குறள் 61Kural 61
பெறுமவை எல்லாமும் மேலான பேறே!
அறிவு அறிந்த மக்கள் தரும் பேறே!
பிற பேறு அதற்கு நிகரில்லையே!
நல்ல மக்கள் பேறுக்கு நிகரில்லையே!
• பெறுமவற்றுள் = ஒரு மனிதன் பெறக்கூடிய எல்லாப் பேறுகளுள்ளும்
• அறிவு அறிந்த = அறிய வேண்டிய நல் அறிவை உணர்ந்த
• மக்கட்பேறு அல்ல பிற = நல்ல பிள்ளைகளைப் பெறுவதைத் தவிர வேறு எந்தப் பேற்றையும்
• யாம் அறிவது இல்லை = மேலானதாக நாம் கருதுவது இல்லை.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
நவரத்தினக் கருவூலமும் உழவர் சுந்தரத்தின் பேரறிவு பெற்ற பிள்ளைகளும்
நிலக்கிழார் ரத்தினவேலு, தன் வாழ்நாளில் அறுபது கிராமங்களின் நிலங்களையும், நவரத்தினக் கருவூலங்களையும் தன்வசமாக்கிப் பெருமிதத்தோடு வாழ்ந்தார்; ஆனால் அவரது ஒரே மகன், சூதாட்டத்திலும் குடிவெறியிலும் மூழ்கித் தந்தையின் சொத்துக்களை அழித்துக் கொண்டிருந்தான். ஒரு நாள், அதே கிராமத்தில் ஒரு துண்டு நிலத்தில் வாழும் எளிய உழவர் சுந்தரத்தின் வீட்டிற்கு ரத்தினவேலு சென்றார்; அங்கே சுந்தரத்தின் பதினான்கு வயது மகன் செழியன், தன் தந்தையின் வேப்ப மரத்தடியில் அமர்ந்து திருக்குறளின் பொருள் உணர்ந்து, ஊர்ப் பெரியவர்களுக்கு நீதி நூல்களை விளக்கிக் கூறிக் கொண்டிருந்தான்; அவனது சொல்லிலும் செயலிலும் பொங்கிய தன்னடக்கத்தையும், கூரிய மெய்யறிவையும், பிறருக்கு உதவும் கருணையையும் கண்டு ஊரே அவனைக் கொண்டாடியது (அறிவறிந்த மக்கட்பேறு)! ரத்தினவேலுவின் நெஞ்சம் பொறாமையிலும் துயரத்திலும் வெடித்தது; அவர் சுந்தரத்தின் கைகளைப் பிடித்து அழுதார்: 'சுந்தரம்! அறுபது கிராமங்களின் நிலங்களும், தங்கக் குவியல்களும் என்னிடம் இருந்தும் நான் பரம ஏழையாக நிற்கிறேன்; ஆனால் நல் ஒழுக்கமும் அறிவும் நிறைந்த இந்த அருமையான மகனைப் பெற்ற நீதான் இந்த உலகத்தின் மிகப்பெரிய பணக்காரன்!' என்று ஒப்பாரி வைத்தார். சுந்தரம் மென்மையாகக் கூறினார்: 'ஐயா! மனிதன் இவ்வுலகில் பெறக்கூடிய எல்லாப் பேறுகளிலும், அறிய வேண்டிய நல்லறிவை உணர்ந்த சிறந்த நற்பிள்ளைகளைப் பெறுவதைத் தவிர, மேலான பெரும் பாக்கியம் வேறு எதுவுமே இல்லை!' (பெறுமவற்றுள் யாமறிவது இல்லை அறிவறிந்த மக்கட்பேறு அல்ல பிற). ரத்தினவேலு உண்மைச் செல்வத்தைப் புரிந்துகொண்டார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 62Kural 62
பழியில்லாத பண்புடை மக்கள் பெற்றால்!
குற்றமில்லாத நற்பிள்ளைகளைப் பெற்றால்!
எழுபிறப்பும் தீவினைகள் தீண்டாதே!
தீயவை எதுவும் அவரைத் தீண்டாதே!
