குறள் 1291Kural 1291
காதலரின் நெஞ்சமானது நம்மைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் அவருக்கே துணையாக நிற்பதை நன்றாகப் பார்த்திருந்தும், என் நெஞ்சமே! நீ எனக்குத் துணையாக நிற்காமல் அவரையே நினைத்துக் கொண்டிருப்பதற்குக் காரணம் என்ன?
• அவர் நெஞ்சு அவர்க்கு ஆதல் கண்டும் = காதலரின் நெஞ்சம் நம்மை நினையாமல் அவருக்கே துணையாக இருப்பதைக் கண்டும்;
• நெஞ்சே = என் நெஞ்சமே!
• நீ எமக்கு ஆகாதது எவன் = நீ எனக்குத் துணையாக நிற்காமல் அவரிடமே செல்வதற்குக் காரணம் என்ன?
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தோழி இளவேனிலும் இளம் தமிழ்ச்செல்வியும்
பனை மர நிழலில் உலர்ந்த பனையோலைகளைக் கொண்டு தானியக் கூடைகளை முடைந்து கொண்டிருந்த இளம் கைவினைப் பெண் தமிழ்ச்செல்வி, நெடுந்தொலைவுச் சாலையைப் பார்த்துப் பெருமூச்சு விட்டாள். ஓலை கீறும் சிறு கத்தியைக் கூடையில் வைத்த தமிழ்ச்செல்வி, இன்னும் ஏன் அவர் நினைவிலேயே தவிக்கிறாய் என்று கேட்ட மூத்த தோழி இளவேனிலிடம் தன் நெஞ்சோடு கொண்ட பிணக்கை உரைத்தாள். "தோழி, காதலரின் நெஞ்சமானது நம்மைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் அவருக்கே துணையாக நிற்பதை நன்றாகப் பார்த்திருந்தும், என் நெஞ்சமே! நீ எனக்குத் துணையாக நிற்காமல் அவரையே நினைத்துக் கொண்டிருப்பதற்குக் காரணம் என்ன (அவர்நெஞ்சு அவர்க்காதல் கண்டும் எவன்நெஞ்சே நீஎமக்கு ஆகா தது)? என் சொந்த நெஞ்சமே எனக்கு எதிராக இருக்கின்றது" என்றாள். இளவேனில் கூடைகளின் விளிம்புகளில் நீட்டிக் கொண்டிருந்த முரட்டு ஓலை ஈர்க்குகளை வளைந்த கத்தியால் வெட்டி நேராக்கினார்; முடைந்த கூடைகளைக் குடிசையின் சுவரோரம் வரிசையாக அடுக்கினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1292Kural 1292
என் நெஞ்சமே! நம்மிடம் இப்போது அன்பு காட்டாமல் விலகியிருக்கும் காதலரின் நிலையை உணர்ந்திருந்தும், 'நாம் சென்றால் அவர் நம் மீது கோபம் கொள்ள மாட்டார்' என்று நம்பி அவரிடமே நீ ஓடிச் செல்கின்றாயே!
• என் நெஞ்சு = என் நெஞ்சமே!
• உறாதவர் கண்ட கண்ணும் = நம்மிடம் அன்பு இல்லாதவராகிய காதலரை நேரில் கண்டபோதும்;
• செறார் என = 'நாம் போனால் அவர் கோபப்பட மாட்டார்' என்று எண்ணி,
• அவரைச் சேறி = அவரிடமே நீ விரைந்து செல்கின்றாயே!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தோழி செண்பகமும் இளம் தாமரையும்
பணிமனையில் சந்தனக் கட்டையைக் கருங்கல்லில் தேய்த்து நறுமணச் சாந்தாக அரைத்துக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் தாமரை, தன் மெலிந்த கைகளில் வளையல்கள் சரிவதைப் பார்த்துக் கலங்கினாள். சந்தனக் கட்டையைக் கல்லின் மேல் நிறுத்திய தாமரை, உன்னை விட்டுச் சென்றவரிடம் உன் மனம் ஏன் ஓயாமல் தாவுகின்றது என்று கேட்ட மூத்த தோழி செண்பகத்திடம் தன் நெஞ்சின் மடமையை உரைத்தாள். "தோழி, என் நெஞ்சமே! நம்மிடம் இப்போது அன்பு காட்டாமல் விலகியிருக்கும் காதலரின் நிலையை உணர்ந்திருந்தும், 'நாம் சென்றால் அவர் நம் மீது கோபம் கொள்ள மாட்டார்' என்று நம்பி அவரிடமே நீ ஓடிச் செல்கின்றாயே (உறாஅ தவர்க்கண்ட கண்ணும் அவரைச் செறாஅரெனச் சேறியென் நெஞ்சு)! இதை விடப் பெரிய அறியாமை வேறு என்ன இருக்க முடியும்" என்றாள். செண்பகம் கல்லில் வழிந்த மணமுள்ள சந்தனக் குழம்பை வெள்ளிக் கரண்டியால் வழித்து எடுத்தார்; பித்தளைச் சிமிழில் நறுமணச் சாந்தை நிரப்பி மூடினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1293Kural 1293
என் நெஞ்சமே! துன்பத்தில் இருக்கும் என்னை விட்டுவிட்டு நீ உன் விருப்பப்படியே காதலரைப் பின் தொடர்ந்து செல்வது, 'துன்பத்தால் கெட்டுப் போனவர்களுக்கு உலகில் நண்பர்கள் எவரும் இல்லை' என்ற பழமொழியை மெய்ப்பிக்கத்தானோ?
