திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 64

அரண்மனைத் தலைமைச் சிற்பி சோமசுந்தரம், மன்னரின் புதிய ஆலயக் கோபுரத்தைச் சிற்ப வேலைப்பாடுகளோடு முடித்துக் கொடுத்ததற்காக, மன்னன் மகிழ்ந்து அரண்மனையில் அறுசுவை விருந்துக்கு ஏற்பாடு செய்து அழைத்தான். பொன் தட்டுகளில் நெய்யும் சர்க்கரையும் பாசந்தியும் மணக்கும் அறுசுவை உணவு பரிமாறப்பட்டது; அனைத்து பிரபுக்களும் அதை ருசித்து உண்டனர். ஆனால் சோமசுந்தரமோ, அந்த உணவை ஒரு வாய் மட்டுமே ருசித்துவிட்டு, மன்னரிடம் கைகூப்பி அனுமதி பெற்று, தன் வீட்டிற்கு விரைந்தார். குடிசை வாசலில் அமர்ந்து, தன் மனைவி சுடவைத்த எளிய உப்பில்லாத கேழ்வரகுக் கஞ்சியை மண்சட்டியில் ஊற்றினார்; அப்போது அவரது இரண்டு வயதுப் பெண் குழந்தை அமுதவல்லி, தத்தித் தத்தி ஓடிவந்து, தன் பிஞ்சு விரல்களைக் கஞ்சிக் கிண்ணத்தில் விட்டுத் துழாவி, சிதறிய கஞ்சியைத் தன் தந்தையின் முகத்திலும் மீசையிலும் பூசி, ஒரு சிறு பிடியைத் தன் தத்தி பேசும் மழலையோடு தந்தையின் வாயில் ஊட்டினாள் (தம் மக்கள் சிறுகை அளாவிய கூழ்)! சோமசுந்தரத்தின் கண்கள் ஆனந்தக் கண்ணீரில் நனைந்தன; அவரது உடல் சிலிர்த்துப் பேரின்பப் பரவசத்தில் மூழ்கியது! உடன் வந்த அரசவை அதிகாரி வியந்து கேட்டார்: 'சிற்பியாரே! அரண்மனையின் நவரத்தினத் தட்டில் வைத்த அறுசுவை அமுதத்தை விடவா இந்த எளிய கஞ்சி சுவைக்கிறது?' சோமசுந்தரம் புன்னகையோடு கூறினார்: 'ஐயா! தேவர்கள் உண்ணும் தேவலோகத்து சாகா அமுதத்தைக் காட்டிலும், தன் சொந்தக் குழந்தையின் பிஞ்சுச் சிறுகை துழாவி ஊட்டும் எளிய கஞ்சி ஆயிரம் மடங்கு ஒப்பற்ற இனிமை தருவதாகும்!' (அமிழ்தினும் ஆற்ற இனிதே) என்றார்!

Having completed the intricate granite carvings for the grand temple gopuram, master sculptor Somasundaram was honored with a seat at King Kulasekharan's royal banquet. Sumptuous royal delicacies—golden bowls of saffron payasam, ghee-drenched sweetmeats, and rare mountain berries—were served on polished gold platters. Yet Somasundaram took only a ceremonial bite, humbly bowed to the monarch, and hurried back through the evening mist to his thatched cottage. Sitting upon the earthen verandah, he poured warm, unsalted millet porridge into a rough clay pot. His two-year-old toddler Amudhavalli toddled over with musical laughter, dipped both of her chubby little hands into the bowl, smeared gruel across his beard, and fed a messy handful into his open mouth with bubbling giggles (Tham makkaL siRukai aLaaviya koozh). Somasundaram's eyes welled with overwhelming rapture. A royal courtier who had accompanied him asked in disbelief: Master architect! Does this plain, rustic porridge truly taste better than the celestial feast served upon gold in the palace? Somasundaram beamed: Noble minister! Far sweeter than the mythical ambrosia of the immortal gods is the humble gruel lovingly stirred and fed by the tiny hands of one's own child! (Amizhthinum aaRRa inidhae).