• பழி பிறங்கா = பிறர் பழித்துரைக்காத குற்றமற்ற
• பண்பு உடை = நற்குணங்களை உடைய
• மக்கட் பெறின் = நற்பிள்ளைகளைப் பெற்றெடுத்தால்,
• எழுபிறப்பும் = எழும் ஏழு பிறவிகளிலும்
• தீயவை தீண்டா = தீவினையினால் உண்டாகும் துன்பங்கள் அந்தப் பெற்றோரைத் தீண்டவே மாட்டாது.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய தம்பதியினரின் இறுதிப் பருவமும் நற்பண்புமிக்க மகன்களின் தர்மக் காவலும்
வயதான தம்பதியர் சுப்பையா பிள்ளையும் காமாட்சி அம்மாளும், தங்கள் முதுமைக் காலத்தில் தீராத வாத நோயாலும் கண்பார்வைக் குறைவாலும் பாதிக்கப்பட்டபோது, சுற்றத்தார் சிலர் 'ஐயோ! முதுமையில் இவர்கள் அனாதையாகக் கஷ்டப்படப் போகிறார்களே' என்று பரிதாபப்பட்டனர். ஆனால் அவர்களது மூன்று மகன்களான பாரதி, இளங்கோ, மாறன் ஆகிய மூவரும், ஊரார் வியக்கும்படி ஒரு சிறு பழிச்சொல்லும் இல்லாத உத்தம சீலர்களாகவும், தர்ம நெறி தவறாத பண்பாளர்களாகவும் வளர்ந்திருந்தனர் (பழிபிறங்காப் பண்புடை மக்கள்)! மகன்கள் மூவரும் தங்கள் பெற்றோரை ஒரு தெய்வக் கருவூலத்தைப் போலத் தாங்கினர்; ஒருவன் மருத்துவப் பணிவிடைகளைச் செய்தான், மற்றொருவன் பெற்றோரின் பெயரால் ஊர் ஏழைகளுக்கு அன்னதானம் செய்தான், மூன்றாமவன் பெற்றோரின் வார்த்தையைக் கேட்டுத் தலைவணங்கி நின்றான்; சுப்பையா பிள்ளையின் இல்லத்தில் எந்தக் காலத்திலும் வறுமையோ, மனக்கவலையோ, நரக வேதனையோ நுழையவே முடியவில்லை! மரணப் படுக்கையில் கூட சுப்பையா பிள்ளை புன்னகையோடு கண்களை மூடினார். அவ்வூர் முதியவர் ஒருவர் கூறினார்: 'பிறரால் பழிக்கப்படாத நற்குணங்கள் கொண்ட பிள்ளைகளைப் பெற்றெடுத்து விட்டால், அந்தப் பெற்றோருக்கு இந்த உலகத்தில் மட்டுமல்ல, பிறவிகள் ஏழிலும் எந்தத் தீவினையும் துன்பமும் தீண்டவே மாட்டாது!' (எழுபிறப்பும் தீயவை தீண்டா பழிபிறங்காப் பண்புடை மக்கட்பெறின்) என்று போற்றினார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 63Kural 63
தம் பிள்ளைகளே தம்முடைய செல்வம் என்பார்!
அறிஞர்கள் எல்லாரும் அதுவே மெய்யென்பார்!
அப்பிள்ளை தரும்சிறப்பும் வந்தே சேருமே!
அவரவர் நற்செயலால் வந்து சேருமே!
• தம் மக்கள் = ஒருவரது பிள்ளைகளே
• தம் பொருள் என்ப = தமக்குரிய மெய்யான செல்வம் என்று அறிஞர் கூறுவர்;
• அவர் பொருள் = அந்தப் பிள்ளைகள் தம்முடைய செல்வமாய் விளங்குவது
• தம்தம் வினையான் வரும் = அவரவர் செய்கின்ற நற்செயல்களின் பயனால் வந்து சேரும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வங்கியின் தங்கப் பெட்டகமும் தச்சனின் உழைப்பால் உருவான உன்னத மகனும்
மரவேலை செய்யும் கைவினைக் கலைஞர் மாணிக்கத்திடம், பக்கத்து வீட்டு வட்டிக்காரர் பூமிநாதன் எப்போதும் எகத்தாளமாகப் பேசுவார்: 'மாணிக்கம்! என்னிடம் ஏழு வீடுகளும், வங்கியிலே ஐம்பது பவுன் தங்கக் கட்டிகளும் சேமிப்பாக இருக்கின்றன; உன்னிடம் வெறும் உளியும் சுத்தியலும் தவிர என்ன சொத்து இருக்கிறது?' மாணிக்கம் புன்னகையோடு அமைதி காத்தார். சில ஆண்டுகளில், பூமிநாதனின் மகன் ஊதாரியாகத் திரிந்து, திருட்டுப் பழக்கத்திற்கு அடிமையாகி, தந்தையின் சொத்துக்களை ஒரே இரவில் விற்றுத் தீர்த்துவிட்டுத் தலைமறைவானான்; பூமிநாதன் நடுத்தெருவில் நின்று அழுதார். அதே நேரத்தில், மாணிக்கத்தின் பதினாறு வயது