• நெஞ்சே = என் நெஞ்சமே!
• நீ பெட்டாங்கு அவர் பின் செலல் = நீ என்னை விட்டுவிட்டு உன் விருப்பப்படியே காதலர் பின்னால் செல்வது;
• கெட்டார்க்கு நட்டார் இல் என்பதோ = 'துன்பத்தால் அழிந்தவர்களுக்கு உலகில் நண்பர்கள் யாரும் இல்லை' என்ற பழமொழியை மெய்ப்பிக்கவோ?
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய அத்தை பொன்னம்மாளும் இளம் பூங்கொடியும்
நெசவுக் கூடத்தில் கம்பளத் தறியின் இழைகளில் வண்ணக் கம்பளி நூல்களை முடிச்சிட்டுக் கொண்டிருந்த இளம் கைவினைப் பெண் பூங்கொடி, தன் மெலிந்த உடலைப் பார்த்துப் பெருமூச்சு விட்டாள். முடிச்சிடும் இரும்புக் கொக்கியைப் பலகையில் வைத்த பூங்கொடி, பிரிவுத் துயரால் துவண்டுபோன உன்னை உன் நெஞ்சமே கைவிட்டுவிட்டதே என்று கூறிய முதிய அத்தை பொன்னம்மாளிடம் தன் நெஞ்சோடு கொண்ட வேதனையை உரைத்தாள். "அத்தை, என் நெஞ்சமே! துன்பத்தில் இருக்கும் என்னை விட்டுவிட்டு நீ உன் விருப்பப்படியே காதலரைப் பின் தொடர்ந்து செல்வது, 'துன்பத்தால் கெட்டுப் போனவர்களுக்கு உலகில் நண்பர்கள் எவரும் இல்லை' என்ற பழமொழியை மெய்ப்பிக்கத்தானோ (கெட்டார்க்கு நட்டார்இல் என்பதோ நெஞ்சேநீ பெட்டாங்கு அவர்பின் செலல்)? என் நெஞ்சமே எனக்குத் துரோகம் செய்கிறது" என்றாள். பொன்னம்மாள் சமமற்ற கம்பளி முடிகளை வளைந்த கத்திரியால் வெட்டி நேராக்கினார்; தறிப் பலகையின் கீழ் உதிர்ந்த கம்பளித் துண்டுகளைத் தென்னந்தும்புத் துடைப்பத்தால் கூட்டி எடுத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1294Kural 1294
என் நெஞ்சமே! காதலரைக் கண்ட அடுத்த கணமே அவரிடம் ஊடல் கொண்டு பிறகு கூடி மகிழ நீ விரும்புவதில்லை; ஆகையால் இனிமேல் அத்தகைய ஊடல் முறைகளைப் பற்றி உன்னோடு கலந்து ஆலோசிப்பவர் யார்? (யாரும் இல்லை).
• நெஞ்சே = என் நெஞ்சமே!
