திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1295

பட்டறையில் வெண் சங்கை மரப் பிடியில் பொருத்திப் பிறை வாளால் வளையல்களாக அறுத்துக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் கனிமொழி, கணவர் உடனிருக்கும் போதும் தன் நெஞ்சில் எழுந்த தவிப்பைக் கண்டு பெருமூச்சு விட்டாள். வாளை மரப் பலகையில் வைத்த கனிமொழி, கணவர் அருகில் இருக்கும் போதும் உன் முகத்தில் ஏன் இந்த வாட்டம் என்று கேட்ட மூத்த தோழி செண்பகவல்லியிடம் தன் தீராத துயரத்தை உரைத்தாள். "தோழி, காதலரைப் பெறாத போது அவர் இல்லையே என்று ஏங்கி அஞ்சும்; அவரைப் பெற்று அவரோடு கூடி இருக்கும் போதோ மீண்டும் பிரிந்து சென்று விடுவாரோ என்று அஞ்சும்; இவ்வாறு என் நெஞ்சம் எப்போதுமே தீராத துன்பத்தில் தவிக்கின்றது (பெறாஅமை அஞ்சும் பெறின்பிரிவு அஞ்சும் அறாஅ இடும்பைத்தென் நெஞ்சு)! இதற்கு ஒருபோதும் முடிவே இல்லை" என்றாள். செண்பகவல்லி அறுத்து எடுத்த வெண் சங்கு வளையங்களை ஆற்று மணலால் தேய்த்து மெருகேற்றினார்; வழவழப்பான சங்கு வளையங்களை மரப் பெட்டியில் வரிசையாக அடுக்கினார்.

Clamping a white sea-conch in a wooden vise to saw delicate bracelets with a curved crescent blade in the workshop, young artisan Kanimozhi sighed heavily despite her husband's physical presence at home. Resting her saw upon the workbench, Kanimozhi revealed the ceaseless agitation of her soul to her elder companion, Shenbagavalli, who had wondered why she appeared anxious even during their joyful reunion: "My friend, when my beloved is absent on his travels, my heart trembles in agonizing dread that I may never possess him again; yet when he is right beside me in loving embrace, it immediately begins shivering in terror of his next inevitable departure; thus my poor heart is trapped in an unending, ceaseless agony of perpetual fear (பெறாஅமை அஞ்சும் பெறின்பிரிவு அஞ்சும் அறாஅ இடும்பைத்தென் நெஞ்சு)!" Shenbagavalli polished the freshly sawed white conch bracelets smoothly with damp river sand. Arranging the lustrous bangles in neat rows inside a carved wooden trinket box, she latched the metal clasp.