மகன் கதிர்வேல், தன் தந்தையிடம் மரவேலையின் நுணுக்கங்களையும் நேர்மையையும் கற்றுக்கொண்டு, கிராமத்துப் பள்ளிக்கு இலவசமாக மேசைகளையும் நாற்காலிகளையும் செய்து கொடுத்தான்; ஊர் மக்கள் அவனது நற்செயல்களையும் உழைப்பையும் பாராட்டி, அவனுக்குப் பெரிய கட்டிடப் பணிகளின் பொறுப்பை வழங்கினர்! கதிர்வேல் தன் தூய உழைப்பால் சம்பாதித்த முதல் ஊதியத்தைத் தன் தந்தையின் கால்களில் வைத்து வணங்கினான். மாணிக்கம் பூமிநாதனைப் பார்த்து மென்மையாகக் கூறினார்: 'பூமிநாதன் அவர்களே! அழியும் பொன்னும் நிலமும் உண்மையான செல்வம் அல்ல; நம் பிள்ளைகளே நமக்குரிய உண்மையான செல்வம் (தம்பொருள் என்பதம் மக்கள்)! அப்பிள்ளைகள் தமக்குரிய மெய்ச் செல்வமாய் உருவாவதும், அந்தப் பொருள் நிலைத்து நிற்பதும் அவரவர் செய்யும் நற்செயல்களாலேயே வந்து சேரும்!' (அவர்பொருள் தம்தம் வினையான் வரும்). பூமிநாதன் தலைகுனிந்தார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 64Kural 64
பிள்ளையின் சிறுகை பிசைந்திடும் கூழே!
பிஞ்சுக் கரங்களினால் தீண்டிடும் கூழே!
அமிழ்தைவிட இனிமை மிகுந்ததே!
தேவர் அமுதிலும் சுவை மிகுந்ததே!
• தம் மக்கள் = தம்முடைய பிள்ளைகளின்
• சிறுகை அளாவிய = பிஞ்சுச் சிறு கைகளால் பிசைந்து துழாவப்பட்ட
• கூழ் = எளிய உணவானது (கஞ்சி/சோறு),
• அமிழ்தினும் = தேவாமிர்தத்தைக் காட்டிலும்
• ஆற்ற இனிதே = பெற்றோருக்கு மிகவும் இனிமை தருவதாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
அரச விருந்தின் அறுசுவையும் பிஞ்சுக் கை அளைந்த கேழ்வரகுக் கூழின் பரவசமும்
அரண்மனைத் தலைமைச் சிற்பி சோமசுந்தரம், மன்னரின் புதிய ஆலயக் கோபுரத்தைச் சிற்ப வேலைப்பாடுகளோடு முடித்துக் கொடுத்ததற்காக, மன்னன் மகிழ்ந்து அரண்மனையில் அறுசுவை விருந்துக்கு ஏற்பாடு செய்து அழைத்தான். பொன் தட்டுகளில் நெய்யும் சர்க்கரையும் பாசந்தியும் மணக்கும் அறுசுவை உணவு பரிமாறப்பட்டது; அனைத்து பிரபுக்களும் அதை ருசித்து உண்டனர். ஆனால் சோமசுந்தரமோ, அந்த உணவை ஒரு வாய் மட்டுமே ருசித்துவிட்டு, மன்னரிடம் கைகூப்பி அனுமதி பெற்று, தன் வீட்டிற்கு விரைந்தார். குடிசை வாசலில் அமர்ந்து, தன் மனைவி சுடவைத்த எளிய உப்பில்லாத கேழ்வரகுக் கஞ்சியை மண்சட்டியில் ஊற்றினார்; அப்போது அவரது இரண்டு வயதுப் பெண் குழந்தை அமுதவல்லி, தத்தித் தத்தி ஓடிவந்து, தன் பிஞ்சு விரல்களைக் கஞ்சிக் கிண்ணத்தில் விட்டுத் துழாவி, சிதறிய கஞ்சியைத் தன் தந்தையின் முகத்திலும் மீசையிலும் பூசி, ஒரு சிறு பிடியைத் தன் தத்தி பேசும் மழலையோடு தந்தையின் வாயில் ஊட்டினாள் (தம் மக்கள் சிறுகை அளாவிய கூழ்)! சோமசுந்தரத்தின் கண்கள் ஆனந்தக் கண்ணீரில் நனைந்தன; அவரது உடல் சிலிர்த்துப் பேரின்பப் பரவசத்தில் மூழ்கியது! உடன் வந்த அரசவை அதிகாரி வியந்து கேட்டார்: 'சிற்பியாரே! அரண்மனையின் நவரத்தினத் தட்டில் வைத்த அறுசுவை அமுதத்தை விடவா இந்த எளிய கஞ்சி சுவைக்கிறது?' சோமசுந்தரம் புன்னகையோடு கூறினார்: 'ஐயா! தேவர்கள் உண்ணும் தேவலோகத்து சாகா அமுதத்தைக் காட்டிலும், தன் சொந்தக் குழந்தையின் பிஞ்சுச் சிறுகை துழாவி ஊட்டும் எளிய கஞ்சி ஆயிரம் மடங்கு ஒப்பற்ற இனிமை தருவதாகும்!' (அமிழ்தினும் ஆற்ற இனிதே) என்றார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 65Kural 65
மக்கள்தம் மெய்தீண்டல் உடற்கின்பமே!