• துனி செய்து மற்றுத் துவ்வாய் = காதலரைக் கண்டதும் அவரிடம் ஊடல் கொண்டு பின்னர் அந்த இன்பத்தை நுகர நீ நினைக்க மாட்டாய்;
• இனி அன்ன நின்னொடு சூழ்வார் யார் = ஆகையால் இனிமேல் அத்தகைய ஊடல் வழிகளை உன்னோடு கலந்து ஆலோசிக்கப் போகிறவர் யார்? (நான் செய்ய மாட்டேன்).
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தமக்கை மல்லிகாவும் இளம் செல்வியும்
ஆற்றங்கரைக் குடிலில் உலர்ந்த நாணல் புற்களைக் கொண்டு பாய்களை முடைந்து கொண்டிருந்த இளம் பெண் செல்வி, தன் கணவரைக் கண்டதும் தன் நெஞ்சம் உருகிப்போனதை எண்ணித் தன் நெஞ்சையே கடிந்து கொண்டாள். பாயின் முனையை மரக் கட்டையால் அழுத்திய செல்வி, ஊடல் கொள்ளாமல் ஏன் உடனே அவரிடம் சரணடைந்தாய் என்று சிரித்த மூத்த தமக்கை மல்லிகாவிடம் தன் நெஞ்சோடு பேசியதை உரைத்தாள். "அக்கா, என் நெஞ்சமே! காதலரைக் கண்ட அடுத்த கணமே அவரிடம் ஊடல் கொண்டு பிறகு கூடி மகிழ நீ விரும்புவதில்லை; ஆகையால் இனிமேல் அத்தகைய ஊடல் முறைகளைப் பற்றி உன்னோடு கலந்து ஆலோசிப்பவர் யார் (இனிஅன்ன நின்னொடு சூழ்வார்யார் நெஞ்சே துனிசெய்து துவ்வாய்காண் மற்று)? உன்னோடு பேசி ஒரு பயனும் இல்லை" என்றாள். மல்லிகா பாயின் ஓரங்களில் துருத்திக் கொண்டிருந்த முரட்டுக் கோரைப் புற்களை அரிவாளால் வெட்டிச் சீரமைத்தார்; முடைந்து முடித்த நாணல் பாயைச் சுருட்டிச் சணல் கயிற்றால் கட்டினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1295Kural 1295
காதலரைப் பெறாத போது அவர் இல்லையே என்று ஏங்கி அஞ்சும்; அவரைப் பெற்று அவரோடு கூடி இருக்கும் போதோ மீண்டும் பிரிந்து சென்று விடுவாரோ என்று அஞ்சும்; இவ்வாறு என் நெஞ்சம் எப்போதுமே தீராத துன்பத்தில் தவிக்கின்றது!
• பெறாமை அஞ்சும் = காதலரைப் பெறாத போது அவர் இல்லையே என்று அஞ்சும்;
• பெறின் பிரிவு அஞ்சும் = அவரைப் பெற்று அவரோடு கூடியிருக்கும் போதோ மீண்டும் பிரிந்து விடுவாரோ என்று அஞ்சும்;
• என் நெஞ்சு அறா இடும்பைத்து = இதனால் என் நெஞ்சமானது எப்போதும் முடிவில்லாத பெருந்துன்பத்தையே உடையதாக இருக்கின்றது!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தோழி செண்பகவல்லியும் இளம் கனிமொழியும்
பட்டறையில் வெண் சங்கை மரப் பிடியில் பொருத்திப் பிறை வாளால் வளையல்களாக அறுத்துக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் கனிமொழி, கணவர் உடனிருக்கும் போதும் தன் நெஞ்சில் எழுந்த தவிப்பைக் கண்டு பெருமூச்சு விட்டாள். வாளை மரப் பலகையில் வைத்த கனிமொழி, கணவர் அருகில் இருக்கும் போதும் உன் முகத்தில் ஏன் இந்த வாட்டம் என்று கேட்ட மூத்த தோழி செண்பகவல்லியிடம் தன் தீராத துயரத்தை உரைத்தாள். "தோழி, காதலரைப் பெறாத போது அவர் இல்லையே என்று ஏங்கி அஞ்சும்; அவரைப் பெற்று அவரோடு கூடி இருக்கும் போதோ மீண்டும் பிரிந்து சென்று விடுவாரோ என்று அஞ்சும்; இவ்வாறு என் நெஞ்சம் எப்போதுமே தீராத துன்பத்தில் தவிக்கின்றது (பெறாஅமை அஞ்சும் பெறின்பிரிவு அஞ்சும் அறாஅ இடும்பைத்தென் நெஞ்சு)! இதற்கு ஒருபோதும் முடிவே இல்லை" என்றாள். செண்பகவல்லி அறுத்து எடுத்த வெண் சங்கு வளையங்களை ஆற்று மணலால் தேய்த்து மெருகேற்றினார்; வழவழப்பான சங்கு வளையங்களை மரப் பெட்டியில் வரிசையாக அடுக்கினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1296Kural 1296
காதலரைப் பிரிந்து தனியாக இருந்து அவருடைய பிரிவுத் தவறுகளை நான் நினைத்துப் பார்க்கும் போதெல்லாம், என்னுடைய நெஞ்சமானது என்னையே தின்று விடுவது போலக் கொடிய வேதனையை எனக்குத் தந்தது!
