திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1307

பட்டு நெசவுப் பட்டறையில் சிவகாமி கொதிநீரில் பட்டுக்கூடுகளை இட்டு, மெல்லிய பொன்நிற நூலிழைகளை ராட்டினத்தில் சுழற்றிப் பிரித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது தோழி மீனாட்சி நூற்கப்பட்ட நூல்களை மரக் குச்சிகளில் சுற்றி உருண்டைகளாக்கிக் கொண்டிருந்தாள். தன் கணவனுடன் ஊடல் தீர்ந்து கூடி மகிழ்ந்த போதிலும், சிவகாமியின் முகத்தில் ஒரு மெல்லிய ஏக்கக் குறி தென்பட்டது. மீனாட்சி அவளது வாட்டத்தைக் கண்டு காரணம் கேட்டாள். சிவகாமி பெருமூச்சுடன் விவரித்தாள். "மீனாட்சி, இன்பம் தரும் ஊடலிலும் ஒரு மெல்லிய அச்சமும் துன்பமும் கலந்தே இருக்கிறது. (ஊடலின் உண்டாங்கோர் துன்பம் புணர்வது நீடுவ தன்றுகொல் என்று). ஊடலுக்குப் பிறகு நிகழும் இந்த இனிய கூடுதல் நெடுநேரம் நீடிக்குமோ அல்லது விரைவிலேயே முடிந்துவிடுமோ என்று எண்ணி ஏங்குவதே அந்தத் துயரமாகும்! இவ்வளவு தித்திக்கும் அணைப்பு எப்போது கலைந்துவிடுமோ என்ற பயமே நெஞ்சை அலைக்கழிக்கிறது!" என்றாள். தோழியின் உணர்வைப் புரிந்து மீனாட்சி அவளது கையைத் தட்டிக் கொடுத்தாள். மீனாட்சி நூற்கப்பட்ட பட்டு நூல்கண்டுகளை மூங்கில் கூடையில் எடுத்து கவனமாக வைத்தாள்.

In the silk winding room, Sivakami was softening wild silk cocoons in steaming water, drawing gossamer golden threads onto a whirring wooden reel. Her close friend Meenakshi wound the spun filament onto polished wooden spools. Even though Sivakami had experienced a blissful reconciliation with her husband after their morning disagreement, a faint tremor of anxiety remained in her eyes. Noticing her lingering pensive gaze, Meenakshi asked what unsettled her mind. Sivakami replied with a gentle sigh. "Meenakshi, even in the exquisite joy of making peace after a quarrel, a quiet torment lingers within the heart; (there is an inherent sorrow in a lovers' sulk, for one constantly fears whether the sweet reunion that follows will truly last or swiftly end). The anxious wonder whether such breathless tenderness will endure long or fade into parting casts a poignant shadow over our union!" Meenakshi held her hand in comforting silence. She gathered the finished silk bobbins and placed them carefully inside a woven bamboo basket.