அவர்தம் சொல்கேட்டல் செவிக்கின்பமே!
பிள்ளையைத் தழுவிடும் பேரின்பமே!
மழலைச்சொல் கேட்பது காதின்பமே!
• மக்கள் மெய் தீண்டல் = தம்முடைய பிள்ளைகளின் உடலைத் தொட்டுத் தழுவுவது
• உடற்கு இன்பம் = பெற்றோரின் உடம்பிற்குப் பேரின்பம் தருவதாகும்;
• மற்று = மேலும்,
• அவர் சொல் கேட்டல் = அப்பிள்ளைகளின் மழலை மற்றும் அறிவுச் சொற்களைக் கேட்பது
• செவிக்கு இன்பம் = காதுகளுக்கு அளவற்ற இனிமை தருவதாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
கல் உடைத்த தொழிலாளியின் உடைந்த எலும்புகளும் மகனின் தழுவலால் நீங்கிய அயர்வும்
மலைக் குவாரியில் நாள் முழுவதும் சுட்டெரிக்கும் வெயிலில் நின்றுகொண்டு, சம்மட்டியால் கனத்த பாறைகளை உடைத்து நொறுக்கிய தொழிலாளி மருதமுத்து, மாலையில் உடம்பெல்லாம் தசை வலியும் காயங்களும் ஏற்பட்டு, 'இன்றோடு என் உயிர் போய்விடும் போலிருக்கிறதே' என்று தளர்ந்து தன் குடிசை வாசலில் விழுந்தார். அப்போது அவரது மூன்று வயது மகன் இளமாறன், 'அப்பா!' என்று மணி மணியான சிரிப்போடு ஓடிவந்து, தன் பிஞ்சு விரல்களால் மருதமுத்துவின் தூசு படிந்த கழுத்தைக் கட்டியணைத்து, அவரது மார்பில் தன் பூ போன்ற முகத்தைப் புதைத்து அணைத்தான் (மக்கள்மெய் தீண்டல் உடற்கின்பம்)! அந்தப் பிஞ்சு உடலின் ஸ்பரிசம் பட்ட அடுத்த வினாடியே, மருதமுத்துவின் நரம்புகளிலிருந்த வலியும் எலும்பு முறிவு போன்ற களைப்பும் பனிபோல விலகி, உடல் முழுவதும் மின்னல் போன்ற பேரின்பக் குளுமை பாய்ந்தது! பின்னர் இளமாறன், தன் மழலைக் குரலில், 'அப்பா! உனக்கு வலிக்குதா? நான் மருந்து போடவா?' என்று கொஞ்சிக் கேட்டான் (சொற்கேட்டல் இன்பம் செவிக்கு). மருதமுத்துவின் காதுகளில் தேவ கானமே ஒலித்தது போன்ற பரவசம் உண்டானது. மருதமுத்து ஆனந்தக் கண்ணீரோடு மனைவியிடம் சொன்னார்: 'கண்மணி! குழந்தையின் உடலை அணைப்பது உடம்பிற்கு அளப்பரிய சுகத்தைத் தருகிறது; அவனது மழலைச் சொற்களைக் கேட்பது காதுகளுக்கு அமுத இன்பத்தை ஊட்டுகிறது!' என்று மெய்சிலிர்த்தார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 66Kural 66
மக்கள்தம் மழலைச்சொல் கேளாதவரே!
மழலையின் இன்பம் உணராதவரே!
குழல்இசை இனிதென்று சொல்லுவரே!
யாழிசையும் இனிதென்று சொல்லுவரே!