• தனியே இருந்து = காதலரைப் பிரிந்து தனியாக இருந்து,
• நினைத்தக்கால் = அவருடைய பிரிவுத் தவறுகளை நான் நினைத்துப் பார்க்கும் போது;
• என் நெஞ்சு = என்னுடைய நெஞ்சமானது,
• என்னைத் தினிய இருந்தது = என்னை அப்படியே தின்று விடுவது போல் அளவற்ற துன்பத்தைத் தந்தது!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தோழி மீனாட்சியும் இளம் சிவகாமியும்
பட்டுப் பட்டறையில் பட்டு இழைகளை மரக் கதிரில் இணைத்து நூலாக முறுக்கிக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் சிவகாமி, கணவர் பிரிந்திருந்த தனிமை நாட்களை நினைத்துக் கலங்கினாள். நூல் சுற்றும் கதிரைப் பலகையில் நிறுத்திய சிவகாமி, தனிமையில் நீ எப்படி அந்தத் துன்பத்தைத் தாங்கினாய் என்று கனிவோடு கேட்ட மூத்த தோழி மீனாட்சியிடம் தன் நெஞ்சத்து வேதனையை உரைத்தாள். "தோழி, காதலரைப் பிரிந்து தனியாக இருந்து அவருடைய பிரிவுத் தவறுகளை நான் நினைத்துப் பார்க்கும் போதெல்லாம், என்னுடைய நெஞ்சமானது என்னையே தின்று விடுவது போலக் கொடிய வேதனையை எனக்குத் தந்தது (தனியே இருந்து நினைத்தக்கால் என்னைத் தினிய இருந்ததென் நெஞ்சு)! அந்தத் தனிமைத் துயரத்தை என்னால் மறக்கவே முடியவில்லை" என்றாள். மீனாட்சி நூல் நிறைந்த மரக் கதிர்களை உருளையின் அச்சிலிருந்து கழற்றி எடுத்தார்; பளபளக்கும் பொன்னிறப் பட்டு நூற் கண்டுகளைப் பனையோலைக் கூடையில் அடுக்கி வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1297Kural 1297
என்னை மறந்த காதலரைத் தான் மறக்க முடியாமல் தவிக்கும் என் அறிவற்ற மட நெஞ்சத்தோடு சேர்ந்து, பெண்களுக்கு உயிரை விடவும் சிறந்த நாணம் என்ற குணத்தையும் நான் முற்றிலுமாக மறந்து விட்டேன்!
