம் செய்வது போல, அன்பு காட்டிப் பிணங்கும் பெண்ணைத் தழுவாமல் விடுவது கொடுமையான வாட்டத்தை உண்டாக்கும்!" என்றாள். பொன்னம்மாள் இளங்கோவனை அழைத்து அவளிடம் அனுப்ப, அவன் விரைந்து வந்து பூங்கொடியின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டான். பூங்கொடியின் முகத்தில் புன்னகை பூத்தது. பொன்னம்மாள் கம்பளத்தின் ஓரங்களை வளைந்த கத்திரிக்கோலால் வெட்டிச் சரிசெய்தாள்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1304Kural 1304
ஊடல் கொண்ட காதலியின் மனநிலையை உணர்ந்து அவளது ஊடலைத் தணிக்காமல் விலகி இருப்பது, நீரில்லாமல் முன்னரே வாடிக் கிடக்கும் பூங்கொடியை அடியோடு அறுத்து எறிவதைப் போன்ற கொடிய செயலாகும்!
• ஊடியவரை உணராமை = ஊடல் கொண்ட காதலியின் மனநிலையை உணர்ந்து அவளது ஊடலைத் தணிக்காமல் இருப்பது;
• வாடிய வள்ளி = நீரில்லாமல் முன்னரே வாடிப் போயிருக்கும் கொடியை,
• முதல் அரிந்தற்று = அதன் அடியிலேயே அறுத்து எறிவதைப் போன்றதாகும்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வாடிய கொடியின் வேர்
ஆற்றங்கரை நிழலில் செல்வி நனைத்த கோரைப் புற்களைப் பலகையில் கோத்து மெல்லிய படுக்கைப் பாய் நெய்து கொண்டிருந்தாள். அவளது தங்கை மல்லிகா உலர்ந்த புற்களைத் தரம் பிரித்துக் கட்டுகளாக அடுக்கிக் கொண்டிருந்தாள். காலையில் ஏற்பட்ட சிறு கருத்து வேறுபாட்டினால் ஊடல் கொண்ட செல்வியைத் தேற்றாமல், அவளது கணவன் சேந்தன் வயல் வேலைக்குச் சென்றதால் செல்வியின் நெஞ்சம் வாடியிருந்தது. மல்லிகா செல்வியின் கையைப் பிடித்துக் கனிவுடன் கூறினாள். "அக்கா, ஊடல் கொண்டு வாடும் பெண்ணைத் தேற்றாமல் கடந்து செல்வது பெரும் பிழை. (ஊடி யவரை உணராமை வாடிய வள்ளி முதலரிந் தற்று). தண்ணீரின்றி வாடிப்போன பூங்கொடியின் வேரை அடியோடு அறுத்து எறிவது போல, அன்பினால் பிணங்கிய மனைவியைத் தேற்றி மகிழ்விக்காமல் அலட்சியம் செய்வது அவளது உயிரையே வாட்டி வதைத்துவிடும்!" என்றாள். அப்போது வயல்வெளியிலிருந்து விரைந்து திரும்பி வந்த சேந்தன், செல்வியின் கைகளில் மணமுள்ள மல்லிகைப் பூச்சரத்தை வைத்து அவளை அன்போடு அணைத்தான். செல்வியின் முகம் மலர்ந்தது. மல்லிகா நெய்து முடித்த கோரைப் பாயைச் சுருட்டி சணல் கயிற்றால் கட்டினாள்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1305Kural 1305
நற்குணங்கள் நிறைந்த சிறந்த ஆடவருக்கு மேலும் அழகும் இன்பமும் தருவது எதுவென்றால், மலர் போன்ற கண்களை உடைய காதலியின் நெஞ்சத்தில் உண்டாகும் மென்மையான ஊடலின் அழகே ஆகும்!