• தம் மக்கள் = தம்முடைய பிள்ளைகளின்
• மழலைச்சொல் = இனிய குதலை மழலை மொழிகளை
• கேளாதவர் = கேட்டு அதன் இனிமையை உணராதவர்களே,
• குழல் இனிது = புல்லாங்குழலின் இசை இனியது என்றும்,
• யாழ் இனிது என்ப = யாழின் இசை இனியது என்றும் கூறுவர்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
அரசவை வீணைக் கச்சேரியும் நின்றுகேட்ட குழந்தையின் மழலை கீதமும்
மன்னன் ராஜேந்திர சோழனின் அரசவையில், பாரெங்கும் புகழ்பெற்ற ஆஸ்தான இசை வித்வான் கல்யாணராமன், தன் தங்க இழை யாழை மீட்டி, தேவலோக ராகங்களை வர்ணித்துப் பாடிக் கொண்டிருந்தார்; அரசவையே அந்த யாழிசையிலும் புல்லாங்குழல் நாதத்திலும் மயங்கி, 'இதை விடப் பேரின்ப இசை அகிலத்தில் வேறு எதுவுமே இல்லை' என்று எழுந்து நின்று கரவொலி எழுப்பியது! மன்னன் கல்யாணராமனுக்கு நவரத்தின மாலையைப் பரிசளித்தான். நிகழ்ச்சி முடிந்து இரவில் தன் இல்லத்திற்குத் திரும்பிய கல்யாணராமன், திண்ணையில் தன் யாழைத் திறந்து மீண்டும் தீவிரமாகப் பயிற்சி செய்யத் தொடங்கினார். அப்போது அவரது இரண்டு வயதுப் பெண் குழந்தை தமிழரசி, குட்டிப் பாவாடை கட்டிக்கொண்டு தத்தித் தத்தி ஓடிவந்து, தந்தையின் யாழ் நரம்புகளில் தன் பிஞ்சுக் கையை வைத்துத் தட்டி, 'அப்பா... தாத்தா... பூ... வாப்பா!' என்று கொஞ்சி மழலை மொழியில் பாடினாள் (தம் மக்கள் மழலைச்சொல்)! அந்த மழலையைக் கேட்ட அடுத்த கணம், கல்யாணராமன் தன் கைகளிலிருந்த நவரத்தின யாழை அப்படியே கீழே வைத்துவிட்டு, மகளை வாரி மார்போடு அணைத்துக் கண்களில் நீர் மல்கப் பரவசத்தில் ஆழ்ந்தார்! அவரது மனைவியிடம் மெய்சிலிர்த்துச் சொன்னார்: 'அரண்மனையில் புல்லாங்குழலும் வீணையும் தான் உலகின் தலைசிறந்த இனிமை என்று தம்பட்டம் அடித்தார்கள் (குழல்இனிது யாழ்இனிது என்ப); ஆனால் தன் சொந்தக் குழந்தையின் மழலை மொழியைக் கேட்டு அதன் தேவாமிர்தத்தை ருசிக்காத அப்பாவிகள்தான் அப்படிக் கூறுவார்கள்! என் மகளின் இந்த ஒற்றை மழலைச் சொல்லுக்கு முன்னால் மூவுலகத்து இசைக் கருவிகளின் இசையும் வெறும் தூசியாகும்!' என்றார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 67Kural 67
மகற்குத் தந்தை புரியும் தலைநன்றி!
கல்வியில் சிறந்தோன் ஆக்குதலே நன்றி!
கற்றோர் அவையினில் முதன்மை ஆவானே!
யாவரையும் விட முதன்மை ஆவானே!
• தந்தை = ஒரு தந்தை
• மகற்கு ஆற்றும் நன்றி = தன் மகனுக்குச் செய்ய வேண்டிய தலையாய நன்மையாவது,
• அவையத்து = கற்றறிந்த சான்றோர்கள் கூடும் சபையில்
• முந்தி இருப்பச் செயல் = தன் மகன் எல்லாரையும் விட முதன்மையாக வீற்றிருக்கும்படி அவனைக் கல்வியில் சிறந்தவனாக்குவதே ஆகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
உடைந்த செருப்பும் அரசவை அறிஞர் சபையில் முதலிடம் பெற்ற மகனும்