• அவர் மறக்கல்லா = என்னை மறந்த காதலரைத் தான் மறக்க முடியாமல் தவிக்கும்,
• என் மாணா மடநெஞ்சில் பட்டு = என் பெருமையற்ற மட நெஞ்சத்தோடு சேர்ந்து;
• நாணும் மறந்தேன் = பெண்களுக்கு உயிரினும் சிறந்த நாணத்தையும் நான் மறந்து விட்டேன்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தமக்கை வடிவும் இளம் பூங்குழலியும்
நிலா முற்றத்தில் வெண்மையான பருத்தியை வில்லால் அடித்துப் பஞ்சாகப் பிரித்துக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் பூங்குழலி, தன் கணவர் வாசல் வழியே வருவதைக் கண்டு நாணத்தால் முகம் சிவந்தாள். பருத்தி வில்லைச் சுவரோரம் சாய்த்த பூங்குழலி, பெண்மைக்குரிய அடக்கத்தையும் மறந்து அவரிடம் ஏன் உடனே ஓடுகிறாய் என்று கேட்ட மூத்த தமக்கை வடிவிடம் தன் நெஞ்சின் நிலையை உரைத்தாள். "அக்கா, என்னை மறந்த காதலரைத் தான் மறக்க முடியாமல் தவிக்கும் என் அறிவற்ற மட நெஞ்சத்தோடு சேர்ந்து, பெண்களுக்கு உயிரை விடவும் சிறந்த நாணம் என்ற குணத்தையும் நான் முற்றிலுமாக மறந்து விட்டேன் (நாணும் மறந்தேன் அவர்மறக் கல்லாஎன் மாணா மடநெஞ்சிற் பட்டு)! என் நெஞ்சம் என்னைக் கட்டுப்படுத்த விடவில்லை" என்றாள். வடிவு பிரித்து எடுத்த பஞ்சுக் குவியலின் மேல் தூய துணியைப் போர்த்தினார்; பருத்திக் கூடைகளை மாடிப் படிகளின் வழியாகக் கீழே இறக்கி வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1298Kural 1298
என் உயிரைக் காப்பாற்ற விரும்பும் என் காதல் நெஞ்சமானது, 'நாமும் காதலரை இகழ்ந்து பேசினால் நமக்குத்தான் இழிவு உண்டாகும்' என்று கருதி, அவருடைய நற்குணங்களையும் வரவையுமே இடைவிடாமல் நினைத்துக் கொண்டிருக்கின்றது!
• உயிர்க் காதல் நெஞ்சு = என் உயிரைக் காப்பாற்ற விரும்பும் என் காதல் நெஞ்சமானது;
• எள்ளின் இளிவு ஆம் என்று எண்ணி = 'நாமும் காதலரை இகழ்ந்தால் நமக்குத்தான் இழிவு உண்டாகும்' என்று கருதி,
• அவர் திறம் உள்ளும் = அவருடைய நற்பண்புகளையும் வரவையுமே இடைவிடாமல் நினைத்துக் கொண்டிருக்கின்றது!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தோழி இளவேனிலும் இளம் தமிழ்ச்செல்வியும்
முற்றத்தில் மூங்கில் கழிகளைச் சீவித் தானியப் பெட்டிகளுக்கான மெல்லிய ஈர்க்குகளைப் பிளந்து கொண்டிருந்த இளம் கைவினைப் பெண் தமிழ்ச்செல்வி, தன் கணவரின் நற்குணங்களை நினைத்து அமைதி அடைந்தாள். ஈர்க்கு பிளக்கும் கத்தியைப் பலகையில் வைத்த தமிழ்ச்செல்வி, அவர் செய்த தாமதத்தை எண்ணி நீ ஏன் அவரை இகழவில்லை என்று கேட்ட மூத்த தோழி இளவேனிலிடம் தன் நெஞ்சின் காரணத்தை உரைத்தாள். "தோழி, என் உயிரைக் காப்பாற்ற விரும்பும் என் காதல் நெஞ்சமானது, 'நாமும் காதலரை இகழ்ந்து பேசினால் நமக்குத்தான் இழிவு உண்டாகும்' என்று கருதி, அவருடைய நற்குணங்களையும் வரவையுமே இடைவிடாமல் நினைத்துக் கொண்டிருக்கின்றது (எள்ளின் இளிவாம்என்று எண்ணி அவர்திறம் உள்ளும் உயிர்க்காதல் நெஞ்சு)! அவரை இகழ்வது என் உயிரையே அழித்துவிடும்" என்றாள். இளவேனில் சீவிய மூங்கில் ஈர்க்குகளை ஒன்றாகச் சேர்த்துச் சணல் கயிற்றால் கட்டினார்; ஈர்க்குக் கட்டுகளை முற்றத்துச் சுவரோரம் நேராக நட்டு வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1299Kural 1299
ஒருவர்க்குத் தாம் உரிமையாகப் பெற்றுள்ள தன் நெஞ்சமே துணையாக நிற்காத போது, அவர் அடையும் காதல் துன்பத்தைத் தீர்ப்பதற்கு வேறு யார் துணையாக வந்து உதவ முடியும்!
• தாம் உடைய நெஞ்சம் துணை அல் வழி = ஒருவர்க்குத் தாம் உரிமையாகப் பெற்ற தன் நெஞ்சமே துணையாக இல்லாத போது;
• துன்பத்திற்கு = அவர் அடையும் துன்பத்தைத் தீர்ப்பதற்கு,
• துணை ஆவார் யாரே = வேறு துணையாக வரக்கூடியவர் யார்? (ஒருவரும் இல்லை).