• நலத்தகை நல்லவர்க்கு ஏர் = நற்குணங்கள் நிறைந்த சிறந்த தலைவருக்கு அழகும் இன்பமும் தருவது எதுவென்றால்;
• பூ அன்ன கண்ணார் அகத்துப் புலத்தகை = மலர் போன்ற கண்களை உடைய காதலியின் நெஞ்சத்தில் தோன்றுகின்ற மென்மையான ஊடலின் சிறப்பே ஆகும்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மலர்விழியாளின் மெல்லிய அழகு
வெண்கலச் சிற்பப் பட்டறையில் மாறன் புதிய நடன மாதின் செப்புச் சிலைக்கு நுட்பமான உளியால் ஆடை மடிப்புகளைச் செதுக்கிக் கொண்டிருந்தான். அவனது மனைவி மலர்க்கொடி எண்ணெய் விளக்கை ஏந்தி அவனருகே நின்று ஒளிகாட்டினாள். பகல் பொழுதில் அவள் காட்டிய சிறிய பொய்க் கோபமும், அதன் பின் நிகழ்ந்த கொஞ்சலும் மாறனின் நெஞ்சத்தில் இனிமையை நிரப்பியிருந்தது. மாறன் தன் உளியை இறக்கி வைத்துவிட்டு அவளது மலர் போன்ற கண்களைப் பார்த்துப் பேசினான். "மலர்க்கொடி, இல்லறத்தில் உயர்ந்த பண்புடைய ஆண்களுக்கு எது சிறந்த அழகைத் தருகிறது தெரியுமா? (நலத்தகை நல்லவர்க் கேஎர் புலத்தகை பூவன்ன கண்ணார் அகத்து). நற்குணங்கள் நிறைந்த சிறந்த ஆடவருக்கு மேலும் அழகும் இன்பமும் தருவது, மலர் போன்ற கண்களை உடைய காதலியின் நெஞ்சத்தில் உண்டாகும் மென்மையான ஊடலின் சிறப்பே ஆகும்!" என்றான். கணவனின் கனிவான புகழுரையைக் கேட்டு மலர்க்கொடி நாணத்துடன் தலைகுனிந்து முகம் மலர்ந்தாள். அவளது கைகளை மாறன் மென்மையாகப் பற்றினான். மாறன் சிற்ப உளியைத் துடைத்து மரப்பெட்டியில் கவனமாக வைத்தான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1306Kural 1306
காதல் வாழ்க்கையில் ஆழமான ஊடலும் மெல்லிய சிறு பிணக்குகளும் இல்லையென்றால், அந்தக் காதல் மிகவும் கனிந்து நைந்துபோன பழம் போலவும், பக்குவப்படாத இளங்காயைப் போலவும் சுவையற்றதாகி விடும்!
• துனியும் புலவியும் இல்லாயின் = காதல் வாழ்க்கையில் முதிர்ந்த ஊடலும் மெல்லிய சிறு ஊடலும் இல்லையென்றால்;
• காமம் = அந்தக் காதலானது;
• கனியும் கருக்காயும் அற்று = மிகவும் கனிந்து அழுகிவிட்ட பழம் போலவும், பக்குவப்படாத இளம்பிஞ்சு காயைப் போலவும் சுவையற்றதாகி விடும்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
கனியும் காயும் இல்லாத சுவை
கடற்கரைப் பட்டறையில் கனிமொழி வெண் சங்குகளை வாளால் அறுத்து மெல்லிய வளையல்களாகச் செதுக்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவளது தோழி செண்பகவல்லி ஆற்று மணலையும் தேங்காய் எண்ணெயையும் கொண்டு சங்குகளைத் தேய்த்துப் பளபளப்பாக்கிக் கொண்டிருந்தாள். காதலர்களுக்குள் எவ்வித சண்டை சச்சரவும் இல்லாத வாழ்வே மிகச் சிறந்தது என்று செண்பகவல்லி கருத்துக் கூறினாள். கனிமொழி சிரித்தபடி மறுத்துக் கூறினாள். "செண்பகம், பிணக்குகளே இல்லாத காதல் சுவையற்றதாகிவிடும். (துனியும் புலவியும் இல்லாயின் காமம் கனியும் கருக்காயும் அற்று). காதல் வாழ்க்கையில் ஆழமான முதிர்ந்த ஊடலும் மெல்லிய சிறு பிணக்கும் இல்லையென்றால், அந்தக் காதலானது அழுகி நைந்துபோன பழம் போலவும், பக்குவப்படாத இளம்பிஞ்சு காயைப் போலவும் சுவையற்று பயனற்றுப் போய்விடும்! சிறு பிணக்குகள்தான் காதலை எப்போதும் புத்துணர்ச்சியுடன் வைத்திருக்கின்றன!" என்றாள். தோழியின் விளக்கம் செண்பகவல்லிக்கு மகிழ்ச்சியைத் தந்தது. செண்பகவல்லி மெருகேற்றிய வெள்ளைச் சங்கு வளையல்களை எடுத்துப் பனை ஓலைத் தட்டில் கவனமாக அடுக்கினாள்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1307Kural 1307
இன்பம் தரும் ஊடலிலும் ஒரு வகையான மெல்லிய துன்பம் உண்டு; அது என்னவென்றால், ஊடலுக்குப் பின் நிகழும் இனிய கூடுதல் நீண்ட நேரம் நீடிக்குமோ அல்லது விரைவில் முடிந்து விடுமோ என்று எண்ணி ஏங்குவதேயாகும்!