கிராமத்து எளிய தபால்காரர் வேதநாயகம், கிழிந்த வேட்டியும் உடைந்த செருப்பும் அணிந்து, மழை வெயில் பாராமல் சைக்கிள் மிதித்துத் தன் வாழ்நாளின் ஒவ்வொரு பைசாவையும் சேமித்தார். சுற்றத்தார் சிலர் அவரிடம், 'வேதநாயகம்! உனக்கு வீடு கட்டத் தெரியவில்லை, நிலம் வாங்கத் தெரியவில்லை, பணத்தையெல்லாம் இப்படி வீணாகப் புத்தகங்களுக்கும் கல்விக்குமே செலவழிக்கிறாயே!' என்று கேலி செய்தனர். வேதநாயகம் சத்தமின்றித் தன் மகன் இளங்கோவைச் சிறந்த நூலகங்களுக்கும் குருகுலங்களுக்கும் அனுப்பி, நீதி, வானியல், தத்துவக் கலைகளில் ஆழமான கல்வி கற்பித்தார். பதினைந்து ஆண்டுகள் கழிந்தன; தலைநகரில் தமிழ்நாட்டின் ஐந்நூறு தலைசிறந்த பேரறிஞர்களும் மன்னரும் கூடிய பெரும் பண்டித சபை கூடியது; அங்கே நாட்டின் கடுமையான பஞ்சத்தைத் தீர்க்கும் நீர்ப் பாசனத் திட்டம் மற்றும் அறநெறிச் சட்டங்கள் பற்றிய விவாதம் நடந்தது. அந்தப் பேரவையில், வேதநாயகத்தின் மகன் இளங்கோ எழுந்து நின்று, கம்பீரமான தமிழ் மொழியில், கூரிய வரலாற்று ஆதாரங்களோடும் வானியல் சாஸ்திரங்களோடும் வாதங்களை முன்வைத்து, சபையின் தலைமை ஆசனத்தில் இருந்த பழுத்த ஞானிகளையே மெய்சிலிர்க்க வைத்தார்! மன்னன் எழுந்து வந்து இளங்கோவின் கரங்களைப் பற்றி, சபையின் தலைமை முதன்மை ஆசனத்தில் அமர வைத்து 'மகா பண்டிதர்' பட்டமளித்தான் (அவையத்து முந்தி இருப்பச் செயல்)! கூட்டத்தின் பின் வரிசையில் கிழிந்த துண்டோடு நின்ற வேதநாயகத்தின் கண்களிலிருந்து ஆனந்தக் கண்ணீர் வழிந்தது. ஊர் மக்கள் வியந்து போற்றினர்: 'தன் மகனுக்குப் பொன்னையும் நிலத்தையும் சேர்த்து வைப்பது தந்தையின் கடமை அல்ல; கற்றறிந்த பேரறிஞர்களின் சபையில் தன் மகன் முதன்மையாகத் தலைநிமிர்ந்து நிற்கும்படி கல்வியறிவை ஊட்டுவதே ஒரு தந்தை தன் மகனுக்குச் செய்யும் தலையாய உயரிய நன்மையாகும்!' (தந்தை மகற்காற்றும் நன்றி) என்று தர்மத்தின் வெற்றியை வணங்கினர்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 68Kural 68
மக்கள் அறிவில் பெற்றோர் மிஞ்சல் இன்பமே!
பெற்றோருக்குத் தரும்பெரும் பேரின்பமே!
அதைவிட மேலாய் உலகுயிர்க் கெல்லாம்!
பேரின்பம் அடையும் இம்மாநிலம் எல்லாம்!
• தம் மக்கள் = தம்முடைய பிள்ளைகள்
• அறிவுடைமை = தம்மை விடவும் பேரறிவுடையவர்களாகத் திகழ்வது,
• தம்மின் = பெற்றோருக்குத் தரும் இன்பத்தைக் காட்டிலும்,
• மாநிலத்து = இப்பெரிய உலகத்தில் வாழ்கின்ற
• மன்னுயிர்க்கு எல்லாம் = மக்கள் மற்றும் எல்லா உயிர்களுக்கும்
• இனிது = மிகுந்த நன்மையையும் இன்பத்தையும் தரும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
ஊர்க்குளத்தின் உடைப்பும் எளிய உழவனின் மகளால் பிழைத்த பல்லாயிரம் உயிர்களும்
பருவமழை கொட்டித் தீர்த்த ஒரு நள்ளிரவில், கிராமத்துப் பெரிய ஏரியின் கரை பலவீனமடைந்து உடையத் தொடங்கியது; கரை உடைந்தால் கீழ் கிராமங்களிலுள்ள ஐந்நூறு வீடுகளும், பல்லாயிரக்கணக்கான பசுக்களும் வெள்ளத்தில் மூழ்கி அழியும் அபாயம் ஏற்பட்டது. ஊர்ப் பஞ்சாயத்துப் பெரியவர்களும் கிராமத்து உழவர் முத்தையாவும் மணல் மூட்டைகளைப் போட்டு அடைக்க முயன்றும், சீறிப் பாய்ந்த வெள்ளம் மணல் மூட்டைகளை அடித்துச் சென்றது; அனைவரும் செய்வதறியாது கதறி அழுதனர். அப்போது, முத்தையாவின் பதினைந்து வயது மகள் பூங்கொடி ஓடிவந்து, ஏரியின் நீர்மட்ட அழுத்தக் கணக்கீட்டைக் கணித்து, 'அப்பா! கரையின் நடுவே அடைத்தால் உடைப்பு பெரிதாகும்; பக்கத்துச் சிற்றோடை மதகைத் திறந்து உபரி நீரைத் திருப்புங்கள்; பின்னர் ஆலமரக் கிளைகளையும் களிமண் கலவையையும் குறுக்காக வைத்து இறுக்குங்கள்!' என்று கூரிய பொறியியல் அறிவோடு வழிகாட்டினாள். அவளது வழிகாட்டலின்படி உழவர்கள் விரைந்து செயல்பட, அடுத்த அரை