திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 63

மரவேலை செய்யும் கைவினைக் கலைஞர் மாணிக்கத்திடம், பக்கத்து வீட்டு வட்டிக்காரர் பூமிநாதன் எப்போதும் எகத்தாளமாகப் பேசுவார்: 'மாணிக்கம்! என்னிடம் ஏழு வீடுகளும், வங்கியிலே ஐம்பது பவுன் தங்கக் கட்டிகளும் சேமிப்பாக இருக்கின்றன; உன்னிடம் வெறும் உளியும் சுத்தியலும் தவிர என்ன சொத்து இருக்கிறது?' மாணிக்கம் புன்னகையோடு அமைதி காத்தார். சில ஆண்டுகளில், பூமிநாதனின் மகன் ஊதாரியாகத் திரிந்து, திருட்டுப் பழக்கத்திற்கு அடிமையாகி, தந்தையின் சொத்துக்களை ஒரே இரவில் விற்றுத் தீர்த்துவிட்டுத் தலைமறைவானான்; பூமிநாதன் நடுத்தெருவில் நின்று அழுதார். அதே நேரத்தில், மாணிக்கத்தின் பதினாறு வயது மகன் கதிர்வேல், தன் தந்தையிடம் மரவேலையின் நுணுக்கங்களையும் நேர்மையையும் கற்றுக்கொண்டு, கிராமத்துப் பள்ளிக்கு இலவசமாக மேசைகளையும் நாற்காலிகளையும் செய்து கொடுத்தான்; ஊர் மக்கள் அவனது நற்செயல்களையும் உழைப்பையும் பாராட்டி, அவனுக்குப் பெரிய கட்டிடப் பணிகளின் பொறுப்பை வழங்கினர்! கதிர்வேல் தன் தூய உழைப்பால் சம்பாதித்த முதல் ஊதியத்தைத் தன் தந்தையின் கால்களில் வைத்து வணங்கினான். மாணிக்கம் பூமிநாதனைப் பார்த்து மென்மையாகக் கூறினார்: 'பூமிநாதன் அவர்களே! அழியும் பொன்னும் நிலமும் உண்மையான செல்வம் அல்ல; நம் பிள்ளைகளே நமக்குரிய உண்மையான செல்வம் (தம்பொருள் என்பதம் மக்கள்)! அப்பிள்ளைகள் தமக்குரிய மெய்ச் செல்வமாய் உருவாவதும், அந்தப் பொருள் நிலைத்து நிற்பதும் அவரவர் செய்யும் நற்செயல்களாலேயே வந்து சேரும்!' (அவர்பொருள் தம்தம் வினையான் வரும்). பூமிநாதன் தலைகுனிந்தார்!

Moneylender Bhoominathan frequently mocked humble carpenter Manikkam over their evening fence: Manikkam, I have seven rental properties and fifty gold biscuits locked in the bank vault; what enduring assets do you possess beyond your rusty chisels? Manikkam smiled quietly without retort. A few years later, Bhoominathan's spoiled son fell into compulsive gambling and addiction, liquidating his father's properties overnight before fleeing the province, leaving Bhoominathan destitute on the road. Meanwhile, Manikkam's sixteen-year-old son Kathirvel—who had diligently learned honest carpentry and selfless service—hand-carved study desks for the free village school. Moved by his spotless ethics and artisan skill, the district appointed Kathirvel to lead the construction of the grand town library. Placing his first substantial earnings at his father's feet, Kathirvel bowed with deep filial devotion. Manikkam turned to weeping Bhoominathan: Friend! Perishable gold and brick are not a human being's real wealth; our children themselves are our true, lasting treasure (ThamporuL enbadham makkaL)! And their true worth as our fortune manifests purely through their own righteous deeds! (AvarporuL thamdham vinaiyaan varum).