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வெண்கலச் சிற்பி மாறனும் இளம் மலர்க்கொடியும்
பட்டறையில் வெண்கல விளக்கில் நுணுக்கமான வேலைப்பாடுகளைச் செதுக்கிக் கொண்டிருந்த சிற்பி மாறன், தன் மனைவி மலர்க்கொடி தீராத ஊடலோடு விலகி நிற்பதைக் கண்டு தவித்தான். செதுக்கும் உளியைப் பலகையில் வைத்த மாறன், தன் மனைவியின் ஊடலைத் தணிக்க முடியாமல் தன் சொந்த நெஞ்சமே அவளிடம் விரைந்து சரணடையத் துடிப்பதை எண்ணி நொந்து கொண்டான். "ஒருவர்க்குத் தாம் உரிமையாகப் பெற்றுள்ள தன் நெஞ்சமே துணையாக நிற்காத போது, அவர் அடையும் காதல் துன்பத்தைத் தீர்ப்பதற்கு வேறு யார் துணையாக வந்து உதவ முடியும் (துன்பத்திற்கு யாரே துணையாவார் தாமுடைய நெஞ்சந் துணையல் வழி)! என் சொந்த நெஞ்சமே என் மானத்தைக் காக்காமல் அவளிடம் என்னை மண்டியிடச் செய்கின்றது" என்று தனக்குள் கூறிக்கொண்டான். மாறன் செதுக்கு பலகையில் படிந்திருந்த வெண்கலத் தூசுகளை உலர்ந்த துணியால் துடைத்தான்; கூர்மையான இரும்பு உளிகளைத் தோல்பையில் வரிசையாக அடுக்கினான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1300Kural 1300
தமக்கு உரிமையான தன் சொந்த நெஞ்சமே தமக்கு உறவாக நிற்காத போது, அயலாராகிய காதலி நம்மோடு உறவாகாமல் பிணங்கி நிற்பது இயல்பானதும் எளிதானதும் ஆகும்!
• தாம் உடைய நெஞ்சம் தமர் அல் வழி = தமக்கு உரிமையான தன் சொந்த நெஞ்சமே தமக்கு உறவாக இல்லாத போது;
• ஏதிலார் தமர் அல்லர் தஞ்சம் = அயலாராகிய காதலி நம்மோடு உறவாகாமல் ஊடி நிற்பது மிகவும் எளிதான ஒன்றே ஆகும்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வணிக மாலுமி நெடுஞ்சேரலும் மூத்த தமக்கை வடிவுக்கரசியும்
துறைமுகத்துப் பண்டகசாலையில் கடல் வணிகத்திற்கான கப்பல் கயிறுகளைச் சுருட்டிக் கொண்டிருந்த மாலுமி நெடுஞ்சேரல், தன் மனைவியின் தீராத ஊடலை நினைத்துப் பெருமூச்சு விட்டான். கப்பல் கயிற்றைக் கையில் பிடித்த நெடுஞ்சேரல், பூங்குழலியின் ஊடலைத் தணிக்க முடியாமல் ஏன் இத்தனை தவிக்கிறாய் என்று கேட்ட மூத்த தமக்கை வடிவுக்கரசியிடம் தன் நிலையை விளக்கினான். "அக்கா, தமக்கு உரிமையான தன் சொந்த நெஞ்சமே தமக்கு உறவாக நிற்காத போது, அயலாராகிய காதலி நம்மோடு உறவாகாமல் பிணங்கி நிற்பது இயல்பானதும் எளிதானதும் ஆகும் (தஞ்சம் தமரல்லர் ஏதிலார் தாமுடைய நெஞ்சம் தமரல் வழி)! என் உடம்பில் இருக்கும் என் நெஞ்சமே எனக்குக் கட்டுப்படாமல் அவளிடம் ஓடும்போது, அவளைக் குறை சொல்லி என்ன பயன்" என்றான். வடிவுக்கரசி பாய்மரப் பருத்தித் துணிகளை மடித்து நேர்த்தியாக அடுக்கினார்; நறுமணப் பொருள் மூட்டைகளைத் தேக்கு மரப் பெட்டியில் ஏற்றிப் பூட்டினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.