மணி நேரத்தில் ஏரியின் பெருவெள்ளம் கட்டுக்குள் வந்தது! ஐந்து கிராமங்களும் பல்லாயிரக்கணக்கான கால்நடைகளும் மரணத்தின் பிடியிலிருந்து காப்பாற்றப்பட்டன! மறுநாள் காலையில் கிராம மக்கள் அனைவரும் பூங்கொடியைத் தோளில் தூக்கி வைத்துக் கொண்டாடினர். முத்தையா ஆனந்தக் கண்ணீரோடு கூறினார்: 'என் மகள் என்னை விடவும் பேரறிவு படைத்தவளாக விளங்குவது (தம்மின்தம் மக்கள் அறிவுடைமை), எனக்குத் தந்த பெருமகிழ்ச்சியை விட, இந்த அகன்ற பூமியில் உள்ள பல்லாயிரக்கணக்கான மக்களுக்கும் ஆடுமாடுகளுக்கும் மகா பேரின்பத்தையும் வாழ்வையும் தந்துவிட்டது!' (மாநிலத்து மன்னுயிர்க்கெல்லாம் இனிது) என்று மெய்சிலிர்த்தார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 69Kural 69
தாய் தன்மகனைச் சான்றோன் என்றே கேட்டாளே!
புகழ்ந்திடும் அச்சொல்லை அன்னை கேட்டாளே!
ஈன்றநாள் மகிழ்ச்சி விடப் பெருகுமே!
பேரானந்தம் தாயின் நெஞ்சில் பெருகுமே!
• தன் மகனை = தன் மகனை
• சான்றோன் எனக் கேட்ட = நற்குணங்களும் கல்வியும் நிறைந்த 'சான்றோன்' என்று அறிஞர்கள் புகழக் கேட்ட
• தாய் = தாயானவள்,
• ஈன்ற பொழுதின் = தான் அவனைப் பெற்றெடுத்த நாளில் அடைந்த மகிழ்ச்சியை விட
• பெரிது உவக்கும் = மிகவும் அதிகமாகப் பேரானந்தம் அடைவாள்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
அனாதை இல்லமும் தாயின் கண்களில் பொங்கிய பேரின்பக் கண்ணீரும்
விதவைத் தாய் மரகதம் அம்மாள், தன் இளம் வயதிலேயே கணவனை இழந்து, ஊரில் வீடுகள் தோறும் நெல் குத்தியும், மாவு அரைத்தும், பாத்திரம் துலக்கியும் கூலி வேலை செய்து தன் ஒரே மகன் செழியனை வளர்த்தாள். செழியன் படித்துப் பட்டம் பெற்றுப் பெரிய நீதிபதியாக உயர்ந்தான். ஒரு நாள், மாவட்டத்தின் தலைநகரில் உள்ள பெரும் பொது அரங்கில், ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் கூடி நின்ற விழாவில், அவ்வூர் ஆட்சியரும் மூத்த நீதிபதிகளும் செழியனை மேடைக்கு அழைத்து, 'செழியன் ஒரு காசுகூடக் கையூட்டு வாங்காத மாபெரும் நீதிமான்! தன் சொந்த வருமானத்தில் ஏழை அநாதைக் குழந்தைகளுக்கு ஐந்து இலவசப் பள்ளிகளையும் மருத்துவமனையையும் கட்டித் தந்த ஒப்பற்ற தர்மசீலன், மகத்தான உத்தம சான்றோன்!' என்று ஒருமித்த குரலில் போற்றிப் பொன்னாடை போர்த்தினர் (தன்மகனைச் சான்றோன் எனக்கேட்ட)! சபையின் கடைசி மூலையில், கந்தல் புடவையோடு நின்றிருந்த தாய் மரகதத்தின் நெஞ்சம் விம்மித் தணிந்தது; அவளது கண்களிலிருந்து தாரை தாரையாக ஆனந்தக் கண்ணீர் வழிந்து மார்பை நனைத்தது! அருகில் நின்ற பெரியவர் ஒருவர் கேட்டார்: 'அம்மா! மகனைப் பெற்றெடுத்த நாளில் அடைந்த மகிழ்ச்சியை விடவா இப்போது சந்தோஷப்படுகிறாய்?' மரகதம் கைகூப்பித் தேம்பினாள்: 'ஐயா! பிரசவ வேதனை தாண்டி அவனைப் பெற்றெடுத்து என் கைகளில் ஏந்திய அந்த விநாடியில் நான் அடைந்த மகிழ்ச்சியை விட, இன்று இந்த அகிலத்து அறிஞர்களும் பொதுமக்களும் என் மகனைத் தர்மநெறி தவறாத சான்றோன் என்று போற்றுவதைக் கேட்கும் இந்த நொடியில் என் தாய்மை அடையும் பேரானந்தத்திற்கு அளவேயில்லை!' (ஈன்ற பொழுதின் பெரிதுவக்கும்) என்று மெய்சிலிர்த்தாள்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 70Kural 70
'என்ன தவமோ செய்தாரோ' எனும் சொல்லே!