• ஊடலின் ஓர் துன்பம் உண்டு = இன்பம் பயக்கும் ஊடலிலும் ஒரு வகையான துன்பம் உண்டு;
• ஆங்கு புணர்வது = அது என்னவென்றால், ஊடலுக்குப் பின் நிகழும் இனிய கூடுதல்,
• நீடுவது அன்று கொல் என்று = நீண்ட காலம் நீடிக்குமோ அல்லது உடனே முடிந்துவிடுமோ என்று அஞ்சுவதேயாகும்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
இனிய கூடுதலின் மெல்லிய ஏக்கம்
பட்டு நெசவுப் பட்டறையில் சிவகாமி கொதிநீரில் பட்டுக்கூடுகளை இட்டு, மெல்லிய பொன்நிற நூலிழைகளை ராட்டினத்தில் சுழற்றிப் பிரித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது தோழி மீனாட்சி நூற்கப்பட்ட நூல்களை மரக் குச்சிகளில் சுற்றி உருண்டைகளாக்கிக் கொண்டிருந்தாள். தன் கணவனுடன் ஊடல் தீர்ந்து கூடி மகிழ்ந்த போதிலும், சிவகாமியின் முகத்தில் ஒரு மெல்லிய ஏக்கக் குறி தென்பட்டது. மீனாட்சி அவளது வாட்டத்தைக் கண்டு காரணம் கேட்டாள். சிவகாமி பெருமூச்சுடன் விவரித்தாள். "மீனாட்சி, இன்பம் தரும் ஊடலிலும் ஒரு மெல்லிய அச்சமும் துன்பமும் கலந்தே இருக்கிறது. (ஊடலின் உண்டாங்கோர் துன்பம் புணர்வது நீடுவ தன்றுகொல் என்று). ஊடலுக்குப் பிறகு நிகழும் இந்த இனிய கூடுதல் நெடுநேரம் நீடிக்குமோ அல்லது விரைவிலேயே முடிந்துவிடுமோ என்று எண்ணி ஏங்குவதே அந்தத் துயரமாகும்! இவ்வளவு தித்திக்கும் அணைப்பு எப்போது கலைந்துவிடுமோ என்ற பயமே நெஞ்சை அலைக்கழிக்கிறது!" என்றாள். தோழியின் உணர்வைப் புரிந்து மீனாட்சி அவளது கையைத் தட்டிக் கொடுத்தாள். மீனாட்சி நூற்கப்பட்ட பட்டு நூல்கண்டுகளை மூங்கில் கூடையில் எடுத்து கவனமாக வைத்தாள்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1308Kural 1308
'இவர் நமக்காகத்தான் வருந்துகிறார்' என்று அன்போடு உணர்ந்து கொள்ளும் காதலர் இல்லாத போது, ஒருவர் ஊடல் கொண்டு தனியாக வருந்துவதால் என்ன பயன் உண்டாகப் போகிறது!
• நொந்தார் என்று அஃது அறியும் = 'இவர் நமக்காகத்தான் துன்பப்படுகிறார்' என்று தன் காதலின் வருத்தத்தை உணர்ந்து கொள்ளும்;
• காதலர் இல்லாவழி = அன்புடைய காதலர் இல்லாத போது;
• நோதல் மற்று எவன் = ஒருவர் ஊடல் கொண்டு தனியே வருந்துவதால் என்ன பயன்? (ஒரு பயனும் இல்லை).
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
அறியாதாரிடம் எதற்கு ஊடல்?
வீட்டு மாடியில் பூங்குழலி மர வில்லின் நாணைத் தெறித்து, பருத்திப் பஞ்சுகளை அடித்து வெண் மேகங்கள் போல மென்மையாக்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவளது தங்கை வடிவு மரச் சீப்பால் பஞ்சில் படிந்திருந்த கரிய விதைகளை நீக்கிக் கொண்டிருந்தாள். தொலைதூர வணிகப் பயணத்தில் இருக்கும் தன் கணவனை எண்ணிப் பூங்குழலி தனக்குத்தானே முணுமுணுத்து ஊடல் கொண்டு கோபப்பட்டாள். வடிவு சிரித்தபடி அவளது கையைப் பிடித்துக் கூறினாள். "அக்கா, அருகில் இல்லாதவரிடம் ஊடல் கொண்டு நீ மட்டும் தனியே முறுக்கிக் கொள்வதில் என்ன பயன்? (நோதல் எவன்மற்று நொந்தாரென் றஃதறியும் காதலர் இல்லா வழி). 'இவர் நமக்காகத்தான் இப்படி வருந்துகிறார்' என்று நம் உள்ளத்துத் தவிப்பை உணர்ந்து கொள்ளும் அன்பான காதலர் அருகில் இல்லாத போது, நாம் தனியாக ஊடல் கொண்டு வருந்துவதால் என்ன பயன் கிடைக்கப் போகிறது? வீண் கோபத்தை விட்டுவிட்டு வேலையைப் பார்!" என்றாள். தங்கையின் பேச்சில் உள்ள உண்மையை உணர்ந்த பூங்குழலி தன் பொய்க் கோபத்தை விடுத்து மெல்லச் சிரித்தாள். வடிவு தூய்மை செய்த பஞ்சுக் குவியல்களை மூங்கில் தட்டுகளில் பரப்பி வைத்தாள்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1309Kural 1309
குடிக்கின்ற தண்ணீரும் வெயிலில் இராமல் குளிர்ந்த நிழலில் இருந்தால்தான் இனிமை தரும்; அதுபோல நாம் கொள்ளும் ஊடலும் நம் மீது உண்மையான அன்பு வைத்திருப்பவரிடம் கொண்டால்தான் இன்பத்தைத் தரும்!
• நீரும் நிழலது இனிது = குடிக்கின்ற தண்ணீரும் வெயிலில் இராமல் குளிர்ச்சியான மர நிழலில் இருந்தால்தான் இனிமை தரும்;
• புலவியும் = அதுபோல ஊடலும்;
• வீழுநர் கண்ணே இனிது = நம் மீது உண்மையான அன்பு வைத்திருப்பவரிடம் கொண்டால்தான் இன்பத்தைத் தரும்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
நிழல் தரும் நன்னீர்
நறுமணப் பண்டங்கள் விற்கும் அங்காடி முற்றத்தில் சேந்தன் மாட்டு வண்டியிலிருந்து மிளகு மூட்டைகளையும் ஏலக்காய்ப் பொதிகளையும் இறக்கிக் கொண்டிருந்தான். அவனது மனைவி இளவேனில் மண்பானையில் ஊறவைத்த குளிர்ச்சியான நன்னாரி நறுமண நீரை வெண்கலக் கிண்ணத்தில் ஊற்றி அவனுக்குப் பருகக் கொடுத்தாள். காலையில் இளவேனில் காட்டிய சிறு பொய்க் கோபத்தை நினைத்து சேந்தன் அவளிடம் அன்போடு