உலகத்தோர் வியந்து போற்றிடும் சொல்லே!
மகன்தந்தைக்குக் கைம்மாறாகச் சேருமே!
மகனின் புகழால் தந்தைக்கே சேருமே!
• மகன் தந்தைக்கு ஆற்றும் உதவி = ஒரு மகன் தன் தந்தைக்குச் செய்யக்கூடிய கைம்மாறானது,
• இவன் தந்தை = 'இவனது தந்தையானவர்
• என் நோற்றான் கொல் = என்ன பெரும் தவம் செய்தாரோ!'
• எனும் சொல் = என்று உலகத்தார் வியந்து போற்றும் நற்சொல்லைப் பெற்றுத் தருவதேயாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
நள்ளிரவு அறுவை சிகிச்சையும் 'தந்தை செய்த தவம்' என ஊர் போற்றிய நன்றிக் கடனும்
நகரத்தின் மூத்த அறுவை சிகிச்சை மருத்துவர் முத்துக்குமரன், ஏழை எளிய கிராம மக்களுக்கு ஒரு ரூபாய்கூடக் கட்டணம் வாங்காமல், தனது முழு மருத்துவமனையையும் ஏழைகளின் உயிர்காக்கும் திருக்கோவிலாக நடத்தி வந்தார். ஒரு நள்ளிரவில், விபத்தில் சிக்கி உயிருக்குப் போராடிய ஒரு ஏழைக் குழந்தையின் உயிரைத் தொடர்ந்து எட்டு மணி நேரம் அறுவை சிகிச்சை செய்து காப்பாற்றினார்; குழந்தையின் தாய் கண்ணீரோடு காலில் விழுந்து, 'ஐயா, என்னிடம் கொடுக்கப் பணம் இல்லை' என்று கதறியபோது, டாக்டர் முத்துக்குமரன் அவளைத் தன் தாயைப் போல் தூக்கி நிறுத்தி, மருந்துகளையும் தன் சொந்தப் பணத்திலேயே வாங்கிக் கொடுத்து, 'அம்மா! உங்கள் குழந்தையின் புன்னகையே எனக்குப் போதும்!' என்று புன்னகைத்தார். அப்போது அவ்வழியே வந்த மாவட்டத்தின் உயர்நீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி, மருத்துவரின் இந்த அளப்பரிய கருணையையும் தூய ஒழுக்கத்தையும் கண்டு மெய்சிலிர்த்து, கூடியிருந்த மக்கள் மத்தியில் கூறினார்: 'ஆகா! இப்படிப்பட்ட ஒரு தெய்வீக மகனைப் பெறுவதற்கு, இவனது தந்தை தன் முற்பிறவியில் என்ன அரும்பெரும் தவத்தை மேற்கொண்டாரோ!' (இவன்தந்தை என்நோற்றான் கொல் எனும் சொல்) என்று மனமுருகிப் போற்றினார்! அந்த வார்த்தைகள் மருத்துவமனையின் ஓரத்தில் நின்றுகொண்டிருந்த முதிய தந்தை மாணிக்கத்தின் காதுகளில் விழுந்தன; அவர் நெஞ்சு விம்ம ஆனந்தக் கண்ணீரில் நனைந்தார். மருத்துவர் முத்துக்குமரன் தன் தந்தையின் கால்களைத் தொட்டு வணங்கிச் சொன்னார்: 'அப்பா! ஏழ்மையிலும் கடன் வாங்கி என்னை மருத்துவனாக்கிய உங்களுக்கு, என் வாழ்நாளில் நான் செய்யும் உன்னதமான நன்றிக்கடன் இந்த நற்புகழ்தான்!' என்றார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.