பேசினான். "இளவேனில், உன் மெல்லிய ஊடல் எனக்கு எவ்வளவு இனிமையாக இருக்கிறது தெரியுமா? (நீரும் நிழல தினிதே புலவியும் வீழுநர் கண்ணே இனிது). சுட்டெரிக்கும் வெயிலில் இருக்கும் நீரைக் காட்டிலும் குளிர்ந்த மர நிழலில் உள்ள தண்ணீரே தாகத்தைத் தணித்து உடலுக்கு இனிமை தரும்; அதுபோல நாம் கொள்ளும் சிறு ஊடலும் நம் மீது உண்மையான அன்பு வைத்திருப்பவரிடம் கொண்டால்தான் அளவற்ற இன்பத்தைத் தரும்! உன் சினம் எனக்குப் பெரும் வரமாகும்!" என்றான். கணவனின் கனிவான மொழிகளைக் கேட்டு இளவேனில் நாணத்துடன் புன்னகைத்தாள். சேந்தன் மாட்டு வண்டியிலிருந்து நறுமணப் பொதி மூட்டைகளைத் தன் தோளில் சுமந்து கிடங்கில் இறக்கினான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1310Kural 1310
நான் ஊடல் கொண்டு வருந்தும்போது என்னை சமாதானப்படுத்தாமல் வாட விடுகின்ற காதலியோடு, மீண்டும் கூடி மகிழ வேண்டும் என்று என் நெஞ்சம் துடிப்பதற்குக் காரணம் அதன் அடங்காத காதல் ஆசையே ஆகும்!
• ஊடல் உணங்க விடுவாரோடு = நான் ஊடல் கொண்டு வாடும்போது என்னைத் தேற்றாமல் வாட விடுகின்ற காதலியோடு;
• கூடுவேம் என்பது = மீண்டும் கூடி மகிழ வேண்டும் என்று,
• என் நெஞ்சம் அவா = என் நெஞ்சமானது துடிப்பதற்குக் காரணம் அதன் அடங்காத பேராசையே ஆகும்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
அடங்காத பேரன்பின் ஆசை
துறைமுகக் கிடங்கில் நெடுஞ்சேரல் பெருங்கடல் நாவாய்களுக்குரிய தடித்த பருத்திப் பாய்மரத் துணிகளை மடித்துக் கட்டிக் கொண்டிருந்தான். அவனது அக்கா வடிவுக்கரசி பித்தளை வளையங்களையும் சணல் கயிறுகளையும் மரப் பெட்டிகளில் வரிசையாக அடுக்கிக் கொண்டிருந்தாள். நெடுஞ்சேரலின் மனைவி அவனது சிறு பிணக்கைத் தேற்றாமல் ஊடல் கொண்டு முகம் திருப்பி அமர்ந்திருக்க, அவனோ மீண்டும் மீண்டும் அவளைப் பார்த்துப் பேசத் துடித்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது நிலையைப் பார்த்த வடிவுக்கரசி சிரித்தபடி கூறினாள். "நெடுஞ்சேரல், உன்னைச் சமாதானப்படுத்தாமல் வாட விடுபவளிடம் நீயே வலிந்து செல்லத் துடிக்கிறாயே!" என்றாள். நெடுஞ்சேரல் பெருமூச்சுடன் கூறினான். "அக்கா, என் நெஞ்சத்தின் ஆசையை என்னவென்று சொல்வேன்? (ஊடல் உணங்க விடுவாரோ டென்னெஞ்சம் கூடுவேம் என்ப தவா). நான் ஊடல் கொண்டு வருந்தி வாடும்போது என்னைச் சமாதானப்படுத்தாமல் அப்படியே வாட விடுகின்ற காதலியோடு, மீண்டும் கூடி மகிழ வேண்டும் என்று என் நெஞ்சம் துடிப்பதற்குக் காரணம் அதன் அடங்காத காதல் ஆசையே ஆகும்! அவளது பிடிவாதத்தையும் மீறி என் உள்ளம் அவளையே நாடுகிறது!" என்றான். வடிவுக்கரசி பாய்மரத் துணிகளைத் தேக்கு மரப் பெட்டியில் மடித்து வைத்தாள்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.